4 4 4 1

f 1

i di om:. 1 1 lam

Adlecti dicebãtur apud Komanos, qui propter Wnepin

ex equeſtri ordine in ſenatorum ſunt numero adſum- pti, Feſto lib..

Adlectos etiam dici putat Varro lib. ſ. de ling. Lati. qui

in collegarum locum ſubpoſiti ſunt. Adminiculum, ſine quo res non ſubſiſtit I.1.S.1. ſivfus fr. pet. l. inſtrumenta. C. de probat. Adminiſtrare dicitur, qui quid alij reſtituit, l. ſi pars. 10. in fi. D.de inoffic. teſta. l.3. C. ad leg Falc- Hine Adminiſtratores ciuitatis, curatores dicũtur Ipræſes. C. de tranſact. per l.3. D. de admi.rer. ad cinit, Pertin. Hi ſunt qui ciuitatis negotia gerunt, Kadminiſträt. quorum officium explicaturD. de admi. rer. ad ciuit. & C. eo.tit. lib. ¹.. Aeleeth Officium ſub diſpoſitione Magiſtri O ffi ciorum ponitur in Notitia Imperi] Komani: de quo eſt text. inl. 2. de priuil. eo. qui in ſac. palat. mil. lib. 1a. C. Hinc

Admi ſsionales dici cæpti ſunt, qui principem adoratu-

ros falutaturſve admittebant I. z. de diuerſ. offic. lib. 12.C. Lamprid. in Alex. Salutabatur verd quaſi vnus de Senatoribus, patente velo, admiſsionalibus remo- tis:aut iis ſolis, qui miniſtri ad fores fuerant. Admiſsionum magiſter qui admiſsionibus præerat: hu ius meminit Vopiſcus in Aureliano. 3 Admiſsarius dicitur ad initum electus Columellæ lib. 6.Ca. 17.& LE Admiſſura: cuius commeminit idem Columella eodem cap. Nec(inquit) admiſſurę tempora ſeruantur.

3

Admittere, eſt miſſum in poſſeſsionem reciper e Vlpia-

no I.3. in princ. D. ne vis fi.ei. eidé inl. is cui. 5. S. miſ- ſus. D. vt in poſ. leg. 4 Admittere bonorũ poſſeſsioné, eſt ipsã agnoſcere,& re- cipere in Impp. cõſtituti. l. quoniam. C. de iure delib. Admittere ſcelus dicitur, qui id perpetrat,& committit in diuorum Marci,& Commodi reſcripto. l. diuus. D. de offic. præſid. M. Cicero pro Rabirio. Kabirius, in quit, fraudem capitalem admiſit. Vlpianus in l.z.in prin. D. de offic. præf. vrbi. Admittere præter notas acceptiones, eſt marem fœmi- næ, aut mari fœminam admouere ad initum apud VI- pian.in l. ſi quis vxori. S. ſi quis. D. de furt. Admiſſam pro ſcelere ipſo paſsim in Pandectis legitur, vt apud VIpia. I..§. f. D. de ſuſpect. tu. Admiſſa, facta. Admonere, verbum notæ lignificationis eſt. Plerumque caſtigare& corripere,& percutere ſonat. Corripere quidem ſignificat in Imp. Commodi conſtitutione apud Modeſtinum l. alimenta. S. I. D. de agnoſ. lib. iun- Kta l. 1. D. de iur. patro. Telo admonerc Vergilius lib. 10.& flagello Columella lib. z. cap. 2. dixere: quod& Nonius adnotauit. Hoc ita Græci exprimunt ⸗sbersp vt apud Pla tonem in li b. vdu. vsberap aXuyνα. Hinc Admonitiofuſtiũ Calliſtrato l. veluti. D. de pœn. Græ- cis vvbervu. Tu vide quæ de hoc ſ cripta reliquerit I. Pollux lib. o. Onomaſtic. Admouere probationi apud VIpianum l. 1. in princ. D. de quæſti. eſt reum argumentis compellere. Adnepos, adneptis abnepotis abneptiſve filia 1.. S. quin to gradu. D. de grad.& ſæpe alibi 1 Ad nomẽ reſpondere, eſt comparere, ac præſto eſſe, cùm nomen recitatur. Liuius lib. ſeptimo ab vrbe con dit. Acerbitas in delectu non damno modò ciuium, ſed etiam laceratione corporum lata, partim virgis ceſis, qui ad nomina non reſpondiſſent„»partim in vincula ductis, inuiſa erat. Adnotare aliquãdo accipiturpro repræhendere, vt apud Paulum l. debitor. 8 2.§. ſeruo. D. de le:2. Adnotare præfes dicitur, cum aliquẽ deportandũ putat, & principi nomen eius ſcribit vt deportetur, VIpia

nol. inter. 6. S.. D. de interdict,& releg.& alibi ſæpe.

Adunotare inſulas, pro adſignare dicit l.j.§. 2. D. de leg. z.

5 —

cüratorum auxilio reguntur: nec antè rei ſuæ 41

———

A H 0◻

Adnotare dicitur abſentem, quem in reos rec ipit requi-

rendum, vt docent Marcianus,& Macen l.z-& 2-D. de keqteis Hinc=

Adnotatio, illa in reos relati 9,l. 4. D. eꝑ. tit. Eſt& Adnotatio principis ad preces reſcriptum, idque ex Va

lentiniani Imp. Nouella edocemur titu. de homicid. caſu fact: verſi. merito ergo. adnotationis, hoc ſenſu, frequens mentio eſt in Codice Auſtiniano in I. non aliter. 9. C. de pala. ſacr. larg. lib. 12. Sic autẽ eam defi-

.—. 4 7, 7. nit I heo dorus Tagægx⁵εεᷣσςιεενιν Tæ uuνριασσνεαα Haͦsie

3 2 2 6,, ⅜ ℳ: v& neελαφᷣeννda Rr Ta᷑˙τᷣlu Tναπσνα ον εeνν ρπďα ασα‿ 7. 2, 1 55— 1 ℳl diονπτονα oeeꝑ& dura naXa BaoiiuA& Heνματα

Adnotatus cenſibus, adſcriptitius, in céẽſum ſcri ptus l.:

quiſquis, C. de epiſcop.& cleric.

Adoleſco, à verbo GræcoæαƷxsveniens Feſto lib.l. eſt ætate progredi,&creſcere Nonio, quoſenſuvſas

eſt Vlpianus 1.3. S. f duo impuberes. de Carbonia.

Adoleſeés dicitur, qui pubertaté egreſſus l. Aurelio. S..

D. de lib. leg. Aduleſcens ſæpe legitur in Pand. Florẽé.

Adoleſcentes, qui moribus„& ſolertia præditi ſunt, ta-

metſi legitimam xtatem nondum expleuerint, anno

tamen vigeſimo poſſunt impetrare veniã adminiſtran

darum rerum l. 2. in Prin. C. de his qui ven. Etat impet. Alioqui prætor opem pollicetur eis„Ceu minoribus, annis 25. Et ideQ in hancvſque ætatem adoleſcentes

—

ſtratio eis committi de bebit, quanquam bene rem

fHam gubernantibug.teſte VIpi-l.-.de minoribus.

Adoleſcentiam, quæ pubertas eſt, Iuriſconſul tis placuit

à quarto decimoanno ſumerc initiũ, vige moquinto perfici. l-.non aliter. S.-D. de leg.3. cum ſimil

Adoptare eſt qui in ſilium adſciſcere. Sed& ad alies

pertinet, qui adſci ſcuntur. vnde adoptare admini- ſtros dixit Varro lib. 4.de ling. Latina

Adoptio ita à Theophilo. Inſtit. de adoptio. in princip.

„oai᷑ν νρειες τμιεαάeQμενQ rp puσνν xpos naldap nagaeviap irevowaevn quæ verba ita vertimus: Eſtactus legiti- mus naturã mitans adliberorũ ſolatium indu ctus. Re ctè adiecit 2αιννανραενντ ε⁴μ ονυσα Nam„vt ait Iauolenusl. adoptio. 16. D. de adoptio. adoptio in his perſonis lo- cum habet in quibus natura locum poteſt habere. De- finitio autem hæc ſi umpta videri poteſt ex S. minoré. Inſtit.& l. actus. D. de regul. iur. 1

Adoptionis origo antiquiſsima eſt. Non ſolm enim

apudveteres Komanos in vfu erat„vt ex A. Gellio.

lib. ſ. cap. 19. liquidoconſtat, ſed& apud Græcos, vt

ex Plutarcho, in Theſeo liquet, quo loco Theſeum ab Egeo in filium acceptũ refert. Quam rem„inquit Athenienſes Noν adpellabäãt. à pud Iudæos eam fuiſſe

proditum eſt. A doptionis cauſſam eſſe tradũt Impp. in

3 1. Cde adoptionib. libęrorum orbitatem, id eſt,(in- quiunt) quod liberos non haberes.

Adoptatitius, ex filio adoptato natus Feſto lib. x.— 5

Adoptionis nomen eſt

Adoptantur filij familiarum; adro

lima eſt.

Adoptio inquit Gaius lib.i. Inſti. titu.j. naturæ ſimil-

Sl quidem generale, in duas autem ſpecies diuiditur, quarum altera adoptio ſimiliter dicitur, altera adrogatio. J gantur quiſui iuris ſunt. Modeſtin. l.. de adopt. D. Gellio lib.;„cap. 19.

Adoptio autem generalis duobus modis fit, aut Princi-

pis auctoritate, aut magiſtratus imperio. auctoritate adoptamus Os, qui ſui iuris ſunt, quæ ſpe cies adoptionis dicitur adrogatio: quia& is qui ado- Ptat, rogatur, id eſt, interrogatur, anvelit eum quem adoptaturus ſit, iuſtum ſibi Bilium eſſe„Kis qui ado- Pratur, rogafur an id fieri pariatur Caius I. 2. D. de adopt. Imperio magiſtratus adoptamus eos, qui in po- teſtate parentis ſunt, ſiue primum gradũ liberorũ ob- tineant, qualis eſt filius, filia: ſiue inferiorem, qualis

eſt

Principis

6 440