ue Alus.

lend.

N Je.

0

N N. 2 2

„.

Anda. Am quo E tul,. 75 005

hic

saa sententia loquens sed veteres Leges citans.

Responsio. 67

sletudinem sermonis, vocabo consensum erudi- torum: sicut vivendi, consensum bonorum.

Sed instant Antiquarii, denuo nos autorita- te Ciceronis prementes, qui& ipsè nonnunquain ejusenodi Ve rerum seriptione usus fuerit, 22 marumus, inclutus, voster, quoi, soura,& c.

Das ect illequidem, in libris de LI. non e

Quali estilla: Qupiauro dentes vincti esunt, astim cum illo sepeliretur. Et altera: Nei joudi- cium faxit, aut quips endo eo im Ioure vindicit. ubi priscd loquendi formd, nei pro ne, quis pro quis, endo pro in, im pro cum, fore pro sure di- ctumfuit. Idem,(ut er veteribus apparet 1 brit) allis quoque usus Priscorum eit vocabulu, in Catonc Majore&& Lalio: inquibus viros an- quos inducit, de amicitia& Seneclute disseren- tes. hi personis inserviens, cuilibet decentem

triblnit orationem. Qua de re ipsum locquentt au- diumus: Genus autem hoc sermonum, inquit, Cieiin aæ

positum in hominumveterumautoritate,& eo- rum illustrium, plus, nescio quo pacto, videtur habere gravitatis.

3 Sic

Cic. 2. de I