at hon oribus. Eiusq̃ue notæ optimæ ipse cum sit princeps, ridiculum sit, eadem non sibi polli⸗ ceri de ommbus ei parentibus. Nam vt norma, va architecti vtuntur, non tantum soli sibi be- nè constat, sed vtrumque præstat, cum vt ipsa recta sit, tum vt dirigat id, cui seruit: sic qui im- perat, non id solum præstat, ipse vt omni virtute sit oi natissimus, sed& efficit, vt ad exemplum suum omnes le pulerhè fingant. Non coercitio- nibus ha nc præclaram rationem tueris, neque penis violentiaue introitum in optimum hunc morem facis, sed sola vitæ tuæ sanctitate: tri-

tum enim verumq́ʒ lud est. Lotus cõponiturorbis

Regis ad cxemplum, neque sie(ommpomere sensus

Humanbs edicta valent, quùm vita rigentis,&

comprobat illud otmnis historia. Romolus natura ferocior erat: Itaque Romanis omnibus nihil tum magis volupe fuit, quam arma,& bel-

la,& exemplum ee Ei qui succes⸗

sit, quod cum iustus esset, tum mitis, pacisque

cultor, præeundo facile effecit, Roma vt longiri

quiete& otio frueretur, eaque gratia annos

ee e ttes iplos temnplum lani eee

sum. Seria illa sunt: sed& in ridiculis ac næ-

us corporis principum stulte imitandis, videas

Aon