Druckschrift 
Magistri Petri tatareti com[m]entraij in Jsagogas Porphyrij et libros logicoru[m] Aristotelis accuratissime recogniti / Annotat in marginibus si quando author, vt pleru[m]q[ue] solet, in hisce com[m]entarijs ex Scoto quippia[m] desumpserit
Entstehung
Seite
18r
Einzelbild herunterladen

Sco inz. lſt. 17.9. ni. an ſol, rgu. Et in

dil 49 1lO.

Anſſo. 4. netapbyli⸗ 43.

b

6

Liber pꝛedicabiliũ Poꝛphyrij Fo.

pꝛioꝛi nature/ in quo pᷣcedit riſibilitatẽ ſit riſibilis/ vel nõ. Reſpõdeo /ꝙ in illo inſtanti nõ eſt riſibilis neq; nõ riſibilis. Et ſi qͥs dicat:ergo duo cõtradi/

ctoꝛia vere negabunt᷑ de aliq̊. Reſpõdeo/ꝙ lʒ duo

cõtradictoꝛia abſolute ſumpta /nõ poſſint vere ne gari de aliquo:tamẽ bene ſumpta cum aliqᷣbus de terminatiõibus:vt cũ iſta determinatione in pᷣmo

inſtanti Ttairasiue per ſepᷣmo modo. Ad quar/ tam dici

ſꝙ maioꝛ eſt ſimpliciter falſa. Nam intel lectus noſter poteſt aliqua ĩtelligere que deus nõ

3 honen pꝛoducereſcuiuſmodi ſunt impoſſibilia.Et

ec de ſcðo 2rtiulo Qafurnaa Leiu ſu: reſponſalis: Pꝛopꝛiũ ⁊ acci LConcluſio dens ſunt pᷣdicabilia abinui

cem diſtincta/ſuficiẽter diffinita ⁊ aſſſgnata a poꝛ

phyrio:vt Pts in pᷣmo articulo. Ad ratiões. Ad pꝛimã dicit/ negãdo antecedẽs ꝓ vtraq; parte: et ad ꝓbationẽ pᷣme partis dicit᷑ /ꝙ pꝛopꝛiũ bene eſt ꝓpꝛiũ reſpectu ſpeciei cum qua cõuertit᷑: eſt tamẽ cõmune reſpectu ſuoꝝ ſubijcibiliũ.vel poteſt dici: ꝙ ꝓpꝛum aliquãdo capit pꝛo ſingulari:⁊ ſic ꝓpꝛi um non eſſet cõmune. Ad ſcðõᷣam partem dicit᷑/ ꝙ licet accidẽs ſingulare/ ſicut hoc albũ nõ ſit ᷣdica bile:tamẽ bene accidẽs cõmune cõcretiue deſigna tum. Ad ſcðᷣam ðꝛ negãdo antecedẽs: ad ꝓba tiones: dico ᷣmo ꝙ ꝓpꝛium eſt bene accidẽs per ſe:ſed nõ accidẽs per accidẽs. Dico etiã/ꝙ nõ om ne eſt in ſcða ſpecie ã̃litatis. Dico tertio/ ꝙ nõ eſt

ſubſtãtia foꝛmaliter. Dico quarto /ꝙ in difſinitiõe

ꝓpꝛij ponit accidts large captũ ⁊ nõ ſpecialit᷑.Di

co quinto/ ꝙ licet ꝓpꝛij ⁊ accidẽtis ſint eadẽ ſubij

cibiia:tamẽ ꝓpter hoc nõ ſequit᷑/qͥĩ˖ nõ ſint diſtin/ cta vniuerſalia/cum vniuerſalia nõ diſtinguant᷑ ex

parte ſubijcibiliũ. Ad tertiã:negat᷑ antecedens

ꝓ vcraq; ſui parte.Ad ᷣmã ꝓbationẽ dico/ꝙ hoc nõ ſufficit:ſed requirit᷑ ꝙ per ſe ſibi cõueniat ⁊ in/ trãſmutabiliter.Et ad ſcdðam ꝓbationẽ dicit᷑/ꝙ ſi

cut ens nõ eſt pᷣdicabileꝓpꝛie dictũ /neq; eius paſſi

ones. Ad quartã dicit᷑/ negãdo antecedẽs. Ad

vðᷣmã ꝓbationẽ ptʒ ſolutio ex dictis. Ad ſcðam ꝓ/

bationẽ negat᷑ antecedẽs:nã in diffinitiõe accidẽ/ tis ſubiectũ debʒ accipi pꝛo ente cõpleto ⁊ ꝑfecto/ cuiuſmodi nõ eſt materia.Etiã foꝛma nõ ineſt ma terie omnimode/ſicut accidẽs ſubiecto. C¶ Ad qͥn tam patet ſolutio in pᷣmo articulo.

. 8 cru* OQmmune quigẽ eſt omnibus de pluribus pᷣdicari:ſed genus qui/

dem de ſpeciebus et indiuiduis.

Iſte ſecundus tractatus huius libꝛi/

It in quo poꝛphyrius ponit conue- nientias ⁊ differẽtias quinq; pᷣdicabiliũ adinuicẽ.

Et diuidit iſte tractatus in ſex capla. In pᷣmo po/

nit vnã cõuenientiã generalẽ quinq; vniuerſaliũ:

dicẽs/ꝙ cõmune eſt qͥnqᷓ vniuerſalibus de pluri/ bus.i. de multis pᷣdicari qᷓuis genꝰde magis mul tis pᷣdicet᷑. Panc cõcluſionẽ ꝓbat inductiõe ⁊ ex emplo. Inductiue ſic: qꝛ genus de ſpeciebꝰ et de indiuiduis earũ pᷣdicat᷑:ſimifr ⁊ differẽtia:ſpẽs au tẽ de indiuiduis que ſunt ſub ipſa: pꝛopꝛiũ vᷣo de ſpecie cuius eſt.ꝓpꝛiũ /⁊ de oĩbus eius indiuiduis:

⁊ accidẽs de ſpẽbus et indiuiduis. Exẽplo ꝓbat:

nã aĩal qð eſt genus de equis et de bobꝰ que ſunt

ſpecies pᷣdicat᷑:⁊ de hoc equo ⁊ de hoc boue qᷓ ſũt indiuidua. Irrõnale etiã qð eſt differentia pᷣdicat

de equis ⁊ bobus /⁊ de his que ſunt particulares

equi ⁊ boues:homo qui eſt ſpẽs de ꝑticularibꝰho

minibꝰpᷣdicat᷑:et riſibile qð eſt ꝓpꝛiũ de hote ⁊ de ꝑticularibus hoĩbus pᷣdicat᷑:ſed nigrũ ꝗð eſt acci/ dens inſeꝑabile coꝛui/ de ſpecie coꝛuoꝛũ ⁊ de parti cularibus coꝛuis pᷣdicat᷑. Mouere aũt qð eſt acci⸗ dens ſeꝑabile de hoĩe ⁊ equo pᷣdicat᷑:vñ accidens p̃dicat᷑ tam de ſpẽbus qᷓ; de indiuiduis:ſed pꝛimo ⁊ pᷣncipaliter de indiuiduis:ſcðᷣo de ſpeciebꝰ/que cõtinet indiuidua/cuius oppoſitũ eſt de ꝓpꝛio.

Cõmune eſt autem generi et differen

tie continentia ſpecierum.

Iſtud eſt ſcðᷣm capitulũ hui tractatus/in quo cõparat genus ad alia pᷣdicabilia penes cõuenien tias ⁊ differẽtias.Et diuidit᷑ in nouẽ ꝑtes. In pꝛi ma cõparat genus ad differẽtiã penes cõuenienti as/ ponens tres ↄueniẽtias generis ⁊ differentie. Quarũ pᷣma eſt:tam genꝰqᷓ; differẽtia ↄtinẽt plu/ res ſpẽs:licʒ gen/plures ↄtineat qᷓ dꝛña eiꝰ diui/ ſiua: vt rõualſe nõ ↄtinet irrõnale:q̊ tñↄtinet aĩal qð eſt genus. Scð̃a ↄueniẽtia:ſicut q̃cũqʒ pᷣdi cant᷑ de genere/ vt genꝰ ſupple ꝑ ſe et eſſentialiter/ etiã pᷣdicant᷑ de ſpẽbus q̃ ſunt ſub genere: ita etiã ãcunq; pᷣdicant᷑ de dꝛña vt dlfferẽtia/ etiã p̃dicãt᷑ de oĩbus ↄtentis ſub ea:vt ſubſtãtia/ coꝛpus/coꝛ pus animatũ /nõ ſolũ pᷣdicant᷑ de aĩali:ſed etiã de ſpeciebꝰeius/ ⁊ de indiuiduis ſpecierũ. Simitr vti rõne pᷣdicat᷑ de rõnali:etiã pᷣdicat᷑ de ſpeciebꝰ con/ tẽtis ſub rõnali:vñ pᷣdicari de genere inqᷓtum ge/ nus/ ⁊ de dꝛña inqᷓ;tum dꝛña/ eſt pᷣdicari eſſentiali ter/ ⁊ per ſe de genere ⁊ dꝛña. Tertia cõuenien narigut interem pto genere deſtruunt᷑ oẽs ſpẽs qᷓ ſub qſo ſunt:ſic differẽtia deſtructa deſtruũt᷑ oĩa

ſua inferioꝛa: vt ſi nõ ſit aĩal /nõ eſt equus neq; ho moꝛita ſi nõ ſit rõnale /nõ erit aĩal qð vtitur rõne·

Et ꝑ hoc habet᷑/ ꝙ argumentũ valet negatiue tam a genere qᷓ a differẽtia ad eoꝛum inferioꝛa. In ſcða ꝑte huius caplłi cõparat genus ad differentiã penes ſex differẽtias. Pꝛima eſt:genus pᷣdicat᷑ de

18

—

pluribꝰ qᷓ; differẽtia: qð declarat per exemplũ: qꝛ·

aĩal pᷣdicat᷑ de equo /homĩe ⁊ boue ⁊ ſerpẽ᷑te:qua⸗ e·

drupes em̃ qð eſt differẽtia eius diuiſiua ſolũ pᷣdi cat᷑ de habẽtib q̃ttuoꝛ ꝑedes.Scva differẽtia eſt/ genus ↄtinet diffekẽtias in ptãte/ ſed nõ ecõtra: vt aĩal cõtinet iſtas duas differẽtias/ ſcʒ rõnale et ir/ rati nale, KeTtis Hifleetarenera ſunt naturali⸗ ter pꝛioꝛa differẽtijs diũiſiuis eoꝛũ:ideo deſtructo genere deſtruunt oẽs differẽtie eius:vt deſtructo aĩali/ deſtruunt᷑ rõnale ⁊ irrõnale:ſed nõ econtra. Quarta differẽtia: genus pᷣdicat᷑ in qͥd/ differẽtia vᷣo in q̃le.Quinta dꝛña:vnius ſpẽi eſt tm̃ vnũ ge⸗ nus:ßᷣm tñ illud genꝰpoſſunt eſſe multe dꝛñe eiuſ⸗ dem ſpeciei:vt hoĩs hᷣm hoc genꝰ aĩal ſunt plures differẽtie/ ſcʒ rõnale/ moꝛtale ⁊ bipes.Sexta dꝛña: genus habet modũ materie in ↄſtitutione ſpeciei: differẽtia modũ foꝛme:⁊ licʒ ſint alie cõuentẽtie et dꝛñe generis ⁊ dꝛñe/tamẽ que dicte ſunt ſufficiũt. In tertia ꝑte huiꝰcapli cõparat genꝰ ad ſpeciẽ/ ponens tres cõueniẽtias ipſius generis ⁊ ſpeciei. Pꝛima: tam genus qᷓ; ſps pᷣdicaꝑr Se lurne

us

Scða:tam genus qᷓʒ ſpẽs ſunt pꝛioꝛa his de Fancank Wernarveae 3Lenehac ee reſpectu

——u

ſuoꝛũ inferioꝛũ/ſcʒ totũ vniuerſale. In quarta ꝑte huiꝰ capłi cõparat genꝰ ad ſpeciẽ penes diffe⸗

rentias/ aſſignãs ſex dꝛñas inter ſ peciẽ ⁊ genug Pꝛima:genus ↄtinet ſpeciẽ ſub ſe/ et nõ econtrd. Scða:qꝛ genus natura eſt pᷣus ſpecie:qð ꝓbat:qꝛ

oꝑtet genera pꝛeiacere ⁊ ipfa determinata ſpecifi⸗j

cis differẽtijs ſpẽm cõſtituere.Scðᷣo:qꝛ interẽpto

C