32 Prèo Cæco uercam. Te te hoc loco mulier interrogo, quæ tam grauis quies, ut te mors tam uicina non excitet? Par uulis noctium turbamur offenſis. Excitant nos exi- gui plerunq; motus, nox incerta, Ionginqua,& ali- quando ipſum ſilentium. Norum ſane iuxta te ſupre ma non ſentias, quos ſenectus languoresq; diſſoluũt, hominis qui ferro occiditur tumultuatur exitus,& ſimilis eſt repugnanti. Quid quod neceſſe eſt nulla mors inquietior ſit, quàm quæ ſtatim tota eſt? Nam quod dormiens occiſus eſt, non eſt quod ſic æſtime/ tis, tanqquam per illam quietem tranſierit in mortẽ, ſit aliquid neceſſe eſt inter ſoporem mortemqʒ me/ dium, nec potect iungi tanta diuerſitas, cùm ſit ſom- nus ipſe pars uitæ. Non multum interect, quietem no ſtram ratio uitæ rumpat, an mortis. Hominem qui dormiens occiditur, ipſa mors excitat. Sane non ha- buerit ſupremam uocem, habet utiq; palpitationes, habet motus, et quicquid totus lectulus ſciat. Et quã do mulier ſeni tuo blandius implicita iacuiſti: Sicci- ne dormis, quæ modo turbaſti totam domum, cuius priuignus parricida, miſer eſt, maritus? Ecce uitali- bus ruptis in amplexus tuos effunditus cruor,& fu- giens per uulnus anima, agitante ſe anhelitu, agit

crebra ſuſpiria. En iterum largus ille ſanguis cirta

tuos duratur artus, ſtringeris deficiẽtiũ rigore mem brorum, non moueris, nõ expaueſcis: ſed dormis per tot diuerſitates? Non relinquitur quid aliud ſimula/ re poßit mulier, cui neceſſe eſt iuxta eum inueniri, quem occidit. Non eſt iudices quod incredibile pute- tls.

un en miͦaimm hoc in rirt irmen im nn nul zuin miciſimm lur e Uen müen ſtn urſtuimir atn ſwearii ine am nic tnore in agr antaxdenntef. niim ſar aizllm du an ure eſus m ckn erei d Le aa 3 lculmin m nmce

n 1 4 8 Ietone on à

—

——