Sco inz. lſt. 17.9. ni. an ſol, rgu. Et in
dil 49 1lO.
Anſſo. 4. netapbyli⸗ 43.
b
6
Liber pꝛedicabiliũ Poꝛphyrij Fo.
pꝛioꝛi nature/ in quo pᷣcedit riſibilitatẽ ſit riſibilis/ vel nõ. Reſpõdeo /ꝙ in illo inſtanti nõ eſt riſibilis neq; nõ riſibilis. Et ſi qͥs dicat:ergo duo cõtradi/
ctoꝛia vere negabunt᷑ de aliq̊. Reſpõdeo/ꝙ lʒ duo
cõtradictoꝛia abſolute ſumpta /nõ poſſint vere ne gari de aliquo:tamẽ bene ſumpta cum aliqᷣbus de terminatiõibus:vt cũ iſta determinatione in pᷣmo
inſtanti Ttairasiue per ſepᷣmo modo. Ad quar/ tam dici
ſꝙ maioꝛ eſt ſimpliciter falſa. Nam intel lectus noſter poteſt aliqua ĩtelligere que deus nõ
3 honen pꝛoducereſcuiuſmodi ſunt impoſſibilia.Et
ec de ſcðo 2rtiulo Qafurnaa Leiu ſu: reſponſalis: Pꝛopꝛiũ ⁊ acci LConcluſio dens ſunt pᷣdicabilia abinui
cem diſtincta/ſuficiẽter diffinita ⁊ aſſſgnata a poꝛ
phyrio:vt Pts in pᷣmo articulo. ¶ Ad ratiões. Ad pꝛimã dicit/ negãdo antecedẽs ꝓ vtraq; parte: et ad ꝓbationẽ pᷣme partis dicit᷑ /ꝙ pꝛopꝛiũ bene eſt ꝓpꝛiũ reſpectu ſpeciei cum qua cõuertit᷑: eſt tamẽ cõmune reſpectu ſuoꝝ ſubijcibiliũ.vel poteſt dici: ꝙ ꝓpꝛum aliquãdo capit pꝛo ſingulari:⁊ ſic ꝓpꝛi um non eſſet cõmune. Ad ſcðõᷣam partem dicit᷑/ ꝙ licet accidẽs ſingulare/ ſicut hoc albũ nõ ſit ᷣdica bile:tamẽ bene accidẽs cõmune cõcretiue deſigna tum. ¶ Ad ſcðᷣam ðꝛ negãdo antecedẽs: ad ꝓba tiones: dico ᷣmo ꝙ ꝓpꝛium eſt bene accidẽs per ſe:ſed nõ accidẽs per accidẽs. Dico etiã/ꝙ nõ om ne eſt in ſcða ſpecie ã̃litatis. Dico tertio/ ꝙ nõ eſt
ſubſtãtia foꝛmaliter. Dico quarto /ꝙ in difſinitiõe
ꝓpꝛij ponit accidts large captũ ⁊ nõ ſpecialit᷑.Di
co quinto/ ꝙ licet ꝓpꝛij ⁊ accidẽtis ſint eadẽ ſubij
cibiia:tamẽ ꝓpter hoc nõ ſequit᷑/qͥĩ˖ nõ ſint diſtin/ cta vniuerſalia/cum vniuerſalia nõ diſtinguant᷑ ex
parte ſubijcibiliũ. ¶ Ad tertiã:negat᷑ antecedens
ꝓ vcraq; ſui parte.Ad ᷣmã ꝓbationẽ dico/ꝙ hoc nõ ſufficit:ſed requirit᷑ ꝙ per ſe ſibi cõueniat ⁊ in/ trãſmutabiliter.Et ad ſcdðam ꝓbationẽ dicit᷑/ꝙ ſi
cut ens nõ eſt pᷣdicabileꝓpꝛie dictũ /neq; eius paſſi
ones. ¶ Ad quartã dicit᷑/ negãdo antecedẽs. Ad
vðᷣmã ꝓbationẽ ptʒ ſolutio ex dictis. Ad ſcðam ꝓ/
bationẽ negat᷑ antecedẽs:nã in diffinitiõe accidẽ/ tis ſubiectũ debʒ accipi pꝛo ente cõpleto ⁊ ꝑfecto/ cuiuſmodi nõ eſt materia.Etiã foꝛma nõ ineſt ma terie omnimode/ſicut accidẽs ſubiecto. C¶ Ad qͥn tam patet ſolutio in pᷣmo articulo.
. 8 cru* OQmmune quigẽ eſt omnibus de pluribus pᷣdicari:ſed genus qui/
dem de ſpeciebus et indiuiduis.
Iſte ſecundus tractatus huius libꝛi/
It in quo poꝛphyrius ponit conue- nientias ⁊ differẽtias quinq; pᷣdicabiliũ adinuicẽ.
Et diuidit iſte tractatus in ſex capla. In pᷣmo po/
nit vnã cõuenientiã generalẽ quinq; vniuerſaliũ:
dicẽs/ꝙ cõmune eſt qͥnqᷓ vniuerſalibus de pluri/ bus.i. de multis pᷣdicari qᷓuis genꝰde magis mul tis pᷣdicet᷑. Panc cõcluſionẽ ꝓbat inductiõe ⁊ ex emplo. Inductiue ſic: qꝛ genus de ſpeciebꝰ et de indiuiduis earũ pᷣdicat᷑:ſimifr ⁊ differẽtia:ſpẽs au tẽ de indiuiduis que ſunt ſub ipſa: pꝛopꝛiũ vᷣo de ſpecie cuius eſt.ꝓpꝛiũ /⁊ de oĩbus eius indiuiduis:
⁊ accidẽs de ſpẽbus et indiuiduis. Exẽplo ꝓbat:
nã aĩal qð eſt genus de equis et de bobꝰ que ſunt
ſpecies pᷣdicat᷑:⁊ de hoc equo ⁊ de hoc boue qᷓ ſũt indiuidua. Irrõnale etiã qð eſt differentia pᷣdicat
de equis ⁊ bobus /⁊ de his que ſunt particulares
equi ⁊ boues:homo qui eſt ſpẽs de ꝑticularibꝰho
minibꝰpᷣdicat᷑:et riſibile qð eſt ꝓpꝛiũ de hote ⁊ de ꝑticularibus hoĩbus pᷣdicat᷑:ſed nigrũ ꝗð eſt acci/ dens inſeꝑabile coꝛui/ de ſpecie coꝛuoꝛũ ⁊ de parti cularibus coꝛuis pᷣdicat᷑. Mouere aũt qð eſt acci⸗ dens ſeꝑabile de hoĩe ⁊ equo pᷣdicat᷑:vñ accidens p̃dicat᷑ tam de ſpẽbus qᷓ; de indiuiduis:ſed pꝛimo ⁊ pᷣncipaliter de indiuiduis:ſcðᷣo de ſpeciebꝰ/que cõtinet indiuidua/cuius oppoſitũ eſt de ꝓpꝛio.
¶ Cõmune eſt autem generi et differen
tie continentia ſpecierum.
¶ Iſtud eſt ſcðᷣm capitulũ hui tractatus/in quo cõparat genus ad alia pᷣdicabilia penes cõuenien tias ⁊ differẽtias.Et diuidit᷑ in nouẽ ꝑtes. In pꝛi ma cõparat genus ad differẽtiã penes cõuenienti as/ ponens tres ↄueniẽtias generis ⁊ differentie. Quarũ pᷣma eſt:tam genꝰqᷓ; differẽtia ↄtinẽt plu/ res ſpẽs:licʒ gen/plures ↄtineat qᷓ dꝛña eiꝰ diui/ ſiua: vt rõualſe nõ ↄtinet irrõnale:q̊ tñↄtinet aĩal qð eſt genus. ¶ Scð̃a ↄueniẽtia:ſicut q̃cũqʒ pᷣdi cant᷑ de genere/ vt genꝰ ſupple ꝑ ſe et eſſentialiter/ etiã pᷣdicant᷑ de ſpẽbus q̃ ſunt ſub genere: ita etiã ãcunq; pᷣdicant᷑ de dꝛña vt dlfferẽtia/ etiã p̃dicãt᷑ de oĩbus ↄtentis ſub ea:vt ſubſtãtia/ coꝛpus/coꝛ pus animatũ /nõ ſolũ pᷣdicant᷑ de aĩali:ſed etiã de ſpeciebꝰeius/ ⁊ de indiuiduis ſpecierũ. Simitr vti rõne pᷣdicat᷑ de rõnali:etiã pᷣdicat᷑ de ſpeciebꝰ con/ tẽtis ſub rõnali:vñ pᷣdicari de genere inqᷓtum ge/ nus/ ⁊ de dꝛña inqᷓ;tum dꝛña/ eſt pᷣdicari eſſentiali ter/ ⁊ per ſe de genere ⁊ dꝛña. ¶ Tertia cõuenien narigut interem pto genere deſtruunt᷑ oẽs ſpẽs qᷓ ſub qſo ſunt:ſic differẽtia deſtructa deſtruũt᷑ oĩa
ſua inferioꝛa: vt ſi nõ ſit aĩal /nõ eſt equus neq; ho moꝛita ſi nõ ſit rõnale /nõ erit aĩal qð vtitur rõne·
Et ꝑ hoc habet᷑/ ꝙ argumentũ valet negatiue tam a genere qᷓ a differẽtia ad eoꝛum inferioꝛa. ¶ In ſcða ꝑte huius caplłi cõparat genus ad differentiã penes ſex differẽtias. Pꝛima eſt:genus pᷣdicat᷑ de
18
—
pluribꝰ qᷓ; differẽtia: qð declarat per exemplũ: qꝛ·
aĩal pᷣdicat᷑ de equo /homĩe ⁊ boue ⁊ ſerpẽ᷑te:qua⸗ e·
drupes em̃ qð eſt differẽtia eius diuiſiua ſolũ pᷣdi cat᷑ de habẽtib q̃ttuoꝛ ꝑedes.Scva differẽtia eſt/ genus ↄtinet diffekẽtias in ptãte/ ſed nõ ecõtra: vt aĩal cõtinet iſtas duas differẽtias/ ſcʒ rõnale et ir/ rati nale, KeTtis Hifleetarenera ſunt naturali⸗ ter pꝛioꝛa differẽtijs diũiſiuis eoꝛũ:ideo deſtructo genere deſtruunt oẽs differẽtie eius:vt deſtructo aĩali/ deſtruunt᷑ rõnale ⁊ irrõnale:ſed nõ econtra. Quarta differẽtia: genus pᷣdicat᷑ in qͥd/ differẽtia vᷣo in q̃le.Quinta dꝛña:vnius ſpẽi eſt tm̃ vnũ ge⸗ nus:ßᷣm tñ illud genꝰpoſſunt eſſe multe dꝛñe eiuſ⸗ dem ſpeciei:vt hoĩs hᷣm hoc genꝰ aĩal ſunt plures differẽtie/ ſcʒ rõnale/ moꝛtale ⁊ bipes.Sexta dꝛña: genus habet modũ materie in ↄſtitutione ſpeciei: differẽtia modũ foꝛme:⁊ licʒ ſint alie cõuentẽtie et dꝛñe generis ⁊ dꝛñe/tamẽ que dicte ſunt ſufficiũt. ¶ In tertia ꝑte huiꝰcapli cõparat genꝰ ad ſpeciẽ/ ponens tres cõueniẽtias ipſius generis ⁊ ſpeciei. Pꝛima: tam genus qᷓ; ſps pᷣdicaꝑr Se lurne
us
Scða:tam genus qᷓʒ ſpẽs ſunt pꝛioꝛa his de Fancank Wernarveae 3Lenehac ee reſpectu
——u
ſuoꝛũ inferioꝛũ/ſcʒ totũ vniuerſale. ¶ In quarta ꝑte huiꝰ capłi cõparat genꝰ ad ſpeciẽ penes diffe⸗
rentias/ aſſignãs ſex dꝛñas inter ſ peciẽ ⁊ genug Pꝛima:genus ↄtinet ſpeciẽ ſub ſe/ et nõ econtrd. Scða:qꝛ genus natura eſt pᷣus ſpecie:qð ꝓbat:qꝛ
oꝑtet genera pꝛeiacere ⁊ ipfa determinata ſpecifi⸗j
cis differẽtijs ſpẽm cõſtituere.Scðᷣo:qꝛ interẽpto
C


