uere Impp 1 atos. 1 ageri Feſt. h 1 s1. 1.§. ſiſem ai em.§. codici ail lcum conſti
trare. I. Tha quod&ach unren h-in Hl. D. de 19. Ica.&vecti
ccx lib. ſ.I NR. duplicati, u P th
dmet. Actuß Ernma
e1zo. longit at loro-
oni lib. 4.lit T. Kic aplicatus dàd aa hr. 10. Quadrat*₰ mii ur eodè aud ⁸ x ap. vltimo.&d't
gen.li..de! m chr
5, qui prim ud ſnumeres, It Soci
ias ſex limi 2ud
maximos 14 1
1.D. de capt 0l cuntur, quæi 19l Baif. lib-de— Wu emis agebatſ* eer
J. actuari). 120 05 C.de nut cu es, ſue ci 6 Jorum guic Rc. Ali) bs .1. actuarij ₰
4 1Ke in 41 P 9.D4 85 dni 9. 1 rei rend.& hn ducituf „lepe 1 46 „150 sl. 336D ſwchus 1
A D Iſidorum lib. 29, C. z0. Er ⁴ο%ν. Hine Acicula capitis leg. 1.C. Th. de repud. eodem ſenſu ac- cipitur. A D A. D. apud priſcos notæ erant, ante diem ſigniſicantes. Quod imperiti ſcriptores cum ignorarent, pro a. d.
ſcripſerunt ad. Keétè igitur illud eſſe animaduer-
tendum, monuit Paul. Manut. quod vbi apud Cic. in impreſsis libris legitur, Ad 4. Kalend. Ad c. Id. Ad z. Non.& ſimiſia, in vetuſtioribus libris legi A. D. Ad, præpoſitio locum,& perſonam ſonat, Feſto lib.-. Eandem intentionis notäã eſſe ex Cæcilio docet Gel lius Noct. Attic. lib.². ca. 7. Proximitatẽ, quandoque
ſonat Proculo l. quidã. 13. D. de ſeruit. Ad parietem,
id eſt, iuxta parietem. Aliquando pro aduerſus, vel contra accipitur vt apud VIpianum. l.commiſſa. ibi ad heredem. D. de publicanis,& vectig. Interdum ſi- gnificat poſt, apud Julianũ. l. qui duos. 18. D. de ma- nu. teſt. Sic apud Paulum in l. militis. 36. D. deteſt. mil. vbi Accurſius id adnotat, licet Bartolus ibidem ſumi pro iuxta, cenſuerit. niſi dicat ibi fortè pro an- te ſumi, vt ſæpe apud M. Ciceronem. Conditionis
quoque nota eſt l. quibus. 40.§. fi. D. de condit.& de-
monſt. Tu rem expende: quia fuſiſsimum tractatum deſiderat. Nam Bartolus& Baldus ibidem modum
. 4 4. 4 27 ſignificare aiunt,& ex recentioribus quidam.
Ad, etiam ſonat, Pro, lIauoleno l. cui. 12. D. de mun.&
hono.& Scæuolæ l. z. D. de vaca.& excuſ. mu.& Ci- ceroni Verr.. Qut inquit, ad ſtatuã pecuniã contu- lerunt. Ali quando etiam ſumitur provſque, apud VI- pianum. l. mariti. 20.S. quinquennium. 6. D. de adul. ad eum diem, id eſt, vſque ad eum. Ad, item imple- tionis,& abſolutionis nota eſt apud Marcellum. l.
monſtra. Ad manum pro in promptu. Africanus l. tutor. 19. 5. cum haberes. D. ad Velleian. 1 Ad Miniciũ, ad Plautium: ad Neratiũ: ad Q. Mutium: ad Sabinum, ad Vrſeiũ Ferocem libri poſteriorum iuriſcoſs. notæ erant, quibus ſignificabant illorum ſcripta,& emendabant,& interpretabantur. Varias huiufmodi inſcriptiones reperies in libris Dige-
ſtorum, Viglio Inſtitu. de heredib. inſtit. in princ.
teſte.
Ad Vrbem magiſtratus dicebantur qui cum poteſta- te prouinciali, aut nuper e prouincia reuertiſ. sent, aut nondum in prouinciam profecti eſſent, ſed extra vrbem manerent. F. Hotomã. in z. Verrinam.
Ad beſtias bifariã accipitur, primò de iis qui iudicum pronuntiatione beſtiis obiiciebãtur l. quòd ad ſtatũ. 12.D. de pœnis l. 1.D. de veter. Damnare quõque ad
beſtias dicebant, qui beſtiis ſontem obij ciendum.
edicebant l.z1. D. de pœnis. l.eius. 8. D. de teſtam. Se- cundo de iis qui operas ſuas locabãt, vt cum beſtiis pugnarent. l.3.S.lege Julia. D. de teſtib. l. 1. S. qui ope- ras. D. ad S C. Tertyl. Hos beſtiarios in Sextiana ad- pellat M. Cicero.— Ad ferrum damnari dicebantur qui gladio plecti, qui- que capite truncari debebãt l. eius. 8. D. de teſta. Fer- rũ progladio ſæpe dixere M. Cicero& Virgilius id- que tranſlatitiè, vt ait M. Fabius lib. 8. cap. 6. Sic ad gladium dixit pPaulus lib. ſ. Sent. tit. 17. Adſummam rem publicam dixit Vlpianus 1.1.§. ſi is, qui nauem. D. de exercit. pro rei pub vtilitate- b Adduci, eſt moueri, eſſe in aliqua ſententia Marcello l. quidam. 10.§.is, cui. D. de fideicom. lib. quale apud M. Ciceronem notari poteſt ſæpiſsime. Ad, ſæpe pro apud ſumi liquet in libris Digeſto. in l. ſed ſi hoc. 6 ². 8. i. ibi ad eum ſubſideret. P.de condi.& de- monſt. l.vxorem s. ſorori. ibi, ad heredes. D. de lega. 3.
non Hütabam.& ibi Bartolus. D. de condit.& de-
A D D 8 I.vnica in f. D. apud eum, à quo. Cicero ad Atti. Cum, inquit, ad me bene manè Lionyſius fuit. Liuius lib. ro-ceterum non plus armorum ad hoſtes erat. Hanc quoque ſignificationem, ad notauit Seruius in Do- nati grammaticen. Adactum iuſiurandum dicebatur, id, quod non verna- culum eſſet, ſed peregrinum,& aliunde aſcitum, vt ſi quis Chriſtianus lnchaler more iuret: vel quod non ſpontaneum, ſed adactum fit: vel quod ſpontè ſuſce-
ptum, nemine cogéte, ſi Suidæ credimus,& Etymo-
logico. Adæ lapſu corrupta natura humana duplex vitium con- traxit,videlicet, mendacium,& errorem. Médacium ex dolo,& malitia: Error verò ex imperitia,& fragi- litate profici ſcitur. l.j. S. j ff(.de dolo malo. iuncta l. ſi per errorem. in fin. D. de iuriſdict. Vtriuſque vitij Lex ſemperrationem habet: ne ſi omnes negotiorum ſpe- cies ſub mendacij pœna complecteretur, bonorum quoquevirorum fragilitatem venia dignam puniret. Adam Hæbræorũ lingua hominem ſignificat, vtex Re- gio vate didici. Sic enim ait pſalmo. 94. ANR MEGNN quod ita verterunt ſeptuaginta, uiοοσ ννοσα iaXOO,&&ꝙν& 7&rb πν. Adam nouiſsi- mus interpretatur CHKISTVS Clem. vnic. di ſumma Trinit.& fid. ex Paulo Apoſtolo KRoma. ſ. Adaſia, ouis vetula partus recentis Feſto lib. I.
Adcreſcere dicitur portio, quæ alteri perſonæ, vel rei
accedit I. ſi Titio.. fi. D. de vſufruct. l. ſeruus. 6 7. D. de acqui.hered. l.& Proculo. 20. D. de leg. z. cum ſimilib. innumeris lib. Digeſt.& apud Imp. l.vnic.§. in his ita- que. C. de cad.tol. Hinc Adcreſcendi ius, quo portio deficientis alteri ipſo iu- re adcreſcit d. I.vnica. S. in his ita que. l. i.in fi. l.3. l. 8. 1. 11. D. de vſufr. adcreſ. Huic quando locus ſit, diſces ex l.re coniuncti. D. de leg. 3.& I. triplici. D. de verb. ſig.& vtrobique Alberic. Bartolus, Jaſon, Alciatus d. I. re cõiuncti. A2o in Summ. C. de teſta. milit.& vide. F. Ripam in d. l.re coniuncti. Addicere propriè eſt dicere,& dicendo adprobare. Ad-
dicere etiam damnare eſt Feſto lib. 1. Significat&
quid alicui adiudicare,& adtribuere l. 2.§. tutor. l. 7. D. pro empto. Erat& ſolenne Prætoris verbum,& tribus ſummum D O, DICO, ADDICO, quæ faſtis diebus proferebat, id eſt, pronuntiando adiu- dicahat, dominimque tranſferebat, quodvel ſecũ- do decreto, fit hodie. Verbum igitur proprium præ- toris erat, rei dominium in aliquem tranſterent is. vt ex Verrinis Ciceronis& Comæd. Plautiana in Pœ- nulo liquidò conſtat:. Aadaicet Prator fumiliam totam tiii. quod& VIpianus in Epitome ſignificauit. s. in iure cedit. Varro lib..deling. Lati. Prãſlatũ deinde fuit adeos qui auctionibus& pignorum diſtractionibus præſunt, vt ex l. à diuo Pio. S.z.& 6. D. dere iudi. vide Auguſt. lib. z. Emend. cap. z. 1 Addicere in diem VIpiano l. 1 2.& 4. Pompon. l. 15. Ju liano l. 7. Africano l. 18. Jauoleno l. 19. D. de in diem addict. eſt, vt niſipretio conuento quid adiiciatur, melirve conditio adferatur, intrapræſtitutum dié, emptori rem venditam adtribuere baulol. i. D. eo. Addicere bona libertatis cauſa quando& quomodo dicebatur Wuee dcer chſe adit de eo, cui libert. cauſ.bo. addic. quod tunc faciebat cùm nemine inte- ſtatò ſucceſsore alicui adiudicabat, ne bona venirét, ui cauebat de ſolido iis, quibus debebatur, ſoluen- b do ſeges Kicte nD de fideicommiſ. lib. Addici iudex dicebatur, qui à Prætore datus erat Papiniano 1.39. Paulo l. 46· Pomponio I. 8⁰. D.de iudic. Addicere demété dicitur iudex cùm agnatis eum, eiuſ- ue bona adiudicat Ciceroni in Paradoxis. Addicere litem in XII. Tabulis, eſt ſententiam ſeeun um
—