—

—

— —— ———

A B B

conſti. Juſtiniani I. ſi quis ſeruo. in fi. ibi, ab re. C. de

furt. Ab etiam propoſitio cognationum gradus pro-

mouet. Nam proaui paterni, vel materni patrem, ma-

A B E

quæ à luftiniano in Nouel. 133. 1 νκαο½ adpellatur. Prę Aci autem non debet niſi ſit ſexagenaria,& virgo. c. iuuenculas. 22. q. 1.

... /..«2— ſ ld d tris facto 0- —-— A e(inquit Nonius)nõ ſolùm de pa trem, abauum, abauiâm que adpellamus in linea ad bdicare(i qu ius) P P

ſcendentium: in linea verò deſcendentium pronepo tis filium, filiam, abnepotem, abneptem, apud Gaium 1.1. S.-D. de grad.& adſin.,

Ab aliquo aquam ducere, id eſt, ex eius, qui cu eſt 9. Ae trouerſia, prædio ducere, in edicto Prætoris l. 1.· D. de aqua quotid.„

Ab 1llo Nitut qui alicui rei ſuæ vſum ademit, in edict. Prætoris I. r-in princ. D. de itin. actüque priuat. W

Ab hinc anno,& ab hinc centum annis, verba, ſignifi- cant, nunc agitur annus vnus, vel centeſimus, apud

„2„—...— Alphenum 1. proponebatur. 76. D. de iudic. Cicer.z. & 4. Verrin. Hinc Chariſius, Ante(inquit) annos ab hinc decem natus, veteres dixerunt, quod eſt, ante an nos decem natus.

Abomnibus heredibus qui legaretur, docet VlIpianus l. ab omnibus. 104.in princ. D. de leg. 1-

Ab reo, verb. defenſor,& patronus ſignificatur apud auct. Rhet. ad Heren.vbi de vitioſ. arg. loquitur. Abacus Alciato lib. 4. c. 2. Parergan,& Budę. l. quod ſi ſeruus.§. ſed ſi. D. de in rem verſ.tabula calculatorũ, ſiue logiſtarum, eſt& coquorum: quod& Julius Pol- lux in dicat lib. 10. c. 24.& lib. 6. ca. 13. Eſt etiam ſcri nij genus, ſuper quo vaſa argentea reponi ſolebant: de hoc ſenſiiſſe mihi videtur Varro li. 8. de lin g.lat. Porrò non, abaces, vt falſd autumant Accurſ. Nebri- ſenſ.& Spiegelus in Lexic. uris ciuil.(quamuis vul gati codices ita habeant) ſed&ασα‿,vt in P. Flor. le- gẽdum res ipſa docet apud Jauolenum. l. heres meus.

100.S. fi. D. de leg. 3.

Abalienare, antiquæ Legis XII. Tab. verbum eſt, cu- ius commeminit Boètius in Topic. M. Ciceronis ex quo quid ſit, diſces.

Abalienare eſt à ſe remouere, ex Feſto li. r. apud quem abalienatus dicitur quem quis à ſe remouerit.

Abalienatio(inquit M. Cicero in Topic.) eſt eius rei, quæ mancipi eſt, aut traditio alteri nexu, aut in iure ceſsio, inter quos ea iure ciuili fieri poſſunt. Sed mo- uet quod VIpianus ſcribit in Epito- titu. 19.in hæc verba, Nec mancipi rerum dominia ipſa traditione adpræhend imus. Hæc pugnantia videntur, quæ qui dam ex Bocëtio ita conciliant. Traditionis verbo mancipationem contineri putant apud Ciceronem. Sed& illud dubitationé mouet, abalienationis ver- bum latiùs, quàm M. Cicero crediderit. Nã eo man cipationems traditionem, vſucapionem(quod& Pau lus probat I. alienationis. D. de verb. ſignific.) in iu- re ceſsione, adiudicatione, lege. Quod ad vſucapio nem adtinet, eam fictam traditionèm interpretabi- maxoffi enim capere vſu patitur, tradere intelligen- dus eſt, ex Iauoleni ſententia l. fi. D. de ſeruitu. Adiu

dicationem traditionis verbo comprehendi perito- rum vſu receptum eſt.

Abalienationem lege putem. Lex enim ſetur.

Abamita, eſt abaui ſoror apud Gaium. l.z.

Abäãnatio annuum exilium ſignificat G. B I. aut facta. 16. S. euentus. D. de pœnis.

Abbas, Syra vox, patrem ſignificat Alciato I.1. C. de in ius voc. idem etiã apxiavdirus dicitur in Nouell. Iu- ſtiniani ſæpe,& I. reddétes. C. de ſum. Trinit. Mona chis,& cœnobiis præeſt: vnde& Cœnobiarcha meri tô adpellatur Alciato in d. l.1. Porrò Abbatis offi-- cium explicatur in. can. nullam. 18. q. z.& in Nouell. 1— Aiaſaf. e. A Budæo Hetæriarchus dictus eſt in

orenſib.

Abbatiſſa dicitur aſcetriarum, ſiue monialium antiſtes

ad traditionem etiam pertinere caduca& ereptitia tradere cen-

D. de gradib.

udæo in adn.

teſt dici, quod eſt familia abiicere, ſed rem quamli- bet negare. Abdicare, acci pitur pro abire,& deponere: vnde abdica re ſe magiſtratu apud Pomponium I. 2. S.& cum pla- cuiſſet. ⸗de orig. Jur. Aliàs abdicare ſignificat aba- lienare, ſicut olim Græci abdicare ſolebãt filiosſuos volũtati paternæ, ac honeſtis moribustenaciter repu gnantes: vt, probata apud iudicem abdicati onis cau ſa, omni ſpe alimentorum ac ſucceſsionis deſtitue- rentur. Impp. in l. abdicatio. C. de patri. poteſt. Abdicamus filios viui, h mni iure ſilij: exheredamus, hoc eſt, ſubmouemus tantùm ab here- ditate, poſt mortem. Itaque qui ſquis abdicatus eſt, idem eſt exheredatus, non contrà: abdicamus ſinc le ge, exheredamus lege. Abdicando filium, bonis omnibus eum expellit pater, vt ex M. Fab. declamat. ↄ. colligitur,& ex li. z. Inſtit. cap. 6. Abdicare ſe tutela, eſt dicere ſe nolle eſſe tutorem, VI piano in Epitome titu. 11.§. ſi capite. Abdicatio opponitur adoptioni, ſicut in ea re teſtis eſt Plini. li. 7. ap. 45.de Agrippa poſthumo loquens.& transfertur etiam ad alia. Generum abdicat„qui re- pudiat ſponſum. Abdicationi contraria eſt„& dedi- catio, ſiue dicatio. Dicat, qui alteri propriũ ali quid facit. abdicat, qui alienat, Et abdicatio proprièerat abalienatio liberorum, Græcè&mτοιουμε dicta l. ab- dicatio. Plutarch. in Themiſtocle. Abdicere eſt abiudicare apud Pomponium l. 2.§. 3. D. de origin. iur. Scio in veteribus libris legi, abiudi- caſſe: quam lectionem probat Zaſius. P. tamen Flor. habent abdixiſſe: cui opponitur, dicere. d. S. 13. Abducere, eſt à loco ducere. Paulus. in l. Imperator. D. Qui ſine manu. ad libert. perue. Abduci mulier dicitur, cùm à ma ito diuortium fit, Do

—

nato in Terentij Hecyram. 8

Abduxiſſe videtur, non qui abducere comitem cœ- bit, ſed qui perfecit, vt comes cum eo non eſſet. Ab-

duxiſſe autem non tantùm is videtur, qui pervim ab- duxit, verùm is qu oque, qui perſuaſit comiti, vt eam deſereret. Vlpianus l. Item apud Labeonem. 15.§.13. D. de iniur.& famoſ. libell.

Abeſſe variè pro re, ſubiectäque materia accipitur, id quod te docebit auctorum lectio. Alciat. 1.13. D. de verb. ſignifi.

Abeſſe quem propriè dicimus„Vt ignoretur vbi ſit,& an ſit. Pau. in l. ſi ita pater. 10. D. de ritu nupt.

Abeſſe intelligitur pecunia fideiuſſori(qui ſoluit) etiã ſi debitor ab eo delegatus ſit creditori. Paulus 1. in- ter cauſſas 26. D. manda. A

Abeſt is, qui extra vrbis cötinentia eſt, Vlpianus I. ab- ſentem. 199. D. de verb. ſignifi.

Abeſſe credendus eſt& is qui in eadem prouincia non eſt, luſtinianus Imp. l. f.§. ſin autem non in eadem. C. de præſcrip. longi temp.

Abeſſe cenſetur& qui etſi corpore præſens ſit, mente a- lienus ſit, ex ſententiaFlorentini l.nihil. 26. D. de ca ptiuis. Vnde furioſum abſentis loco eſſe Iuliano re- ctèplacuit I. z.§. z. in fi. D. de iur. codicil. quod& Pau

lus probat 1.124.D. de diuer. reg. iur. Pupiſlum etiam qui tutorem non habet„‚in eadem cauſſa eſſe Vlpia- nusſcribit I. ſi pupillus. 10.D. qui. ex cauſ. in poſ. eat. Sed& tutorem, qui ſomno, aut morbo comitiali oc-

cupatur, abeſſe putat Vlpianus 1.1.§. fin. D. de aucto. tuto.

Abeſſe etiam videtur id, in quo obligatus quis eſt, Iauo

leno I. ſi quis mandatum in fi. 29. D. de neg.geſt.

Ab

—

. 8 ö

a

—*

„*

—

1

—

“

—

—

8

1

*☛△*

4