Liber pꝛedicabiliũ Poꝛphyrij
nõ debet Intelligl de ꝓpꝛio generico/ qð cõuertit cũ genere/ cuiuſmodt eſt ſenſibile /cũ tale pᷣdicetur de pluribus ſpeciebus:nec eſt etiã imaginandũ ꝙ pꝛopꝛiũ ſpecificũ ſic faciat pᷣdicabile ꝓpꝛij diſtin/ ctũ ab alijs:ſed ꝓpꝛiũ quod eſt cõmune ad ꝓpꝛiũ genericũ⁊ ſpecificũ /quẽdamodũ dicebat᷑ de dꝛña. Tertio ſciendũ aauanao tun . ſcðᷣa dꝛña generis ⁊ accidentis/ ꝙ accũtia pꝛedicant᷑ ſᷣn magis ⁊ mi nus:hoc debet intelligi reſpectu ſuoꝝ ſubiectoꝛũ: qꝛ reſpectu ſuoꝝ inferioꝝ Y reſpectu quoꝛũ dicunt᷑ genera vel ſpẽs/nõ dicunt᷑ pᷣdicari ſᷣn magis ⁊ mi nus: ſed equaliter ⁊ in quid. ¶ Aduerte vĩterius/ ꝙ qñ ðꝛ in tertia dꝛña dꝛñe ⁊ accidentis/ ꝙ accidẽ tia Zria bñ ꝑmiſcent᷑ in eodẽ/ſed nõ dꝛñe Zrie:de⸗ bet intelligi de dꝛñtijs magis ꝓpꝛijs ⁊ diuidenti⸗ bus ex oppoſito aliqð genus:puta /ꝙ ille nõ poſ/ ſunt dici de eodẽ neq; in eodẽ inueniri:accidentia vero ↄtraria in eodẽ poſſunt inueniri/⁊ de eodem poſſunt dici:vt de aqua tepida verũ eſt dicere /ꝙ eſt calida ⁊ frigida.Et dicitur notanter de dꝛũtijs magis ꝓpꝛüjs ⁊ diuidentibꝰ ex oppoſito aliqdð ge nus:qꝛ dꝛñe ſuboꝛdinate poſſunt bfi de eodẽ di/ ci/ ſicut ſenſibile ⁊ rõnale dicunt᷑ de hoĩe. Ad/ uerte vlterius/ ꝙ qſñ dicit᷑ in quarta dꝛña ſpeciei ⁊ dꝛñc/ ꝙ due ſpẽs nõ cõcurrunt ad conſtitutionem vniꝰ ſpeciei /ſed bñ due dꝛñe:debet intelligi ꝙ vna dꝛña bñ cõcurrit: id ẽ cõponit᷑ cũ alia ſibi nõ ſub/ oꝛdinata ad cõſtituendũ ⁊ ꝑficiendũ ſpeciẽ ſeu dif finitionẽ ſpeciei:qꝛ vna põt determinare aliam:vt rõnale ⁊ moꝛtale ad conſtituendũ hoĩem ſeu diffi nitionẽ hoĩs:ſed vna ſpẽs nõ cõcurrit i.nõ cõpo/ nit᷑ cũ alia ad perflciendũ foꝛmaliter ſpeciẽ vel dif finitionẽ ſpeciei/licet bñ materialit᷑:ſicut binarius ⁊ ternarius materiałr cõcurrunt:ſcʒ ratione ſuaꝝ vnitatũ ad cõſtitutionẽ quinarüin quo nõ manet foꝛma binarij vel ternarũ. ¶ Et ſi qͥs dicat/ad ge/ nerationẽ muli ↄcurrit aſinus ⁊ equa:& due ſpẽs cõcurrũt ad cõſtitutionẽ ſpẽi. Rñdet᷑/ꝗ licʒ ꝑticu laris aſinꝰ/⁊ ꝑticularis equa ↄcurrãt ad gñationẽ mulutñ aſinꝰ ⁊ equa in cõi nõ ponunt ad ↄſtituẽ/ dũ foꝛmałr mulũ ſeu diffinitionẽ muli/cũ in diffi⸗ nitiõe muli/nõ ponat᷑ neq; aſinꝰ/neq; equa. ¶ Ad uerte vltra/ ꝙ qñ ðꝛ in tertia differẽtia ſpeciei ⁊ ꝓ pꝛijꝙ ſpẽs ſemꝑ ineſt/ ꝓpꝛiũ autẽ nõ ſemꝑ ineſt: debet intelligi de actu:vt ridere nõ ſemꝑ ineſt ho/ mini/ licet aptitudo ad ridendũ ſemꝑ inſit ei. 3 qo irca textũ in/ Quarto ſciendũ aa atexrãn cultas/ vtrũ gen equaliter dicat᷑ de ſuis ſpecicbꝰ. Pꝛo cuiꝰ ſolutiõe /ſupponit᷑ ꝙ aliqͥd dici eãlit᷑ de aliquibꝰ/nõ eſt aliud qᷓ; illud pᷣdicari de illis: ⁊ nõ ſᷣm magis ⁊ minus:⁊ p oppoſitũ pᷣdicari de aliqͥ/ bus inequaliter/ nõ eſt aliud qᷓ; pᷣdicari de iluis me diantibus iſtis aduerbijs magis ⁊ minꝰ. Moc ſup poſito:dico ꝙ genus pᷣdicat᷑ equaliter de ſpẽbus: qꝛ nõ hᷣm mag ⁊ minus: vt iſta nõ cõcedit᷑ hõ eſt magis aniĩal qᷓ; equus.Et ſi qͥs dicat /homo eſt ꝑ/ ſectius anĩal qᷓ; bos:cõcedit᷑:& eſt magis anial:ne gat᷑ ↄña:⁊ ratio eſt: qꝛ hoĩem eſſe ꝑfectius anĩal/ qᷓᷓ bos nõ eſt ipᷣm magis eſſe anĩal:ſed eſt iᷣm ha/ bere ꝑfectioꝛẽ differentiã per quã anĩal ↄtrahit᷑ ⁊ determinat᷑ ad cõſtitutionẽ hoĩs qᷓ; ſit ila ꝑ quaʒ determinat᷑ anĩal ad bouem. Añ aduerte ꝙ impoſ ſibile eſt duas ſpecies eſſe equalis ꝑfectiõis in en titate/ neq; per potentiã naturalẽ/ neq; per poten tiã diuinam. Nam deus nõ poſſet facere duas ſpe cies equalis ꝑfectionis in entitate. Ideo dicebat
ariſto.ꝙ inter ſpecies eiuſdẽ genert eſt oꝛdo eſſen/ tialis:quia vna in entitate eſt ꝑfectioꝛ alia:hoc nõ eſt ꝑ genus in quo cõueniũt:ſed ꝑ ſuas dꝛñas. E&x ã ſequit᷑/ ꝙ impoſſibile eſt duas differẽtias ſpeciſi cas eſſe equalis perfectionis. Aduertevlterius ꝙ nũqᷓ; alidd ꝓpꝛie dici᷑ magt vel minus tale/niſi ꝙ
habet plures gradus/id eſt partes ꝑfectionales:
hoc ergo non eſt ꝑ genus.Et ſi qͥs dicat/ vnus hõ dicit᷑ rõnabilioꝛ alio: å dꝛña dicit᷑ de ſpebus ſᷣm magis ⁊ minus. Reſpondet᷑/ ꝙ vnus homo dicit᷑ rõnabilioꝛ alio ad iſtũ ſenſum/ ꝙvnꝰ homo magis vtitur rõne qᷓ; alius: vel quia eſt magis diſpoſitꝰ vti rõne q; alius: ſed non dicitur rõnalioꝛ: ideo rõnale non ſuſcipit magis ⁊ minus/licet bñ rõna/ bile/ qð non eſt differentia:⁊ ſic debet negari ↄ̃ñ̃a. Etiam vnus homo eſt riſibilioꝛ alio. i. magis di/ ſpoſitus ad ridẽdũ qᷓ; alius:⁊ non quia riſibile ſu/ ſcipiat magis ⁊ minus.Et hec de Hi 5. 8 trũ tm̃ ſint qn
Dubitatur pᷣmo awaemenade qꝙ de hoc iam ſatis viſum eſt. Aduerte tñ ꝙ talis ꝓpoſitio põt capi dupliciter.Ano mð in ſenſu ꝓ/ pꝛio/⁊ ſic eſt falſa:⁊ eſt ſenſus quinq; ſunt vłia/et nõ plła ſũt vlia qᷓ; qͥnq;:⁊ illa eſt falſa niſi aliqͥd ĩtei ligatur. Alio modo põt capi in ſenſu impꝛopꝛio: ⁊ cũc eſt ſenſus/ quinqʒ ſunt intẽtiones vniuerſaliũ ſpecie differentiũ:⁊ nõ plures qᷓ; quinq;vel ſic/ſiẽ ſuperius eſt expoſita/ quinq; ſũt vłia:⁊ non plura q; quinq;/ ſpecie ſupple differentia. Et hoc capiẽ- o vle ſecũde intẽtionaliter ſeu ꝓ per ſe ſignifica⸗ to. Et aduerte ꝙ ad hoc ꝙ aliquid ꝓpꝛie dicatur vle requirit᷑ ꝙ ſit limitatũ:ideo tranicendentia nõ ſunt vlia licet de pluribus pᷣdicent᷑. Scðo/ꝙ ſit qͥd vniuocũ:ideo equiuoca non ſunt vlia/ſicut canis. Tertio ꝙ impoꝛtet conceptũ per ſe vnum: idco il la que impoꝛtant cõceptum cõplerũ /ſicut diffin/ tiões non poſſunt dici vña. ¶ Sed reſtat vna dif⸗ ficultas/ vtrũ in iſta pᷣdicatiõe peStrus eſt albus/ſit pᷣdicatio qͥnti pꝛedicabilis de ſuo ſubiy ibili. Et vi det᷑ ꝙ nõ:quia ſubiectũ ⁊ pꝛedicatũ pꝛo eodẽ ſup/ ponũt:quia albus ſupponit pꝛo petro/ ↄnotando tñ ipm babere albedinẽ:vel ꝓ aggregato ex ſubie cto ⁊ albedine/ vt videt᷑ dicere ſcotus in q̃rto. Re ſpondet/ ꝙ ibi eſt pᷣdicatio qͥnti pᷣdicabilis. C Et ad rõnem dicit᷑/œ pꝛedicationes nõ ſemꝑ accipiũ/ tur ab illis ꝓ quibus termini ſupponunt: ſed ma- gis pᷣm ſignificata foꝛmalia/que appellãt᷑ aliauã/ do ab illis terminis Añ iſta eſt accidentalis: qꝛ li cet albus ſupponat ꝓ petro:tñ cõnotat pᷣm habe re albedinẽ que accidẽtaliter conuenit petro:ideo dicit᷑ accidentalis:⁊ ſimilit᷑ dicat᷑ de aljs. ¶ Sed reſtat alia difficultas/vtrũ iſta ꝓpoſitio/ petrꝰ eſt albꝰſit de pᷣdicatiõe directa vel indirecta. Reſpon det᷑ /ꝙ eſt directa.Añ omnis pꝛedicatio alicui pꝛe dicabilis de ſuis ꝓpꝛijs ſubijcibilibus/ vel ſuo ꝓ/ pꝛio ſubũcibili eſt de pᷣdicatiõe directa:ideo falſuʒ eſt illud/ qð dicunt aſiqui ꝙ ſolum illa ꝓpõ eſt de p̃dicatiõe directa/in q̃i upiPdicas de ſuo ĩferioꝛi. trũ pꝛeter di⸗
D ubitatur ſcðo ſtinctionẽ realẽ ⁊ rõnis ſit ponẽda aliqua alia diſtinctio. Pꝛo cutꝰ ſolutiõe ſupponit᷑ /ꝙ aliqui dicẽtes ſe inſequi do/ ctrinam ſcoti/ponunt ſeptẽ genera diſtinctionũ ⁊ tot idẽtitatũ.ſ.diſtinctionẽ rõnis/ex natura rei foꝛ malẽ /realem/ eſſentialem/ ſe totis ſubiectiue et ſe totis obiectiue:⁊ dicunt ꝙ iſte diſtinctiões ſe in/ uicem inferunt. Nam dicunt ꝙ diſtinctio ſe totis obiectiue infert om̃es alias:⁊ ſic ↄſequt᷑ter. Sed
.ä.3 Sccoæin: 1.4,4.