2,

EPITHALAMION Virtus commendat uitam, prudentia mores, Et pietas castis moribus apta ſubegt. Dependent niueo precioſa monilia collo, Ornat uirgineum flaua corona caput. Mollia diuiduos ſtringunt redimicula crines, Circundat medium Tona modeſta latus. Diſſluit aurato tenuiſsima pur pura limbo, Et uestis Tyrio murice tincta nitet.(ſl? Sed quid opus uerbis? quid dicere multa neceſſe Sic eſt, ut regis poſget inire thorum. MHaæc ubi turrigeri tetigit ſacraria templi, Aeterno ſoluit uota ſerena Deo. Sponſus, ut inſtructas ſupplex procumbit adaras, Eæc eadem parili relligione ſacit. Tum pius accedit deuota mente ſacerdos, Verbaq; continua talia uoce refert. Magna quidem facitis, ſed non ingrata T onãti, Quod petitis caſti fœdera casla thori.(lis, N ubere res&rduis eſt, grauibusq́; referta peric- Sedtamen æterni numine fulta Dei. Lestra reluctanti quatientur carbaſa uento, E gemet inſano laſſa carina mari. A tergo mmb: ſurgent, a fonte procellæ, dauriet obſtreperas cærula puppis aquds

Humi⸗