26 M. FAB. QVINT. I1NSTIT. cuſtodum& præceptorũ moribus fuit cura, pudetdi cere, in quæ probra nefandi homines iſto cædendi im abutantur, quam det alijs quoq; nonnunquam occs. ſionem hic miſerorum metus. Non morabor in pare
bac, nimium eſt quod intelligitur. Quare hoc dixiſſeſ
tis eſt, in ætatem in firmam er iniuriæ abnoxiam, m.
mini debet nimium licere. Nunc quibus in Kituendus ſi artibus, qui ſic förmabitur, ut fieri poßit Orator, G uæ in quaq; ætate inchoanda, dicere ingrediar.
à Retenduntur.) ld eſt remittuntur, nam hanc uim re habet: utre cludo, reſigno. Similitudine ducta ab arcubus, quibus cum ſagit- tarij non uti cogitent, nec neruos quidẽ accommodte ſoleĩt. rodotus ſcribit. Amaſidem& gyptij regem. reprehẽfum abani- cis. quod uoluptatibus ind ulgens, comeſſationibus ſe dederet te ſpõdiſſe, qui arcubuis præliarẽtur, cum illis uti uellent, tum inten dere: ubi uerò iam eſſent uſt, remittere conſueu iſſe: nam ſi nun/ quam retenderentur, fore, ut dirupti nulli eſſent uſui. Ita quoque
humanã conditionem ſeſe habere, nam ſi homines rebus ſerijsſe
perpetuò occupent, nec aliquam uitę partẽ iocis ac luſibus im
delapſuros, id uidentem ſe utriqʒ rei ſua tempora impendere.
De Grammatica. Cap. III.
Rimus, in eo qui legendi, ſcribendiq; adeptus eritſt
,
Paal tatem, Grammaticis eſt locus, nec refert, de Gre co an de Latino loquar: quanqquam Gracũ eſſepriord placet. Vtriq; eadem uia eſt, Hæc igitur proftßiotim breuißimè in duas partes qiuidatur: xecte loquendiſdi entiam, et poetari enarrationẽ, plus habet in receſl quam in fronte promittit. Nã et ſcribendi ratio conim cia cum loquendo eſt, et narrationè præ edit emenl ta letio, e mixtã his omnibuu iudicium eſi. àWosi- dem ita ſeuerè ſunt uſi ueteres Gramatici, ut no uejſu
modd cẽſoria quada uirula notare, et libros, gu flſ 4 nideren⸗
7—— —
—
0 B dlkrentwiſe tmlluerd degerntaüm legiſſeſcii
S proptertcer ab aubordßl
lgauilte 1 leclärani ſaplie, 1 nihluloch te repeti ronen zul. nerſtbuugr oput utle tiatgroſf hatatter toriſtaun ſtruaxerusc ulkiͦſecns uun grnen
Dele