Curarum penetrare Deus, ueſtigia cuius

Et pater,& patruus, nec nom auus obuia monſtrant,

Forſan& hoc olim quidquid mihi texitur æui Longa dies curis,& uita cœlibe franget. Quidquid erit, do ſponte manus, ſic patria poſcit. Non tulit æterno quæ mens in numine uiuit, Quæ uigilat mundo, cunctarum prouida rerum, Sed uitæ ſociam, curarum dulce leuamen Omnibus è nimphis charo delegit alumno,

Queæ coniunx placidum cum coniuge duceret æuum. lgnarus mox ardet amans, ſentitq; medullas Igne coqui placido, quamuis non noſſet amorem.

Eſt uia quæ mentes altæ uirtutis ad arcem Inuitat meritis,& ueræ laudis amore, Arcta aditu primo, mox quando per aſpera uentu Oſtia, liberior, planoq́; æquiſsima campo, Hanc Iuuenis, noto dum carpens tramite Princepe Plena legit laudis ueſtigia lætus auitæ, Excipit oblatum uultu Cytherea beni gno, Nube latens, Nympham falſa mentita figura. Atq; ita quid dubitas, dulci te credere flammæ, Inquit,& optatis fœlix in amoribus uri. Vita eſt cordis amor, mundi mellita uoluptas, Qui nexu hoc ingens ſociat lactante theatrun,

4 9 II

Quod cœlum et te rras, quod motum et tempora dicun

Vernat odoratis ridens mihi floribus hortus, Quen

Rura! Conti

ono⸗ Long 132 dml. .A Necta jhn I4e

17 llla

N.„. 2 Nalc