—

ceflentiſsimi, doctiſsimi, ampliſsimi& priudentiſ- ſimi viri, quam inquam difficile lit, conceptam ſe- mel ſententiam animo deponere,& aliam quan- tumuis meliorem, verioremq́; animis hominum in- ſtillare, præterita ætas noſtra in ſtudio theologico reſtaurando abundeè ſatis docuit: Ac noſtris etiam te mporibus quàm ægrè quis à concepta ſemel opi- nione flecti& reuocari poſsit, vos omnes tuxta me haud ignoratis. Mihi itaque quàm futurum ſit ardu- um, in conſeſſu hoc ſelectiſsimorum doctiſsimorum- que virorim verba facere,& ipſemet intelligo,& vos omnes animaduertere non dubito. Vt enim ad pueri quæſtionem declarandam perueniam, ſunt non pauci, iique quam doctiſsimi viri, qui de peſte plurima quidem, eaq́; quàm do- ctiſsima ſcripſerunt, edque rem deduxerunt, vt ma- xima ferè docentium ac diſcentium pars peſtis vo- cabulum pro certi alicuius morbi ſpecie intelligam, firmiterq́; aſſeuerent, peſtem peculiarem eſſe mor- bum, à tota ſubſtantia veteribus in cognitum, atque vt quidam peſtem definiunt, eſſe febrem malignam ſeu pernieioſam tumoribus inſignitam. Verum(mea quidem ſententia) ſi quis rem hanc altiũs ex Hippo- cratis& Galeni ſcriptis repetere& limare velit„18 ſanè videbit, quantum doctiſsimi hi viri ab ipſa ve- ritate(pace tamen ipſorum dixerim)aberrent Nam a principio liquidò conſtat, peſtem cum communi morbo, quem Græci ⸗donus vocant, in co conuenire, quod vterq́; plurimos ſine vllo ætatis aut naturarum diſcrimine inuadit. Sicut autem eum dem inuaſionis modum obtinent: ita vterq́; genera: tionis ſuæ eſſentiam ex generali& communi præter ““ naturam

nlh

mu

ſſͤͤ

nüt

ch0

(d

nod

fup

vülh proy nui udo

deno