u Kann migen nl 1 erriciu
2n. Fe.
niradiie- s rebea al. 4 lol parm z d
Nadieznt. nuteantn⸗
Rcum kama. ung imiet i
aaD
in ubemi tatem, mins l fandt ubtant umail lnn opas ingant n cuin Knii riu mum K” itatt perpar xeru ch li 1rolununn
minus& quaſi ſummatim præcipua comprehendam. Vos qus: ſo vt adhuc me attente audiuiſtis, item quæ reliqua ſunt audia- tis. Iam ad bona quæ nobis hoc partu parta ſunt magis perci- pienda, recognoſcite mecum malum illud, quo antea grauati era- mus, nunc ſumus leuati. Cum enim initio DEꝝvs mirando artificio egregium hoc mundi theatrum ædificaffet, cœlum aſtris, terram frondibus ornaſſet, tandem in facto homine acquicuir, homine delectatus eſt, cum homine ſe& omnia ſua communi- cauit, ab homine coli& laudati voluit. Itaque etiam arbore ſcientiæ ipſi iaterdixit, vt erga ſe obedientiam cognoſceret, de ſe colloquendi occaſionem præberet. Quid multis? vni homini omnia arridebant, fauebant elementa, ipſæ animantes eius man- datis parebant: Verùm ſerpens antiquus, architectus ſceleris, portentum ac fnnus generis humani illam Deo voluptatem ho- mini felicitatem inuidit. Peſtis enim hæc Euam, Eua mari- tum ad arboris vetitæ fructum carpendum impulit. Ita vnus ho- mo, vnum pomum, vna tranſgreſsio gaudium& vitam omni-⸗ bus eripuit, triſticiam& mortem applicauit: atque iſte lapſus verè lapſus ſanctitatis, ruina iuſticiæ, ſapientiæ vaſtitas, macula virtutum omnium in homine exſtitit. In hac tanta pernicie quo animo Adamus fuerit cogitate. Non enim ſi debilitata fuit ra- tio, continuò extincta eſt: quæ nihil niſi æternæ mortis imagi- nem ipſi obiecit: cum Dei iuſticiam, quæ inobedientes perire velit, immutabilem eſſe docuit. Hic quantùm quæſo à deſpera- tione ipſum abfuiſſe exiſtimatis? Hoc fuit telum quo pectus ſauciatum, hoc fulmen, quo ſpes omnis vitæ comminuta eſt. Ad huius vehementiam tacuit tellus, tremuit vnda, rerum vni- uerſitas horruit. Sanctitas ex hominum mentibus ſublata ceci- derat, opus illud quod ad Creatorem proxime accedebat, totum erat in diaboli poteſtate: homo lapſus non paratus erat ad tan- tum hoſtem effugiendum. Cum ergo neque ipſe ſibi neque quicquam aliud opem ferre& dare ſolatium poſſet: diuina cle- mentia vt huic malo ſuccurreret, permota eſt: Tuque ſancta Dei progenies ad iſtum nodum aperiendum oculos aperniſti: B 2 tu in⸗