rurer anas urs; ler 4 oneruin erepnfeciu ur lo4cRII ndam on wis rmiſai dan Teu2

Cfrds

ru

EPITHALAMION. Cuius tu faciem Quoties at; ora uidebis, Et patriam uideas& patris ora licet.

Eac effata, procul tenues euadit in auras,

Seqj Deam haud dubijs arguit eſſe noris. Aai illi ſubita preſſum formidine pectus, Et tacita obſedit pallidus ora timor.

Et tela, radij digitis cecidẽre remiſiis, Npſciap;(artonitæ par) ſedet ipſa ſui.

Mox calidus p oſtquam redit in ſua niſcera ſanguirs, Aup animum ſenſus pellit, ut ante, ſuus. b

Pſa Deæ ſecum dicla atꝗque audlita reuoluens, (Nimp Deam certis iam tener eſſe noris.)

Raclenus inſolito paulatim ardeſcit amore, Et nondum uiſi carpitur i9ne uiri.

Ac uelut in clauſo luctatur fornice flamma,

Quam cinis iniectus, Paruap; teſta tegit. Sic teneros animos intra nouus æſtuat ardor, Quoq;ʒ magis premitur, hoc magis ipſe furit. Sed quid agat, prudens ne ſuos fateatur amores, Et uirgo,& tali filia nata domo?

Nempe uetat ratio, O Qeneroſi cura pudoris,

Famaq; non ullo crimine læſa prior. Ergdò ea dum tacitas intra ſua peclora flammas Reprimit, atq; omni qua licet arte domat.

b 2

2