Fxcipit; hanc triſtem ſecreta cubilia condunt,

Et Mater/ Mater clamantem, atq; ora rigantem. Quis mihi tum ſenſus miſeroꝰ ceu fulmine tactus Obſtupui fugiunt caſſo de corpore ſenſus. OMater non jam Mater! Tua lumina quondam Aemula Phæbco jubari nil cernere poſſunt.

O quantum mutata! decor quòtranſut orisꝰ? Non Tibinota tui vox tam benẽ cognita natiꝰ Tango manus: ſoliti non das mihi ſigna favoris. Te video/me nulla vides: non molliter aures, Ceu quondamprebes, cum quæ te cunqʒ rogabã. Solus ego de Te poteram vel nullus apiſci. — magis vitã jucundior lpſa. Vitainvita quidem ſuperat, ſed flebile fatum Ante oculos, mihi præ cunctis lactimabile fatum. Eloquar an ſileam? Onimium immitis, quæ non ſupereſſe vtl unam Parca diem paterisꝰ melimina prima tenents Præcludis tremulam ſubitò illi perfida vocem. Quantũ erat, ut mi apto licuiſſet tempore adeſſe, Intuituque frui, farique novisſima verba⸗ OMater, plus quàm Mater⸗ ſpes unita vitæ:

Ergò Tuo nunquam paſcam mea lumina vultu? Ergò