Porrò quia putredo, quæ hanc febrem accendit, non ſemper eſt uniuſmodi, nec ſanguinis corrupti ſub. ſtantia ſimilis, igitur non eadem facies accidentium ap. paret, ſed diverſæ quaſi ſpecies& differentiæ obſervan- tur. Sæpe peticulæ vel maculæ lenticulis ſimiles in ſum. ma cute effloreſcunt; hinc febris nomen invenitut be. ticularis vel Lenticularis vocetur. Non rarò linga nimio calore aduſta fatiſcit& nigreſcit, unde Germanis dicitur die Breune/ vel à forti cephalalgia die Haupt⸗ kranckheit/ communiter morbus Vngaricus; nampa- trum memoria in militibus qui in Pannonia adyetſus Turcam merebant, ortus eſt. Huc quoq; refertur nonnullis ſudorille peſtiferus, qui apud prius ſeculum in Germania& vicinis regionibus bonam hominum partem neci dedit ex Anglia tranſſatus: verum hie pe- ſti affinior fuiſſe videtur. Cæteruùm accidit, ut febris maligna alios morbos conjundos habeat, qui illi vulgo nomen imponunt, ut eſt dyſenteria, angina, peripnea- monia, pleuritis,& ſi quid prætered cũ hac lue in petni- ciem humanam conſpiret. Vide ebſervat. Schencki ds morb. Epidem. XII. b Confequens nunceſt, ut ad illa accidentia venia- mus, quæ proprie morbum demonſtrant. Præcipuum ſignum diagnoſticum ſumendum eſt ab ipſa mala pu- tredine quæ ſubitò vires dejicit& graviſſima ſympto⸗ mata parit. Verùm ne infida tranquillitas quæ in principio morbi ſæpè apparet, nobis imponat, neceſſa⸗ rium eſt, ut dodà conjecturâ fallens malum deprehen- damus: idq́; recté fiet ex conſideratione& complexuu- nius& alterius ſymptomatis. Quando enim Fenhn⸗ mat

—ſ——