‚ 1 —— F d a⸗ 8 2. d— ‿—, ₰

4

A D I. EC

0N ignorabam, Lector ſtudioſe, cùm meam de verborum obligationibus commentationem literis mandarem,& poſt cot alios ſcriptores magni nominis ac celebritatis, in ma- Inus hominũ egredi ſinerem, fore multos, qui grauiter hoc inſtitutum meum damnarent, ac reprehenderent. Quibus 2 reprehenſoribus magna ex parte reſponſum à nobis eſt in aliis, quos iam edidimus, libris, ac in eo imprimis, quem ad Iluſtriſsimam Principem Margaritam nuper miſimus, De

——

repetitione otis, ſoluto matrimonio. Nam ſcripta noſtra, quamuis inchoata& ru-

—

dia, primo quoque tempore foràs dari, quantum ad ſcholæ nobis creditæ commo-

ditatem interſit, plenius ac fuſius in eo loco oſtendimus, quàm vt hic repeti eadem,

& inculcari neceſſe ſit. Quod igitur ſemel cautum, exceptùm que quaſi tabulis ob-

.½

ſignatis volui, ne mihi fraudi ſit accelerata nimis commentationum mearũ editio

(vt more luriſconſultorum loquar) idem ego nunc omnibus, ad quos fortéè ea res

pertinebit, teſtificor,& denuntio. Huc accedit, quòd cùm nullus ſit liber luris ciuilis

dignior, qui ſtudioſorum manibus legendo conteratur, tamen ingenti commenta- riorum(penè dixerim commentorum) mole obrutus veriùs, quàm explanatus eſt:

de quibus non inſcitè illud dici poteſt Callimachi Poëtæ: Aεε roεο⁵ο uα 5008, NA ⁊rà 2oMd Aαα„vs 1O ακκνανν εέ ar ‿‿εꝓεετον xXE.

8

Nam plerique affectatione ſubtilitatis,& copiæ feruntur drπνν τʒ eαᷣαν&αμρμ☛,& in

ſententia aliorum referenda, aut refellenda, magis quàm in demonſtranda ſua, oc- cupantur. Ac in tanto ſcriptitantium numero, tum veterum, tum recentiorum pau-

cos reperias, qui non aut difficultate rerum,& quaſi ſalebris impediti ac retardati,

aut labore defatigati, fractique, in medio ſpatio reſtiterint, nec inſtitutam abſolue- rint interpretationem. ltaque, is mihi præclarè operam poſuiſſe videbitur hoc tem- pore, qui de his rebus Latine, dilucide,& enucleaté diſſeruerit, nec morem eorum, & ſcribendi genus imitari in animum induxerit, quorum loquacitas aliquid habet arguriarum, ſed ieiunam, horridam, atque ineptam afferunt orationem, qua dedocen

.. 4.... 4* 2.*. tur iuuenes liberaliter eruditi, magis quàm docentur,& à lectione ſtudiòque debili-

tati, plerunque voluntatem diſcedendi ſimul cum ſpe perdiſcendi, atque intelligẽdi abiiciunt. Vetus eſt illud, is Suds, eorum, qui inuentis frugibus ſatis diu cibum à quercu petitum eſſe ſgnificant. Sed multò verius id à nobis nunc poſſe dici facilè intelliget, quiſquis craſſam ſuperiorum temporum caliginem ac barbarié, quæ nulla in parte Iuris ciuilis, quàm in hac, conſpicitur cuidentius, cum luce iam nobis obor ta, magno humani generis bono contulerit. Sunt enim ea, quæ hic vulgò diſputan- tur, ab iſtis luriſprudentiæ Magiſtris„& Doctoribus, vt maximis concortatihnibu agitata,& excuſſa, ſic ſuperuacanea ferè,& inania, ac odioſæ neſcio cuius peruer- ſæq́ue diligentiæ pleniſsima. Quorum exemplum ſi ſequi voluiſſem in hoc 5 pere,&e nõ tantùm quid mihi probaretur, ſed etiam, quid à ſingulis ſcriptoribus, qui propo innumerabiles ſunt, diceretur, vulgari more proſequi, obturaſſem os fortè minutis quibuſdam leguleis, qui ſimplicitatem noſtræ interpretationis deſpicientes, am rei

——,————

v.

—“ 3 4 3“