4²2 Pro Milite taſſe iudicium, mea ſententia non ſatis pudicus eſt mi les, qui armatus tantum negat. Hoc expoſitionis lo/ co, imperator, malo accuſatoribus credas. Illi narra

runt, rem uiro& Romano& milite tuo dignã, tan-

tumq́; non ardorem luminum, horrorem capilloru, fremitum indignationis ante oculos dicendo poſue/ runt. Ad primum ſtatim obſcœnæ libidinis ſermonè

non aliter quam ſi in hoſtem claßicum ceciniſſet, gla

dium illum, quem à te pro pudicitia noſtrarum con/ iugum acceperat, per pectus infandi corruptoris exe

git,& in latus ultra pedem · Si omnes milites tales

habemus Mari, uicimus. Verebar equidem ne fugan- di corruptoris cauſa ferrum ſtrinxiſſet,& quod ac cidere interim ſolet, dum alter receſſurum putat, al- ter percuſſurum non putat, tam honeſtum opus ca ſus feciſſet. Neq; enim, ut opinor, hoc quoq; exigen- dum fuit, ut cum cæcus amentia corruptor, per uul/ nera ipſa rueret ad prehendendos amplexus, miles etiam gladium reduceret. Ego uerò parum uiriliter ium indignatum puto, ſt in tanto dolore tribunum potuit agnoſcere. Ipſe nihil excuſat. Percußi, inquit, C. Mari, ſegniusq́ occidi, hauſi noxium ultrice dex tera ſanguinem, ſiue licuit ſiue non licuit. Atq; uti- nam plures mortes cœpiſſet, ut impurum ſpiritum re naſcens pœna torqueret. Parum ſeuerè militarem r deuntibis ſupplicijs diſciplinam cõtinemus, ſi tribu-

no poſt hoc faclum bene ceßit, quo d occiſus eſt. Reis ergo cædis nõ inficiatione defendam, uiro forti, præ

ſertim& innocenti nihil ficere conuenit, quod ne/ gandum

lae Aſpdarde e Nbu(ordan I n ir dtnua

uue mllunne

iſe nte kirnn gpe fanete ſeedffnt.) un e ninjairna lun dn uir,p nn V, zul zar mune hacentnl Kiſan autoren hah hſtrüunoml