mihi tum mereri viſa eſt, vt ſpem nncam, expectationemí Vicerit. Quo nominè quanquan uuue, diocri gaudio efferebar, cõmentationeſq; meas tantis viris prohari triumphabam(aderat enim Iuriſ-

conſultorum inſignium copioſus ſanè numerus) eas tamen Dt exire ſinerem, adhuc eDnu nõ potui. .. N...—.,— 272 an⸗- ac fama mea fortaßbis cn ſaltius fuiſſet, etiamnum in eadẽ ſententia permanere. Creſcẽtibus eni

nis, confirmatoq; aſsidua ac Varia leclione, iudicio, non dubito, permulta in ſcriptis meis eſſe, quæ expo- d*...— liturus olim, ſi liceat, at qus adeò iure immutaturus ſim. Siquidem S&To,νρφ[μοάÆτν 8s( DUt aiunt) ſa

pientiores ſolent eſſẽ· Et hanc quidem ob cauſam editionem huius commentarij in tiõpus aliud non in-

uitus diſtuliſſém ſi amicorum efllagitatio eam non expreſoiſſet. Quia enim illi hofutu ram ſeuuse le- gum juuentuti non confirmabant modo, ſed præstabant etiam, ac fide ſua ubebant ea re fa um oſt, Vt me, quod cupiebant, non nolle ſagnificarem. Name horum ommuu prater eximium in cen- ſendis huiuſmodi ſcriptis udicium, fides certo,& candor animi ſic mihi perſpectus erat, vt neque eos omnino falli opinione, neque ab eis me eludi facile mihi perſuaderem. Illud quoque ad dubitationem meam, cunctationemòq, tollendam magnum attulit momentum, quod ſi ſtudioru noſtvorum(quorum tu fautor, adiutörque maximus ſemper fuisti) fructus aliqui iam exiſterentzſi nõ Vberes, atque ma- turi, at certè quales fert adoleſcentia, eos tibi iure optimo deberi intelligebam oprabdmpque identid ãge- nus aliquod ſcriptorum meori, vel cum aliqua exiſtimationis meæ iactura, inter manus hominum Verſari, quod ſummæ meæ erga te piétatis E obſeruantiaæ argumentum, teſtimoniumque Velut pu- blicis perſcriptu tabulis eſſet. Eiſi auté me non lateat ſcriptiunculas haſce noftras amplitudine tua pa- rum dignas eſſe, apud quẽ parietes ipſi, vt ita dicã, qiαXoYdτενα loqui poſſe Videantur, animos ta- men muhi addidit ſingularis illa, quã tibi inſitã eſſe animaduerti, humanitas, vt nunc eas tibi qfferre nihil verear.& qualecunque id eſt, quod ex animo grato, beneuoloq proffciſcitur,tibi non ingrati fo- re confidä. Dorrò autẽ huic libello riminatores nõ defuturos, animo, cogitationéque ſatis proſpicio. lta- que eum ad te hoc etiũ coſilio potiſimum mittere ftatui, vt quaſi in fidem, atque dientelã muam ſe cõ- erat. ſici patrocinio tuo& autoritate, quam tu maximã meritißimò partã habes, defendatur. Cau- jam igitur tibi delata t recipias,te etiã atque etiã roꝑo: cui ſi es adfuturus, minore negotio( vt equi- dem ſpero) vim aduerſarioru frangere caluniiſque eoru obſiſtere poterimus. Sin minus, qui tanta quæ- ſtionem ſustinere ſolus potero? quandoquidé ea contraà nos allaturi ſuant aduerſarij, qua inficiari om- nino vix poſſumus, quaqq in iudicio literatoru hominu giminoſa fortaſsu habebuntur, duntaxat ſi

dBodoalos ſeſe in hac cauſaa praſtiterint. Apud aquiores Vero iudices, maiore cum fiducia cauſam

dicturus ſum, te patrono, in cuius præſidio tantam ſpem collocaui, vt ne cõmentarium quidem noſtræ Sαανω las llum tibi mittã. Quæ enim ad criminis ſiue remotionẽ, ſiue tranſlationem faciant, quis melius aut ſubtilius te homine in dirimendis, atque iudicandis controuerſii exercitatiſßimo, excogita- uerit' cum præſertim mei conſilij ſumma iam à me tibi expoſita ſit. Vnu magnopere Vereor, vt lecto- res paulò delicatiores probaturi ſint, quòd bond huius cõmentarioli partẽ in egreſbionihus aliquot, quæ aut ſine incömodo omitti, aut breuius perſtringi poterat, ciſumpſerimus. Quare faciendu mihi putaui, V te admoneã aliquã huius facli rationẽ mihi côſtare. Quãquam enim mea ſit ratio, eſt, vt in enar- rando Iure ciuili prolixis, verbosiſque cõmentariis, quales omniu fere interpretu ad huc ſunt, dilucidã breuitatẽ anteponã: tamen quia publicus, ac inueteratus mos id flagitabat, inuitus primum hãc vul- garẽ docendiviam ingreſſus ſum, deinde cumm in progreſſu multa occurrerẽt ab interpretibus tractata, in quihus ipſoru diligentiam,& iudicin(t dicã parcißim) deſideraré, in eoru confutandis errori- bus, tenebriſque diſcutiẽ dis libenter expatiatus ſum, maximaè cupiẽs id, quod grauißimè Iſocrates mo- net vx αμιει ᷣtν Tos Kœ‿στ‿(εσρσνν A△υ 2ννϑνε½, N, To⁴‿,ε AgI Ti iεν τννν y Xᷣl μ⁸ς 2X.vrov.

Hine facta ſunt rà ædsναννεic ενενv, Vt dicitur. Mihi autẽ eo minus id Vitio verti debet,

uòd vtilia literis mandare conatus ſum,& non paucos Iuris Ciuilis locos illuſtrare, qui adhuc Vulgo malè intellecti, magnã ei offuderunt caliginẽ. Id an aſſecutus ſim, quia meu non eſt iudicare, tuo alio- rümque, iudicio in quoru manus hac peruentura ſunt, æſtimandu relinquo. Illud certè ſedulo à me vi-

tatn eſſs cognoſces, ne in corrogandis vndique, ac ambitioſius cõmemorandis autoru ſeutentiis, conſili-

dtciſionihus, eiſque, t fit interpolandis nimius eſſem. Nã etſi hac ratione cõmentarius noſter altero tantò auclior fieri poterat,& fortꝰ maiorẽ d Vulgo gratiã conſiliare: id tamen vt facerem adduci nõ potui, quõd huiuſmodi inutiles Rhapſodias(d quibus ſemper abhorrui) quihuſcuque ſanis hominibus Ais plicere intellig am. Vale Biturigibus Gallorum, quarto Calendis April. f44. b b EPISTO

Il