—,—
Queſtionũ et dubioꝛũ
Tertiũ: vtrũ in tertia flgura valeat mixtio ex vna
de neceſſario/ ⁊ alia de ineſſe. fo.6.e (¶ Quinta.
Dtrũ diffinitio cõtingẽtis ⁊ regule de foꝛmatione ſylloꝛũ ex ambabꝰ vel altera de cõtingẽti vel de necario ſint a phᷣo ſufficienter aſſignate.fo.5 7. f
Pumũ dubiũ: vtrũ ꝓpõ de cõtingẽti ad vtrũlibet poſſit cõuerti in oppoſitã q̃litatẽ.fo.⸗S.c
Scðm: ·vtrũ ex ambabꝰ de cõtingẽti vel altera de cõtingẽti/⁊ altera de ineſſe/ vł altera de neceſſa/
rio fiat bonꝰ ſyllogiſmus in pꝛia figura.fo.5ᷣS.e
Tertiũ:vtrum ex ambabꝰ de cõtingeti /vel vna de cõtingenti ⁊ alia de ineſſe /vel de neceſſario va/ leat ſyllogiſmus in tertia figura.fo.⸗8.f
rta.
Se Atrũ Ariſto.ſufficiẽter docuerit oẽm ſyllm eẽ ali⸗
cuiꝰ figure:⁊ ſufficiẽter tradiderit artẽ inuenien Pꝛimũ dubiũ:vtrũ ſit dan da ars inueniendi mediũ ad ſyllogicandũ quãli Scðm: vtrũ in qlibet(bet ꝓpõnẽ.fo.6O.h ſylło neceſſe ſit alterã pᷣmiſſarũ eẽ vłem.fo.6ᷓ1.a Tertium:vtrum diameter ſit aſymeter: ⁊ quid in/ telligit phus per angulos equicruros. fo.61. b Septima. 9 Atrũ regula de foꝛmatione ſylłoꝛũ ex ꝓpõnibꝰ de obliquis ⁊ ꝓpõnibꝰ reduplicatiuis ⁊ Ppõnibꝰ de terminis infinitis ſint ſufficienter aſſignate. Pꝛimũ dubiũ:qualiter arguendum(fo. 6 ⁊.c eſt ex reduplicatiuis.fo.6 2.·h Scðᷣm qualiter arguendum eſt ex terminis infini Tertiũ:vtrũ regule qͥbꝰ arguit᷑(tis.fo. 63.a a ꝓpõnibꝰ de pꝛedicatis finitis/ ad ꝓpõnes de pꝛedicatis infinitis ſint conuenienter poſite ab Ariſtotele.fo. 6 3.b
¶ Libꝛi ſecundi pꝛioꝛũ queſtiones et dubia. Queſtio pꝛima. Atrũ tres pꝛime ptãtes ſylłoꝛũ ſint ſufficiẽter aſſi/ Pꝛimũ dubiũ:vtrũ circularis(gnate.fo.63.h ſyllogiſmus ſit bonꝰ⁊ poſſibilis. fo.6 4. d
Scðm:vtrũ ex veris poſſit ſequi falſum.fo.6. e Tertium:vtrum ad idem affirmatum ⁊ negatum
ſeu ad contradictoꝛia idem ſequatur.fo.6ꝙ.f
Secunda.
Atrũ ſyllogiſmus cõuerſiuus/ſyllogiſmus ad im poſſibile/ et ſyllogiſmus ex OPpoſiris, ſint boni ſyllogiſmi ⁊ inter ſe diſtinctti.fo.6 5.f
Pꝛimũ dubium:vtrũ diffinitio ſyllogiſmi per im/ poſſibile ſit ſufficienter aſſignata. fo.66. b
Scðm:vtrum vniuerſalis affirmatiua poſſit ſyllo gicari ⁊ pꝛobari ꝑ ſyllm ad impoſſibile.fo. 6ᷓ 6. c
Tertiũ:vtrũ ſyllus ex oppoſitis ſit bonꝰ ſyllus:⁊
vtrũ q̃libet cõcło Ser oppoſitʒ ſit falſa.f.66. d ertia. 3
Atrũ phᷣs ſufficiẽter determĩet de pctĩs incidenti/ bus circa ptãtes ſyllogiſmoꝛũ.fo.6 8.b
Pꝛimũ dubiũ:vtrũ inductio ſit bona ↄña.fo.68.g
Scðm:vtrum inductio ſit ↄña foꝛmalis/addendo
etiam illam particulam/ et ſic de alüs. fo. 6 8. h
Tertium:vtrum diffinitio enthymematis ſit ſuffi
cienter aſſignata.fo.6 o.b
¶ Libꝛi pꝛimi poſterioꝛum queſtio/
nes et dubia. Queſtio pꝛuna. Vtrũ oĩs doctrina ⁊ oĩs diſciplina ex pꝛeexiſtenti fiat cognitione.fo.6ᷓ9.e Pꝛimum dubium:vtrũ de ſyllogiſmo demonſtra tiuo ſit hec ſcientia tanqᷓ; de ſubiecto attributio nis ꝑ demõſtrationẽ acquiſita.fo.70.a
(di mediũ.fo.60.c
Scðm:vtrũ ſint tñ̃ due pꝛecognitiões pꝛincipio/ rum materialiũ ingrediẽtium demõſtrationẽ.ſ. quid ⁊ quia eſt.fo.70. b
Tertiũ: vtrũ maioꝛe et minoꝛe ſimul cognitis ne/ ceſſe ſit ſimul tꝑe cogſcere cõcluſionẽ.fo.70.d
¶ Secunda.
Utrum diffinitiones ſcire ⁊ demonſtrationis ſint ſufficienter aſſignate.fo.70.h
Pꝛimum dubium: vtrum neceſſe ſit magis crede/ re pꝛincipijs q́; concluſioni.fo.71. e
Scðm:vtrũ diffinitiones dignitatis ⁊ ſuppoſitio⸗/ nis ſint ſufficienter aſſignate.fo. 7⁄. f
Terttum:vtrum ſit poſſibile demonſtrare circula riter. fo. 71.h
— ¶ Tertia. Atrũ diffinitiones de omni vniuerſalis ⁊ modoꝝ per ſe ſint ſufficienter aſſignate.fo.7². d Pꝛimũ dubiũ: vtrũ dꝛña ſuperioꝛ pꝛedicet᷑ ꝑ ſe de dꝛña inferioꝛi:⁊ vtrũ differẽtia ꝑ ſe includat ge/ Scðm: vtrũ oĩs ꝓpõ in q̃ pꝛe/(nus. fo. 72. h dicat᷑ paſſio de ſubiecto ſit demõſtrabił fo. 73. a Tertiũ:vtrũ cõclo demõſtrationis poſſit ſciri ali/ quo modo añ actualem demõſtrationẽ.fo.73. b (¶ Quarta. Atrũ demõſtratio ꝓcedat ex neceſſarijs ⁊ incoꝛru Pꝛimũ dubiꝛũ:vtrũ ſcibile(ptibilibꝰ. fo. 73. b ſeu aliqð de q̊ habemꝰſcĩam/ ſit eternũ. fo. 74. d Scðm: vtrum illud de quo habemꝰ ſcĩam/ ſit ipſa concło:vel res ſᷣcata ꝑ cõclonẽ.fo.74. e Tertium: vtrum contingat demonſtratoꝛem de⸗ ſcendere de genere in genus.fo.74. f (¶ùè±Duinta. Atrum ea que dicta ſunt in textu pꝛecedenti ſint vera ⁊ ſufficienter poſita.fo.75. f. Pꝛimum dubium: vtrum ſcientia ſubalternata di catur pꝛopꝛie ſcientia.fo.76.c Scðm:qliter intelligẽda eſt regula Ariſto.in qua dicit᷑: ꝙ ſi affrrmatio ſit cauſa affirmationis/ et negatio erit cauſa negationis.fo. 76. d Tertium:ãliter intelligendum eſt:ꝙ deficiẽte no/ bis aliq̊ ſenſu a natura/ neceſſe eſt deficere ſcien/ tiam de ſenſibilibꝰ illius ſenſus.fo.76.e
2 ¶ Sexta. Atrũ de eodem obiecto poſſit haberi ſciẽtia ⁊ opi/ nio ſimul ⁊ ſemel vel ſucceſſiue.fo. 7F7.f Pꝛimũ dubium: vtrum ſimul et ſemel quis poſſit habere ſcientiã ⁊ opinionẽ.fo.78.c Scðm:an oĩs opinio ſit cum foꝛmidine.foł.78.d Tertium: vtrũ de foꝛtuna ⁊ caſu ⁊ alijs que ſunt a caſu ⁊ foꝛtuna ſit ſcientia.fo.78.e
¶ Libꝛi ſecundi poſterioꝛũ queſtio/
nes ⁊ dubia. Queſtio pꝛima. Atrũ tm̃ ſint ãttuoꝛ q̃ſtiones ðᷣe ſcibiles.fo.7 9.a Pꝛimũ dubium: vtrum omnis queſtio ſit queſtio Scðm:vtrũ queſtio qͥd eſt/⁊(meqij.fo.79. d queſtio ꝓpter qͥd eſt/ſint queſtiões ꝑ demõſtra/ tionẽ vere ſcibiles adinuicẽ diſtincte.fo.79.d Tertium:vtrum queſtio ſi eſt/ ſit terminabilis per demonſtrationem. fo.79. e Secunda. Dtrum queſtio quid eſt/ polſit demõſtrari aliquo modo de eo cuius eſt.fo.80. d Pꝛimum dubium:quid requirat᷑ ad perfecte aſſen tiendum alicui concluſioni.fo.80.h Secundum:vtrũ per quamlibet cauſam poſſit de/ monſtrari effectus.fo.80. h Tertium: vtrum ꝙ quid eſt/ poſſit demõſtrari de eo cuius eſt per aliud ꝙ quid Ao ze..


