PSALMVS

IMus ut uoti compos gens barbara fiat, Quam nibil humam, nil pietatis habek. in grandes ſæuire parum eſt, non parcere cunis Sutitur, ac infans ſanguine tingit humum. Quod, niſt dormires aliquando lentus ad iram, Dum ſers, te iuſtum quis putet eſſe beum? At mihi non dubio fiducia pectore uenit, Hoc non facturum, quifacit, eſſe diu. Sic age fac Deus,ò animi miſerere precantis, Efftce, quo rabies hæc properata ruat. Qus, niſi quod toto ſoli tibi pectore ſido, Extinguat cur me, nil rationis habet. Quod mihi cum multis quamuis commune timetur, Qui tibi ſunt uera pectora iuncta fide: Cum tamen in gremio mihi noxius anguis alatur, Me metus bic belli quo magis angat, habet. En ego ſubiectos placida quos pace guberno, Ac amo me tanquam de genitore ſatos, (probh ſcelus) his odit me nullus atrocius hoſtis, Hi ponunt animæ retia crebra meæ. ged laus eſto tibi, quia me doluere redemptum Hactenus inſidijs non potuiſſe capi, Impia dum nuper, triſtis quibus æſtuat orbis, Bella in confeſſos mota fuere fidem. Tune, quaſt iam ferrem captiuo uincula collo, Plaudebat manibus, turba maligna ſuis. Dixit, ubi nunc eſt quiſe de numine iactans, Neſcio quam ueram fingit habere fidem. Sic hoſtis mecum Deus ah tua numina ridet, cultorem tecum perſequiturq́ tuum. Nec peregrè intentant tantum mibi bella Tyranni, Hos iuuat inſidijs perf ida turba ſus.. Ergõ