V melat kuiſſe comnenen, „ ds manctut. a 4 tancdam driwores Ien uoresg, Kapeeaamhg. Pientiſtmun Sdann an ationes fematurq rbeiu. kitermc krüulalzung medcam rawana fxcum quog ſit nul! ingni pmdegraywlin bus non poluiſcnt,lum. n pronttedantat eenrn

39LL

— — —

guòd Coloſcnſa ſuunik Hoc enim teioin æxsinai tur& e ſacoorumtervde lens non cft, vtmubxi ehiloſop’iam falfialru ij metitd ſpemnn: Kmn⸗ nim negan portkwliir eſſe idhuc, quinde ir cd quotun iimät

c non comuincttl liu Nu ſoneipium ſnmn qnod at reſai Jan,

de ui herſe Eäniet uuto ſͤo ntes lccges

duog uͦdiet macledic 4 4

du0

probe in ijs verſatus eſt,& eaſdem non rarò ad rerum ſacrarum adminiſtrationem adiunxit. Poſſum proponere Strabonem hi- ſtoriographum ipſi fere coæuum, patriam Tarſum Alexandriæ in AEgypto, Athenis in Græcia cæterisq́; vrbibus ſcholarum celebritate& cultu artium præferentem. In qua non eſt credi- bile cum frequentiſsimi ciues literas amplexi ſint, rariſsimi ex- tranei: Paulum ſummis naturæ dotibus ornatum,& doctrinæ cupidiſsimum, alijs ſcientiæ gloria ceſsiſſe. Poëtas ſanei pſi fa- miliariſsimos fuiſſe teſtantur verſus ab eo citati, Menandri qui- dem in Epiſtola ad Corinthios, Epimenidis ad Titum, Arati in actis. Quid quod Epiſcopum vult certi ſermonis tenacem? qui & ipſe recte ſentiat,& alios commodè doceat, hæreticosq́; con

futet. Non ergo prohibereartes vult ne ſacris ſeruiant, ſed co-

hibere ne imperent. Id quod D. Baſilius ſapienter ac venuſté declarat, cum Theologiam fructibus, Philoſophiam folijs com- parat. Quemadmodum enim fructibus folia, ita ſacris rebus artes ornamento ſunt ac decori. Quo imprudentior etiam co- rum fœrida& hominibus barbaris digna videtur oratio, qui ne- gant purum ſermonem& elegantem in literarum ſac rarum do- ctore eſſe requirendum: quòd fucus& cinci nni probam virgi- nem, veſtis multicolor honeſtam matronam dedecoret. quaſi verò hoc à noſtra ſententia abhorreat. Bucum equidem in ſacris R leuitatem nolumus: at quæ per ſe puriſsima grauiſsimaqᷓue ſunt, ne ſermone ſordido ac ſalebroſo inquinentur deprecamur. Quod ſi, vt aſino cuculi clamor, ita ipſis hiulca arridet oratio, fruantur ſanè ſuis bonis: modò ne alijs luſciniæ modulationes iauideant, nec ipſum Dei ſpiritum in leuitatis crimen aut fu- candi ſuſpicionem trahant: qui Propherarum ſcripta tot verbo-

rum luminibus, tanto ſæpe ſententiarum lepore pinxit, vt nul-

lius vnquam eloquentia eam ſuperärit. N eq; enim propheticus ſermo ſine grauitate, ſine concinnitate ſine elegantia ſtagni in morem torpet, ſed tanquam e fonticulo limpidis aquis grato murmure perſtrepentibus profluit: interdum etiam ſumit am- Pullas, vt cum Poèta loquar,& vel in tragicam vſq; vocifera tio-

B 2 nem ef