Excipiens cantu ſbonſum ſpon ſamqʒ ſalutat Stridula pleniuomis faucibus æra premens. Ecce triumphanti, currunt, cum fronde penates: lanua ferrato cardine, panſa patet. Ingredere,& pictis oſtro diſcumbe tapetis: Longius inceptum ne mora tendat opus. Vrget enim Cytherea tuas laſciua medullas, Excitat& fl⸗ mmas, pronuba luno, nouas. Sic ſponſa ex imò ducit ſuſpiria corde, Ceruus ut in gelidis ſpirat anhelus aquis. Expleri nunqudm bote rit, mul: umq́; tuendo Ardet,& in ſolo coniuge fixa iacet. Nunc huc, nunc illuc radiantes torquet ocellos, Pectora nunc tacito pulſa pudore leuat. Nam tacitos ſentit iamdudum pectoris ignes, Et caſto ſponſi, flagrat amore, ſui. Quem quoq; non moueant talis bræconia ſponſi Onera qui CHRISTI, nomine cumq́; ferat. Non tua te fruſtrà ſponſa exoptauit amantem, Nobile cui, doctæ mentis, acumen ineſt: Quid referã? quibus ille modis laudandus? amœnas Qui bene, pægaſei fluminis, hauſit aquas. O te patricio natum de ſtemmate, leges Qui, quas ſanxiuit luſtinianus, amas. Aurea formoſas tradat tibi ſceptra Cupido, Cedat& in genio, luppiter ipſe, tuo. Cedant Romani uates tibi, cedat Homerus, Et quem, peligni culmina ruris, alunt. Fertur areniuagos, quòd traxerit Orpheus amnes Tinnula, threicio pollice, plectra mouens, . TH