Didicerat eandem fortunæ tempeſtatem cum megi⸗ ſtro ſuo obire& experiri. Didicerat germanum ſe filium Dei eſſe, non ſpurium, non extraneum& pe- regrinum, ſi grauiſſimis afflictionum procellis verbe- raretur: Siquidem iuſtum Dei iudicium incipit à do- mo Domini, qui caſtigat, punit,& probris aflicit eum,

quem diligit. Hoc prophetæ ſonant, Apoſtoli cla⸗ mant, Martyrum ſanguis obſignat& teſtificatur. An

ut perdat e Nihil minus, inquit Apoſtolus, 1. Cor. u. ſed ut à mundi huius damnatione liberet. Liberauit te, optime Vultei. Liberauit te hoc exilio: eruit te ex hoc mundi ſepulcro: eripuit te ex carcere& introdu xit te in aulam immortalis gloriæ. Si enim hic pere- grinamur; ſi cœlum patria, quid aliud terra, quam

exilium? Si relegatio ex hoc mundo eſt vita æterna,

quid aliud mundus, quam mortis taberna? Si carnis depoſitio eſt libertatis adeptio,, quid aliud corpus, quam carcer? Si Dei præſentia frui eſt ſumma feli- gitas, ecquid aliud ea carere, quam extrema infelicitas-? Fruere ergo illa felicitate, Vultei præſtan- tilsime,& mihi in æternum uale.

Nou ge bB meen ſto Egoq mn