entikzimam ettrim ls ſtucio, qroaptinagun ia negocijsoperatewaun

dcendi orumens imat

orationisſpem penietmi ngur palmam coccrinint

mihi oneris incumbere, quàm vt ferri à me poſsit: ta- men optimam in ſpem adducor, paratum mihi veniam

apud vos iri: qui non ingenij fiducià, aut meo conſilio perſuaſus, ſed conſuetudine academiæ& munere pub-

lico prouocatus hanc in me prouineiam receperim. Cum enim multa diuinitus à maioribus noſtris ad hu- manæ vitæ vſum atq́; dignitatem inſtituta lunt: tum ni- hil præclarius, quàm quod in ſolennium actuum cele-

bratione& publicis congreſsibus, non ſilentium fieri,

ſed de rebus vtilibus& neceſſarijs verba voluerunt. Quoniam enim viderunt virſaltà mente præditi: in

frequentiſsimo audientium cœtu, ſæpe non neminem reperiri: cuius animus vel ad vitij odium amoremq́; vir tutis infſammandus, vcl etiam pulcerrimarum rerum ſcient iã imbuendus ſit:modo virtutum encomia, modo artiam& linguarum præconia inſtituerunt: non rarò illuſtrium& clarorum hominum laudes oratione ex- plicare conſueuerunt. Neq; enim quenquam in lauda- tiſs imã hac coronâ, adeo imperitum eſſe communis vi- tæ arbitror: vt de commendandis viris præſtantibus conſitium vituperet, aut in crimenvocet. Nam, vt re- ctè ait Orator, excitamur& incendimur omues ſpe honarum:& optimi cuiuſq́; animus maximè ad im-

mortalitatum glariæ nititur: cum vita quidem bre-

uis data ſit: atmemoria bene redditæ vitæ ſempiter- na: quæ ſi non eſſet longior, quàm hæc vita: quis eſſet

tam amens⸗qui maximis laboribus& periculis ad ſum-

mam laudem gloriamiꝝ contenderet? Hæc ſcilicet illa eſt, quæ Q. Curtium in lacum præcipitem dedit: hæc Q. Mutio manum exuſsit: hæc Themiſtocli ampliſsi- ma laborũ, quos pro Græcia ſuſc epiſſet, omnium mer- ces eſti viſa. Vnde diuinus Plato in bene conſtitutà

b A; repub.