Aue Klan ſus. ſäi lnih a

or H u oi K

tun a di C Pren m

liar ita

uoc rrlüe deii Warat uutd n i eriui wM üul integ a ii t A i nech a o

1

Dclamatio decimaoctaua. 307 mittis. Qui interrogantẽ nec damnat, nec abſoluit, ru more contentus eſt. Modeſtiam mariti pariter et pa- tris accipite. De muliere quæ conuinci nõ poteſt, ſuf/ ficere ſibi putat ut inceſta credatur. Quis unqud tam nefandas artes, tam cruentum deprehendit ingeniums quia nõ poteſt probare ꝙ dixerit, captat ut credatur, ꝙ nõ dixerit. Dißimulas, taces, ſæue, crudelis: inueiſti tormenta patris. Audi quid miſera ſimplicißimo dolo re proclamet. Nõ efficies, inꝗt, callidißsime parriciqa rum, ut non audeã cadauer amplecti: Ego uerò inceſta

ſum ſi poſſum moderari gemitus, comprimere lachry

mas. Coite in funus onanes liberi, omnes parentes, cu ſtodite planctus meos, obſeruate ſuſpiria, ſi quid feci, ſiquid admiſi, fatebor. Ecce ſupra lectulũ effuſa feralẽ laceros artus& peruſtum coplexa corpus exclamo, teneo unicum meũ, uelit nolit inuidia, mei miſera for moſum. Hoc erat quod inſelicißimam matrem ultra ſo litæ charitatis exagitabat aſféctus, amabà marite pe- riturũ. Infames quantum libet hanc impatientiã, ego mihi uideor defuiſſe, ceſſaſſe, multũ de lætitia, multir

perdidiſſe de gaudijs. Nemo unqud filium nimis ama/ uit. Exeuſo tibi, inquit, iuuenis innocẽtiß ime, quod ſu

premis tuis nõdum præſtiti miſera comitatu. Viuere

quidẽ te defuncto continuo non debui, ſed mori mari

to tacente nõ potui. Rumpã tædium lucis inuiſʒ, ſed

prius licuerit corã ciuitate manib. tuis iuſta perſolue

re, cum damnato ſupra callidißimu ſilentium parrici

da, nihil te dixiſſe conſtiterit. Ignoſce quod ad iudiciiẽ

iſtud orbata duraui. Timui ne ſi ad exitũ impatientia,

6 3 ſi pre/