OCRATIO TERTIA DEVIRGVLTO CHRISTO.

On ornata minus quam frequens eſt Prophetatum 5 Qallegorica oratio, qui Spiritu diuino inſtigante cœ- leſtem Philoſophiam vatiis ac iucundiſsimis ſimilt- tudinibus conueſtierunt: nec ipſe Dei filius ab eiuf.

W* modi ornamentis alienus fuit, à quo non rarò ad po

pulum plures continuæ fluxerunt translationes, quæ doctrinam cœleſtem cœleſtibus etiam coloribus penicilloq́; pinxerunt In- ter alia autem ſacra Biblia amœno comparantur hortulo, in quo arborum vbertas, herbarum viriditas,& frugum copia acceden tem detinet mireq; reficit. Hxems abijt, cantat Salomonis ſa- pientia,& imber ceſſauit: flores terræ apparucrunt: inſtat ver: ac turtur in regione noſtra auditur: ficus oculos, vitis gemmas adep ta eſt,& odorem fundit ſuum. Vnde& ſacræ doctrina helluo Lutherus ſe ſingulas Bibliorum ſententias quaſi ſingulos ramos diſcuſsiſſe, earumq́; fruges deguſtaſſe adſerit. Elegans ſane& tantis oratoribus digna oratio. Nam ſi omnes omninò ſcripturas, ſi omnem monumentorum memoeriam euoluimus; cum his nec ſapientiæ grauitate, nec vbertate myſteriorum, ncc magaitudine conſolationum, nec vllo doctrinarum genere poſ- ſunt conferri. Illic enim diuina fulgent oracula: hic inſomnijs vaniora hominum commenta. Illic arborum fertilitas nos ob- lectat: hic ſterilitas ſpinarum dilacerat. Illic veritatis æternæ li- quidiſsimi fontes ſcaturiunt; hic ab obſcuro rationis capite du- cii eunt riunli. Quando igitur nos, teſte Apoſtolo, non hoſpites

ſumus, ſed ciues ſanctorum, non aduenæ, ſed Dei domeſtici, in

angulari lapide IE s v Chriſto exædificati: meritò nos ſancta quædam inuadere debet ambitioò, vt poſthabitis terrenis, cadu- cis, incertis, vilibus iſtis, ea potiſsimùm ambiamus, quæ per an- guſtam portam nobis ad Chriſtum viam præcunt,& non niſi ad ſumma generoſos hominum ſpiritus trahunt. Apes iam aeris

ſerenitas

ahn es u

fesu rerlt