————
198 Hieronymi Cardani
Alexander eſſem, Darij conditiones acciperem: in quit Alex ander, Etego
ſi Parmeno eſſem. Similiter grè fert quòd omnia non conſuderim, repe⸗
tens ſuo more:bellus ſanẽ homo. 18 Corporei ſenſus tactus& guſtus: diuini& incorperei ſenſus& au⸗
0 1 5 l 303 ditus:medius olfactus.Reuocatautem dubitationẽ non leuem:nam Plo⸗
Bellonij.
307
tinus animam ſentire,& hominem ſecundũ illã exiſtimat.In tertia diuiſio nealiorumhiſtorias tanqᷓʒ ſuas quibuſdam inuerſis recitat. In ſexta ſectio ne uide improbã illius inſectationẽ, profeſſus ſum non niſi uera ſcripſiſſe: ibi aio ſi uerum eſt, conqueritur uera non ſcripſiſſe me& alieno nomine,
& de quo dubitare non licet, cum ego dubitem& quod falſum nondum
eſſe conſtat. In ſeptima ſectione conatur euertere pulcherrimum inuentũ, affirmatq́; dum hæc molitur, ut falſis falſa muniat, cerebrum nõindigere peregrina refrigeratione contra Galenũ expreſsẽ in libro de Vſu reſpira⸗ tionis atqʒ experimentum. Ridiculum deindecum tribus uerbis ſententiã noſtram ſcripturum pollicetur,& tamen totidem fermẽè ſubijcit quot ego. ſed neq; dimidium ſententiæ, quam non intelligebat refert. Tandem ad⸗ ducitbugloſſum, quod potius piloſum eſt quàm ſi pinoſum,& tamen hu⸗ midum:aromata ſicca, non tamen ſpinoſa. Atnõ uidet aromata eſſe ſicca, ſed non terrea:bugloſſum uerò in humido craſſiore iuxta pilorum ſubſtã tiã aliquid continere terrei, quod cordi confert. quod ſi odoratum eſſet, iã to utili us. Sed ueriſimile eſt eſſe: iũ ſub copia humidi craſſioris tegi. nã& hoc in boragine agnoſcimus. lta uir hic ad euertendumomnia bene inuẽ ta ſolo ductus liuore natus uidetur.
Teſtimonia animi ſui depromit, neq; enim malignius quicᷓ; excogi tari poteſt. Nugatur uerò in immenſum in ea materia, in qua qui eruditi ſunt, maximè fuerunt, ut ita dicam, ſobri ac breues. Quin& adulator fa⸗ ctus eſt atqʒ immoderatè omnia neà morib.ſuis uelunguelato recederet. Veruùm tot inutilibus ac uanis illius diſputationibus(etiamſiueræ eſſent, cum tamen abſurdæ ſint, rudes& in conditæ)relictis uideamus an in ipſi us immortalitatis propoſito, quod per ſe tam dignum, tam utile atque iu⸗ cundum eſt, ut neque aniles in hoc argumento fabulas ſoleam aſpernari, quicquam nouum aut laude dignum in mediũ attulerit? Vno enim hoc cõmodo ſi quid præſtiterit, ueniam tot delictorum in diſciplinis admiſſo rum promeretur.Itaq; cum plures de animorũ immortalitate ſcripſerint, neminem conſtat infœlicius hoc calumniatore ſcripſiſſe. Primum enim palàm non ſolum de hominis anima eas rationes oſtendere, ſed etiam cęterorum omniũ animaliũ atq; plantarũ concludere. Deinde eas ratio- nes Platonis eſſe ſaltẽ primã ac tertiã: atq; in his quod declarare debuerat maximẽè, tan quã pro axiomate aſſumi. Sed quia tertia nos utimur in libris de Arcanis æternitatis, uideamus an forſan recta uia uel ſaltem in hac in⸗ ceſſerit: Ergo inquit.ſi anima manet, im mortalis eſt:ſi interit, igitur in ni⸗ hilum tranſit, eademq́; ratione creabitur. At hoc etiam infirmius eſt reli⸗ quis argumentis, nam idem concludemus de forma lateris& oſſis. atrecla
8 mabis