Sco.in di.

Liber pꝛedicabiliũ Poꝛphyrij

A iſte modus dicendi eſt falſus: neq; eſt de mente ſcoti:pꝛimo in hoc ꝙ ipᷣi ponunt ſepteʒ genera di/ ſtinctionũ. Scðo in hoc ꝙ ipſi ponũt iſtas diſtin/

Hec vidẽt᷑ ctiões ſe inuicẽ inferre:ideo aliter reſpondet᷑ ponẽ eſſe de mẽ/ do aliquas ꝓpõnes. ¶ Pꝛima: pꝛeter diſtinctio/ te Scoti in nẽ rõnis ſolũ ſunt ponenda duo genera diſtinctio 1. diſ. z. q. 4. nũ: ſcʒ realis ⁊ foꝛmalis. Scða ꝓpoſitio: diſtin ctio rõnis eſt que fit per actũ cõparatiuũ intelle/

ctus vel volũtatis. Añ illa que ſic ſola diſtinctiõe

rõnis diſtinguunt᷑ nũqʒ ſe habẽt tã qᷓ; duo obiecta ſoꝛmalia:ſed ſolũ tanqᷓ; vnũ aliter ⁊ aliter conſide

ratũ. ¶ Ex quo ſequit᷑ ꝙ cõcretũ ⁊ abſtractũ nõ ſe

habent tanq;ʒ duo obiecta foꝛmaliavt volunt aliqͥ.

¶ Tertia ꝓpõ:diſtinctio realis eſt duplex.ſ.ſup/

poſitoꝛũ ⁊ naturaꝝ quoꝝ vnũ nõ eſt aliud: quẽad

modũ eſt inter ſuppoſita in diuinis:puta patrem/

fiuiũ /⁊ ſpiritũſanctũ:⁊ iſta ſolũ inuenit᷑ in diuinis

⁊ nũqᷓ; in creaturis:qꝛ impoſſibile eſt duas creatu

ras habere tantũ vnã naturã: ſed tot q̊t ſũt ſuppo

ſita ſunt nature /quẽadmodũ nõ eſt in diuinis: ſed

eſt ibi vna natura in tribus ſuppoſitis. Alia ẽ di/

Sco.in ꝓ/ſtinctio realis naturaꝝ:quarũ vna ſimpliciter nõ logo. q.1. eſt alia: ⁊ iſta ſolũ inuenit᷑ in creaturis/⁊ inter rem creatã ⁊ increatã:et iſta eſt inter omes creaturas: ãꝝ vna ſimpłr nõ eſt alia: ⁊ iſta põt vocari diſtin/ ctio eſſentiat:qꝛ natura ⁊ eſſentia idẽ ſũt. ¶ Quar ta ꝓpoſitio:diſtinctio foꝛmalis eſt illa/ q̃ eſt inter duas foꝛmalitates vel realitates:quaꝝ vna pᷣciſe ⁊ adequate nõ eſt alia:quẽadmodũ ſũt realitates ſuperioꝛis ⁊ inferioꝛis/ diffiniti ⁊ diffinitiõis/ ſub iecti/⁊ paſſionũ eiuſdẽ ſubiecti:differentie ⁊ illlus cuius eſt differentia/attributoꝛũ in diuinis intelle ctus/ ⁊ voluntatis. Et ſi quis dicat/ inferiꝰ eſt idẽ foꝛmaliter ſuo ſuperioꝛi:igit᷑ foꝛmaliter nõ diſtin/ guit᷑ ab eo. ¶ Dico/ ꝙ diſtinctio foꝛmalis /põt ca pt dupkr. AUno modo ſtricte pꝛout eſt inter duo ex trema:quoꝛũ illud quod ſic diſtin guit᷑ nõ includit aliud in pꝛimo modo dicendt per ſe.Et ſic dico /ꝙ inferius nõ diſtinguitur foꝛmaliter a ſuo ſuperio/ rijcũ includat ipᷣm ſuperius in pꝛumo modo dicẽ/

Sco.in di. 2..4..

di ꝑ ſe. Alio modo capitur magis lage/ vt eſt inter

duas realitates: quaꝝ vna pꝛeciſe ⁊ adequate nõ eſt alia:quia ſcʒ in abſtracto nõ pꝛedicant᷑ de ſe in uicem: Et ſic inferius bene diſtinguit᷑ foꝛmaliter a ſuo ſuperioꝛi: quia realitas in ferioꝛis pᷣciſe ⁊ ade/ quate nõ eſt realitas ſuperioꝛis: vt hũanitas non eſt animalitas.Et ſi quis velit pꝛobare/ ꝙ ſint plu res diſtinctiões qᷓ; tres: quia modus intrinſecus diſtinguit᷑ ab illo cuius eſt modus: ſicut eẽ per ſe a ſubſtantia ⁊ nõ realiter neq; foꝛmaliter/cũ modꝰ intrinſecus nõ ſit foꝛmalitas:ergo erũt plures di/ De mõ in/ ſtincriões. Rñdetur/ꝙ talis diſtinctio põt reduci minſeco vi/ ad diſtinctionẽ foꝛmalẽ:qꝛ modus intrinſecus ha de pꝛuf. in bet modũ foꝛmalitatꝭ. Ał aliter dicit᷑ ꝙ põt bene foꝛma. pont adhuc vna diſtinctio/ꝗᷓ̃ vocat᷑ diſtinctio mo/ Sco. in. I. dalis. Añ modus intrinſecus eſt qui additus alte diſ. ð. q.⁊. ri nõ variat rationẽ illius cui additur/ addẽdo ſibi in ſok. mt ſupple aliquã realitatẽ. ¶ Quinta ꝓpõ:diſtinctio ꝛrgu. onci. ſe totis obiectiue/⁊ diſtinctio ſe totꝭ fubiectiue nõ diſtinguunt᷑ a diſtinctiõe reali vel foꝛmali/licet ſu

aa ipᷣas poſſint aliquid cõnotare:quia illa que di

inguunt ſe totis obiectiueſaliqñ diſtinguunt᷑ tã/

tũ foꝛmalr: ſic riſibilitas ⁊ flebilitas/q̃ᷓ diſtinguũ/

tur ſe totis obiectiue. AUñ illa diſtinguunk ſe tot⸗ obiectiue /q̃ in nullo cõceptu qͥdditatiuo ↄueniũt:

aliquando diſtinguunt realiter/ ſicut riſibilitas ⁊ hinnibilitas. Similit dicat᷑ de illis q̃ diſtinguunt᷑

ſe totis ſubiectiue. Ande illa diſtinguunẽ ſe totis

5.G.I⸗

Fo. 20

ſubiectiue q̃ nõ cõueniũt in aliq̃ realitate potẽtiali hibili ad ipa:vt deꝰ ⁊creatura/⁊ ders leannera

1 1 trũ ſocrate Dubitatur tertio u aae⸗ iſte ꝓpõnes ſint ↄcedẽde:ſocrates eſt rõnalis/ſo/ crates eſt hõ.Et arguit᷑ ꝙ nõ: pꝛimo ſic: oĩs ꝓpõ cathegoꝛica affirmatiua de ineſſe et de p̊ᷣſenti/in q̃ nõ ponit᷑ terminꝰ ampliatiuꝰ ſubiecto ꝓ nlto ſup/ ponẽte eſt falſa:igit᷑ tales ꝓpõnes ſũt falſe.Et cõ firmat᷑:qꝛ ſᷣm Scotũ hec ꝓpõ chuſtꝰ eſt hõ in tri/ Sco.in.ʒ. duo erat falſa/ ⁊ nõ niſi qꝛ ſubm ꝓ nullo ſuppone/ diſti. 22. q. bat:igit᷑. ¶ Scdðo ſic:Om̃e qð eſt rõnale eſt cõꝑpo vni·ĩꝓpoſi ſitũ ex anĩa rõnali ⁊ coꝛpe:ſed ſocrates non exñs toã mgrm nõ eſt cõpoſitꝰ ex coꝛꝑe ⁊ aĩa rõnali:cũ aia ſeꝑatur ſenteñ · a coꝛpe:igit᷑. ¶ Tertio ſic: Bene ſequit ſocrates eſt hõ:ergo ſocrates eſt ſocrate nõ exiſtente:ſʒ cõ/ ſequẽs eſt falſum:igit᷑.⁊ multe alie rõnes poſſent fieri.Añ ꝓ ſolutiõe ſupponit᷑/ ꝙ due ſũt opiniões de hoc dubio. Ana eſt noĩaliũ aliquoꝝ qui dicunt tales ꝓpõnes eſſe falſas: et ꝙ nulla eſt ꝓpoſitio neceſſaria ſim ptr/niſi iſta deus eſt:vel aliq̃ tał foꝛ/ mata de terminis diuinis:qꝛ quelibet alia põt fal ſificari.Et ad poꝛphyriũ dicũt/ſꝙ ſocrates ſemper eſt hõ ⁊ rõnalis /ſi ſupple ſocrates ſit.i.ſubiecto ꝓ aliquo ſupponente.Sed iſta opinio/ nõ videt᷑ eſſe de mente ariſtotelis/qui in pᷣmo poſterioꝛũ ponit ſcĩam eſſe impoſſibiliũ/ideſt ꝓpoſitionũ infalſifi/ cabiliũ:nec etiã de mente poꝛpbyrij in textu. Di/ 2 cunt tamẽ ipᷣi ꝙ hoc eſt de mente poꝛphyrij: nam dicit poꝛphyrius in ↄuenientia dꝛñe ⁊ ꝓpꝛij/ ꝙ ſit dꝛña ſemꝑ adeſt:ita accidens inſeꝑabile: ſed acci/ dẽs inſeꝑabile /ſemꝑ adeſt ſocrate exiſtẽte: ita etiã differẽtia/ vtputa rõnale ſolũ aderit ſocrate exiſtẽ/ te. Reſpõdetur/ ꝙ hoc nihil valet:quia in tali con/ uententia ly ſicut/ nõ dicit omnimodã ſilitudinem vt notũ eſt. Nam vnũ.ſ.dꝛña eſt de qͥdditate alte/ rius:⁊ dicit᷑ de eo ꝑ ſe pᷣmo modo nõ aũt accidẽs inſepabile: vt iſta non eſt per ſe ſocrates eſt ſimꝰ: Ideo aliter rñdetur/ ꝙ tales ꝓpõnes ſũt vere ⁊ in falſificabiles/ ſic ꝙ iſta nũᷓ; põt eẽ falſa: ſocrates eſt hõ:ſiue ſocrates ſit/ſiue nõ ſit: quia ad verita/ tẽ taliũ ꝓpoſitionũ nõ requirit᷑ /ꝙ extrema ſuppo wſſi.29. G. nant ꝓ aliquo exiſtente:ſed ſufficit ꝙ ſupponãt ꝓ vnicain 4. aliq in eſſe cognito ⁊ ꝙcõponãt᷑ adinuicè. Et per battoe d hoc ſoluit᷑ puma ratio/in qua dicunt ꝙ oĩs ꝓpõ ca affirmatiua ⁊c̃.dicit᷑/ꝙ illa nõ eſt vera vtr:ſed ſolñũ*“ in ꝓpõnibꝰ cõtingentibꝰ de terminis nõ ampliati uis affirmatiuis. Añ compoſitionẽ extremoꝛũ ta/ liũ ꝓpoſitionũ neceſſariaꝝ/ neceſſario ſequit᷑ ↄfoꝛ mitas talis cõpoſitiõis ad terminos. ¶ Ande qñ cũq; extrema taliũ ꝓpõnum cõponunt᷑ adinuicẽ: ꝓpõnes ↄſtitute ex ipis ſunt ſemꝑ vere:quia ſem per tũc eſt cõfoꝛmitas actus intelligẽdi ſeu ꝓpõ/ nis mentalis ad rem cognitã. ¶ Et ſi quis dicat/ quare eſt melius ꝙ tales ꝓpõnes habeant cõfoꝛ/ mitatẽ qñcũq; foꝛmant᷑ c alie ꝓpõnes. Rñdetur qꝛ extrema illaꝝ ꝓ põnũ ſunt talia ⁊ habentia aliã habitudinẽ adinuicẽ qᷓ; alia:⁊ de hoc ſatis dictũ ẽ in ſummulis /capło de ſuppoſitiõe ꝑſonali. ¶ Ad rõnes alterius opinionis rñdet᷑:ad pᷣmã ðꝛ ꝙ ſo⸗ luta eſt. Ad ↄfirmationẽ vicit᷑/ ꝙ iſta ꝓpõ/ chꝛiſtꝰ eſt hõ in triduo fuit falſa:nõ qꝛ ſubiectum ꝓ nullo ſupponebat: ſed quia in illis tribus diebꝰ chꝛiſt⸗ impoꝛtabat in ſe rõnem falſam/ de qua nihil diat vere:nam ſi aliqͥd eſt chꝛiſtꝰneceſſario habet duas naturas in vno ſuppoſito:ſed in illis tribus die/ bus nõ fuerũt ille naturevnite/ cũ hũanitas fuerit coꝛrupta.Ex qᷓ ſequit᷑/ꝙ chꝛiſtus nõ eſt udpoſah

2,

Sco. in. 3.