2

issimo interuallo post se relinquunt j ego qua Lr q vultu, quo supercilio tegam, ad he- roem illustrissimum, eundemq́; potentissimum principem, Marchionem Brandeburgensem, facri Romani imperij VIl. virum me id aude- re, quod desiberationem kaberet vel in lautiore homine priuato? Quid igitur, quid impedit, quo minus ipse ad me prouocem,& pronunc iem insulse me facere, qui aggrediar rem tantamꝭ Sie qui sentiat, si quis est, næ ego cum illo haud senserimʒ qui didicerim, in ia ctura temporis re- prehensioni tum demum locumesse, si qua no- stra argui possit negligentia: tum sic existimo, omnino illum temere agere, qui ipse sibi in se inquirenti, alijsue, actionum suarum caussam vel rationem reddere nequeat. Vtrumque ego aliter præstare possum: nam vt de eo nihil dici, me paucis abhinc mensibꝰ longiorum peregri- nationum laboribus, Dei Opt. Max. beneficio, fuisse defunctum, absentique mihi nihil non negotij datum esse in me tuẽdo,& ob id volun⸗ tati me meæ. aliorumuè exspectationi satisfa- cere non potuisse; otio prolixiori restitutus, omni ope nitendum mihi esse putaui, ne abs me requireretur officium; maximè cum intellige⸗ rem innumerabilibus me beneficijs suisse affe