ocl. 6 lico, fag

6

AM1 Efes m i 4pu n ancſſt Lüutt nſcſ nn dhet Lzt, H oris, L abCn hdbit d iiſt nini hiili iils G

4 ſepe Sm zipro tr ammmn. uns. à albui parr e ſä

Auia teſtis. 329 uos libertos facimus, ſortimur, genus non eligimus: nec ante nos noſtri arbitrij ſumus. Et neſcio an ma- nus ſit ficere genus libertus, an mulier: cuius iudi/

cijs gloriaris, qui te filio ſubſtituit: hiic etia d filio ma

nũ miſit, quod tibi dedit, nulli abſtulit: quod hũc etia filio ſubduxit,& facilius uiro placere ꝗ domino. Sed per ſe mẽtitur, agnoſcit patroni, ſeruitutè ſibi manu miſſus imponit. Huic, inquit, debeo munus, operas, te ſtamentü, uindictam, magno redimere ſolent. Collu- dit cum auia: bene ages, tum euertere uis tectem, alte rum dediſti. Conuenit, inquit, illis, proba: conueni ſſe ſperauerunt effctũ mendacij. Qui potuit eſſe ſermo, nepos meus perijt fluctibus,& ſepultus eſt. Tu tams uade aliquà uenalem, adhuc ego agnoſca: perfectum eſt, non timent deprehendi, non omnia ſigna conſuſa ſunt:ſi odit teſtamentũ potius dementiæ accuſet, dicat ſubiectũ, dicat falſum: accuſet te, quod filium ad ma⸗; re duxeris:dicat tua culpa periſſe. Quare deinde tans ſero poſt annos cõſilium initi eſt, eiuſmodi res inter initia urunt,& liuor mora ſoluitur. Sed ad hoc pro/ ficiſcitur, qua ratione alieni ſeruum euincit, modo dicebam: libertiũ habeo, etiam præiudiciũ habeo: ſi te ſtis honeſtior iurauerit, conficitur contrauerſia. At ego multos iudices iuratos e dabo, cauſa cognita, excuſſa& abſoluta eſt. Nego ſoluenda eſſe iudicia: hunc eſſe pueri inuenti ſunt qui iurarent, peregreè, inquit, illic dicis, ubi non gratia, ubi contra hæc om-

nia nuda ueritas ſtabat: hoc meum argumentum eſt,

guid quod non tanta iudicatu: ſed etiam peregrè iudi- catunt