— 8.— 5 7 —— 3 . 5 —

Tu qui principio non es ſubiectus ab æuo, Nec cadit in regnum meta ſuprematuum. Aethere vis multos in celſo viuere tecum, Vt tua plena pijs ciuibus aula micet.

Niris inde modis patriæ bonitatis amore, Protegis in cœtu pectora caſta ſacro. Dirigis hos tutò, qui non tua dogmata ſpernunt,

Atq; tuum numen qui ſine labe timent. Res ea nec fallit, nec enim tu fallere noſti, Talia qui nolit credere, ſtipes erit. Aſpicimus quantis tueãre fauoribus illos, Nec datur exemplo nunc meliore frui. Quos mendacis atrox Oſiandri depulit error, Iuſsit& Arctois longius ire plagis. Balthicus, ah ſcimus, nocuit qua fraude Baalis, Et Sathanæ famulus tam furioſus erat. Sparſit Pruſsiacæ paradoxa nepharia terræ, Ortus tartareis vt videatur aquis. Sancta tui, rictu diſcerpit vulnera nati, His ceu ſufficeret vita beata minus. Sed ſe iuſtitia complendum iudicat illa, Huſtus ab æterno qua Deus ipſe manes. Sydera veſanus ſed dum petit alta Prometheus, Contentus facili nec ſtudet ire via.

Teſqua Per hirta ruit, ſpinisq́; rubisq́; cruentum, Nanc fouet in ꝑicea ſulphur& ignis aqua. Diſperijt monſtrum Stygijs· lachrymabile pœnis, Nam ſua blaſphemus præmia ſemper habet· Nec tu ferre potes tantos, Pater optime, ſannos,

Hxreticus furijs hinc rapiendus erat. dune

&