“

M. FAB. QVINT. INSTIT. 0L

23 auod ficilior, imitatio eſt. Vix enim ſe prima elenen or mauiſu ad ſpem tollere effingendæ(qua ſummum putant) elo⸗ lutem eutent quentiæ audebũt, proxima amplectuntur magis utun ileaur ane tes arboribus applicitæ, inferiores prius apprehèdeio uum egilthl

ramos in cacumina euadunt. Quodadeò uerim eſtut g

ipſius etiam magiſtri ſi tamen ambitioſis utilia preß ulsunnef ret) hoc opus ſit, cũ adhuc rudlia tractabit ingenia, ni V

...„ z...—. Jontzelo ſtatim onerare infirmitatẽ di ſcentiũ ſed temperareui/

ves ſuas,& ad intellecti audientis deſcendere Namui hnunfhaßgu

Aaſcula oris angustiſ uperfuſam humoris copiã rapu- heim

ant, ſenſim alit influẽtibus, uel eSti incillatis complen ri rantumſ

8

ſtur: ſic animi puerorũ quantũ excipere poßmmt, uiten uniſt apertos dum eſt. Nd maiora intellectu, uel ut parum aptosad— percipienda animos nõ ſubibunt. Vtile igitur eſthabe⸗ bleꝛ rui re quos imitari hrimũ, mox uincere uelis, ita paulatin emaen e ſuperiorum ſpes erit. His adijcio, præceptores iſVis n non idè mètis ac ſpiritus in dicendo poſſe cdeipere, fn„kulſ Wod gulis tantũ præſentibus, quantã ila celebritate auli linhriſs tiũ inſtinctos. Maxima enim pars eloquẽtiæ eouatai Hanuhna mo, hunc affici, hune cõcipere imagines reru‚et tran/ lixeiyer

ſormari quodamodo ad naturã eorũ, de quibus loqui- iigugch mur, neceſſe eſt. Is porròͤ, quo generoſtor, celſiorq; et, efeugat, w hoc maioribus uelut organis cõmouetur, ideoq; et liu eiunoii qe creſeit,& impetu augetur,& aliquid mugnii agen quhwein gaudet. Eſt quæda tacita dedignatio, uim dicẽdi tanti quogleiny comparata laboribus, ad unum auditorẽ demittere:pu priuthd det ſupra modum ſermones attollere. Et ſane concipit aütchibf quis mente uel declamantis habitum, uel orantis uoc nauiun inceſſum, pronunciationem, ilum denig animi 9 6 iſ

— 4—. 6 — 2————— ͦ-õõ———————,