Chronicon Holſatiæ. 107

volens redimere, ſed non poterat, ad ultimum qvan- do non amplius habebant in victualibus ſe& caſtrum tra-

diderunt. CAP. XLII.

Orptimo anno Rex iterum collegit magnum exercitum navigio ad recipiendam dictam terram expeditionem fe- cit,& qvaſi totam terram navibus circumdedit,& prope inſulam Vlugge majores naves collocavit, in qvibus armati multi aꝑparebant,& ibidem aliqvandiu dimicavit. Et ſubinde dimiſſis magnis navibus cum apparentibus armigeris in par- vis navibus Pincken ad commune paſſagium properabant, & illico anteqvam omnes de terra congregari poſſent naves, exeundo, pluribus hinc inde interfectis, pani ſiccam terram receperunt. Et poſtmodum eqvis adductis, qvotqvot inve- nerant maſculini ſexus in ore gladii crudeliter occiderunt, aliquibus fugam capientibus ad Eccleſias, pra ſertim in opi- dum Borch, extractis inde veſtibus qvoq; exutis in Cœmi- terio lacrimabiliter ducendo nudos ferociter necaverunt, ſa- cra loca, Ecœcleſias& cœmiteria una cum Sacramentis& ſacro ſancto corpore Dominico heu, heu exſecrando enormiter in- audita faciendo, violabant omnem terram, omnes domos ſpoliando. Et demum omnes domos& Caſalia totius ter- ræ comburendo,& neminem in ea permiſerunt remanere. Sed captivos ducentes omnes viros remanentes mulieres, virgines& infantes. Ex quibus, prohdolor propter inopiam pejores effecti, viri facti piratæ, virgines meretrices& adul- teræ, tanta inhumanitas à paganis& barbaris nullibi legi- tur, qvanta in hac terra facta ab his qui Chriſtiani dici de- bent. Hic Henricus Holtzatiæ Comes ultimus qvamvis de- bilis in membris ſuis fuerat, videlicet podagricus& artriti- cus, tamen utilis terræ fuit. Dilexit cultum Dei,& etiam pa-

(O.) 2 trueles

2 2—————, · ⸗

,—,