46——/ Hoſte mmll. 2.

Poſtqᷓ phus redurxit qͥtuoꝛ q̃ſtiones ad duas ſcʒ ad ſi eſt mediũ ⁊ ad quid eſt mediũ. ic reducit oẽs ad vnã oſtendẽs. ꝙ oẽs pᷣͥdicte q̃ſti ones ꝑtinẽt ad mediũ.qꝛ cauſa eſt mediũ.q̊ſi dicat ꝙ in demõſtratio nibus idẽ eſt cauſa ⁊ mediũ Mã cauſa eſt mediũ in demõſtratise que facit ſcire ſed cauſa querit᷑ in oibus q̃ſtionibus ergo oĩs queſtio eſt qſtio medij Maioꝛ eſt nota qꝛ ſcire eſtrem ꝑ cauſam cognoſcere. Ss minoꝛ ꝓbat᷑ inductiue mathematice in q̃ſtide qꝛ eſt. cũ em̃ q̃rit Vtrũ luna deficit qrit vt ſup. vtrũ ſit aliq cauſa effectꝰ lune vl nõ ſit. Scdo ꝓbat᷑ minoꝛ in qᷓ̃ſtiõe ꝓpter quid cũ em̃ ſcimꝰqꝛ aliqua eſt cauſa defec tus lune vt intpoſitio tre. mox* uid eſt cauſa ⁊ hoc ẽ q̃rere ꝓpter quid.⁊ eadẽ eſt ratio in alijs q̃ſtionibꝰ. Sʒ diceret qᷣs qñ dicit ſubſtã tia ſimplicit᷑. ⁊ qñ dicimꝰ rẽ eſſe aliquid.dicit ad hoc phus ꝙ ſimplici ter dicit ſubſtãtia eſſe. qñ q̃rit de luna aut terra aut eclipſi an ſit aut de quolibet alio ſubiecto. poc eſt quãtũ ad ip̃ius eſſe.⁊ ad hoc demõ ſtrandũ poteſt accipi aliqð mediũ. Sʒ dicit᷑ eſſe aliqͥd quãdo de ſub⸗ iecto q̃rit aliqð aliud pᷣͥdicatũ pᷣter hoc qð ſubſtãtiuũ eſt vt cũ querit eclipſis de luna. aut eqᷣlitas ⁊ ineqᷓlitas de linea. aut de terra vtrũ ip̃a ſit in medio mũdi ↄſtituta aut non.

Nmplius qind rſt drkertus. uatio luminis.

Mic ariſtoteles adducit nouas rõnes ad oſtẽdendũ ꝙ idẽ ſunt quid ⁊ ꝓpter quid. Mã queſtiões q̃runt idẽ ad q̃s dat᷑ vna reſpõſio. ʒ ad iſtas dat᷑ vna reſponſio ergo idẽ q̃runt Minoꝛ ꝓbat᷑ duplicit Pꝛimo exẽplo naturali vt quid eſt defectus lune. reſpondet᷑ eſteᷣuatio lumi nis a luna ꝑ terrã q̃ obijcit᷑ int ipam ⁊ ſolẽ.Et hoc idẽ reſ põdet᷑ ꝓpter quid luna deficit.reſpõdet᷑ ꝙ luna deficit ꝓpter defectũ luminis ex op poſitiõe tre. Scðo minoꝛ ꝓbat᷑ exẽplo muſicali vt ſi q̃rat᷑ quid eſt cõ ſonantia ꝙ eſt ꝓpoꝛtio nũeꝛoꝛũ ſcm acutũ ⁊ graue.Et idẽ reſpõdet᷑ ſi qᷓrat᷑ ꝓpter quid acuta vox cõſonat gui reſpõdet᷑ ꝙ habẽt natura⸗ lem ꝓpoꝛtionẽ ſcðm acutũ ⁊ graue.i.ſcðm attenuationẽ ⁊ remiſſionẽ coꝛdarũ. Sʒ de queſtiõe quia q̃ ꝑtinet ad mediũ vt dictũ eſt ↄſonãtia eſt ꝓpoꝛtio nũeralis acuti ⁊ gui ⁊ ergo cũ q̃ri᷑.vtrũ acutũ ⁊ graue c ſonẽt. Querit᷑ vtx ſit aliq̃ ratio nũeralis guis ⁊ acuti et hoc eſt mediũ ⁊ ꝗqñ ſcimꝰ qꝛ eſt mediũ.i.qꝛ ẽ illa rõ.querimꝰ qͥd ſit mediũ ꝛ qͥd ſit il la rõ ⁊ hoc eſt q̃re quid ⁊ ꝓpter quid.Et ſic patet ꝙ in q̃ſtione qꝛ eſt q̃rit᷑ an ſit mediũ Et cũ hoc ↄgnouerimꝰ qꝛ eſt aliq̃ᷓ rõ nũeralis guis ⁊ acuti.q̃rimus ꝗ ſit illa ratio ⁊ hoc eſt q̃rere quid vł ꝓpter quid. Et ſic patʒ ꝙ oĩs q̃ſtio eſt ipᷣiꝰ medij ⁊ de oibꝰhijs parũ ẽ mathematici.

Poſtea t ꝑ demõoſtrationẽ diro nereſſariũ eſſe Hic phus declarans ſcðam rõnẽ ꝙ ſciẽtie demõſtratiue pᷣſupponũt qͥd eſt ⁊ demõſtrãt qͥa eſt.nã p̃ſupponũt diſeinitiões q̃ quid dicunt et demõſtrant qꝛ eſt.i.paſſionẽ NMã quod pᷣ̃ſupponit᷑ in demõſtratione nõ accipit᷑ nec acquirit᷑ ꝑ eã Sʒ qð quid eſt pᷣſupponit᷑ demõſtratiõi ergo nõ accipit᷑ pꝑ demoſtrationẽ. Minoꝛ ꝓbat᷑. qꝛ diffinitio fiue qð quid eſt. eſt mediũ demõſtratiõis. q diffinitiões ſupponunt᷑ in ſcien tijs. Mã geomet ſupponit qͥd eſt triãgulus hoc eſt ſubiectũ. ⁊ demõ ſtꝛat qꝛ ẽ ſcʒ ꝓpꝛiã paſſionẽ ⁊ de hijs oibꝰpaꝝ eſt diſſerẽ mathematico

Wanmkeſtũ autẽ ⁊ ſcðm nũt modos termĩorũ

Hic determinat ſicuc ſe habet diffinitio ad rem eſſe ſiue ad q̃a eſt.ſic

ſe habz demõſtratio ad eſſentiã ſiue quidditatẽ rei. Sʒ diffinitio quã

tũ de ſe nõ oſtendit qꝛ eſt de aliquo.i. ꝓpꝛiã paſſionẽ.ergo neq; de⸗

mõſtratio demõſtrat de aliquo quid eſt. qꝛ eſt. Minoꝛẽ ꝓbat᷑ phᷣs

ut habita diffinitiõe circuli ꝙ ſit figura plana vnica quidẽ linea ↄten

ta q̃ circũferentia noĩat᷑ in cuiꝰmedio pũctus eſt a quo 9455 linee exeñ 1j

——— —

—

—

“

K

2 4

4 4 9 5 3 . 4. 4.— 5 4 6 4 3 4 ½