304 Pro Vxore ſi confeſſus fuerit: aut filio, ſi pernegauerit. At tune funde, crudelis, tollis quæſtionis alteram partem‚ eff cis ne poßit amplius innocẽs e ſe qui tortus eſt. Quil agunt contra populum tormenta ſecreta? Prædico,t

ſior, iterum daniur malignis alimenta ſermonibuset

d quæſtione ſepoſita in maius reditur incertum. 6o/ ram omnibus torquere debet filium pater,& quiuult

abſoluere,& qui eſt paratus occidere. Non uultiuiu

dices ad facinus indignißimæ quæſtionis accedat,

quòd ipſe torſit filium pater? Adeõ ne nõ potuit libet tis aut ſeruulis necaßitas iſta mandari, non carifer potius adhiberi? Pater in tormentis filij non aueſa tenuit oculos, ipſe ueſte ſcidit, uelamẽta lacerauitma nibus flagella concußit, renouauit ignes, e moriſi/ liu contentione non ſiuit, diduxit os, quod iam ſupre ma claudebant, föuit animu, ut longius cruciatibus ea

tientia ſufficeret. O dignum patrem, cui dicat innocis

filius, feci. Non nie hercle improbe mihi proclamatu rus hoc loco uideor, hominè qui torquetur inmatri, debere coram matre torqueri. Cur excluditur infeli a ſua cauſa, à ſua quæſtione? Adhibe ſpecioſi cruciti bus hac nimis amantẽ, huius gemitus excipe, huiusſu- ſpiria oculosq́; cuſtodi, ſi quod ficinus admiſum e, torquebis quidem filiu, ſed fatebitur mater. irrumpe- re metum maxime puta in illud tuum parricida ſecre- tum, inijcio properanti quæſtioni manu, inhibe ictus

ſubtrahe pauliſper ignes, quicquid eſi ꝙ eruiſti, pro

fer in medium, memento feciſſe in Rilio, propter quol tibi non debeat credi. Quid ſpiritum dolore præcipe tant

Decu t tne Cuilnſere felitteuntnu audtrsnieumi bet uvilüuh ſioaumelt ettpenii ben⸗Reund tiituinn g tnionih müceeätele besubeeneh rſſimilan. fieinnaupe hana ncheänoncſe tatitnocenen nermaſtahe tjguenuglkt ſene ſlatäß bateninauii tentingiall,

lllionuun

riteinrnani lülkni ii 1