4

41. Ank A 2ihe cia 4 rae n 17 9 8 nona aim 3 1* wemd— 3 doal punce 121

M

le 4 4 86 A 4 4 1 6 6” as ad püsemala Uer 1 3 deen mn Aeetenan cam tabeho 3 n dfotalo den e dm

roacme

Kakc.

4 3

* 44 1 6 „N recan, Apotom al ri

deo pecrypho, Maat ah 1 4 3 1.— Acllet, petere rvolmkma de lampu eſct.(uuna M. 4 8 uam Henoch ceniinm a. * 4 8 4 M apheuum, KX mctotm e

“““ n* 4 der leee CD 5 We 5 e h Lolum ilam ſcnputlacat Sene 8

co 1hquo pcodur Kt d “

3 3 5

1 100 44 1

4. “ 1 nele “ 6 6 i

moce,

8 A ro ckochatem ce ciasn 1

44 dim

112 0 hfd

8- aeent 1— 4

auobabäus lafeser aeiw.

“„ 4 asüle—

4 ½ 44 1

4 avod atadihs äruid

1 cc

4ʃℳ 1“ G

adesautem De T relb

3 en led„ C1! 1 B 4

“

4„ 4 76

uſa ſusd teId wenul

4——— 1 umel. 1

1 4rL u

u docte ald. mat

1

1 Npe 4

oto el N ne? unr

IN GENESIM LI. IB. VII.

terræ excederent, quin etiam altiſſimos totius terræ mõtes quinde- cim cubitis ſupergreſſæ fuerint. Verba ſcripturæ ſunt hæc: Vebemen- ter inundauerunt aquæ,& omnia repleusrunt in ſuperficie terra,& præua- luerunt nimis ſuper terram, opertiq, ſunt omnes mõtes excelſi ſibb vniuerſo cæ- lo. Quindecim cubitis altior fuit aqua ſuper montes quos operuerat; ſic eſt in c. 7. Geneſ. Ex quibus Scripturæ verbis patet, diluuium illud fuiſſe generaliſsimum ſuper vniuerſam terram, eoq́; omnem terrã vaſta- tam,& vt verbo Scripturæ vtar, deletam fuiſſe. Sed paradifus terre- ſtris erat in hoc noſtro orbe terrarum& pars noſtræ terræ, ergo fuit illo diluuio vaſtatus& deſtructus, quapropter qui hoc negant,& contendunt eum fuiſſe intactum diluuio,& adhuc exiſtere, viden- tur tam euidenti Scripturæ auctoritati contradicere.

Ap hoc argumentũ tribus modis reſponderi poteſt: quos modos hic diſcutere volumus. Primò reſponderi poteſt, generalem illam ſententiam Scripturæ, intelligendam eſſe de omnibus terris, vna dũ- taxat excepta paradiſi terra. Quemadmodũ eadem Scriptura eodem in loco& alibi dicit omnes homines diluuio fuiſſe deletos prærter octo qui in arca ſeruati ſunt: cui tamen generali ſententiæ excipere oportet ipſum Henoch, qui ante diluuiũ fuit,& adhuc viuere credi- tur, nec tamen in arca fuit, ſed veriſimile eſt eũ fuiſſe in paradiſo, quẽ aquæ diluuij minimè attigerunt. Verum, hoc reſponſum tripliciter refellitur. Primò, generalem illam de diluuio ſententiã Scripturæ di- minuere ac reſtringere, adhibita exceptione, quæ non poteſt ex ali- quo Scripturæ loco colligi,& quæ ſine vlla neceſſaria ratione adhi- betur non modo non eſt licitũ, ſed etiam valdè periculoſum, ſic enim omniũ generalium propoſitionũ& ſententiarum diuinæ Scripturæ fides& veritas, dubia& infirma redderetur, cum pro arbitratu cu- iuſlibet, variis exceptionibus obnoxia eſſet. Nã ſicut iſti ex illa gene- rali ſententia de diluuio excipiunt terrã paradiſi: ſimiliter alius exci-

peret Inſnlas, dicens intelligendum eſſe Scripturæ dictum de vni-

uerſa terra continente, non autem de inſulis,& alius diceret intelli- gendum eſſe non de omni terra ſimpliciter, ſed de omni terra, quæ ante diluuium habitabatur ab hominibus,& ſic efficeretur nõ fuiſſe illud diluuim generale totius terræ, quod eſt cõtra doctrinam Scri- pturæ& omniũ Patrũ. Si quis reſpondeat exceptionẽ illam de para- diſo colligi ex ipſa Scriptura, videlicet ex 44. c. Eccleſiaſt. vbi traditur Henoch fuiſſe tranſlatum in paradiſum. Nos dicimus, hoc reſpon- ſum eſſe valdè infirmum, vt paulo infrà oſtendemus. Nec valet exé- plã Henoch: nã quod ille excipiẽdus ſit ex generali interitu hominũ facto per diluuiũ, euidenter colligitur ex ipſa Scriptura, quæ indicat eũ non fuiſſe mortuũ, ſed eſſe tranſlatum& in vita ſeruari, vt patet Geneſ. 5.& alibi, at nuſquam Scriptura indieat, Paradiſum non fuiſſe deſtructũ diluuio&c adhuc exiſtere: quare non eſt ſimilis ratio exce- ptionis Henoch ab ipſo diluuio, atque ipſius Paradiſi. Adde, quòd Henoch ſeptingétis annis ante diluuiũ tranflatus fuerat nec poſtea Comm. in Gen. Tom. 1. KKKK appa

799

Excutitur lo- cus Gen. ca.7.

Refelluntur tria reſponſa ad prædielam auctoritatem Seripturæ.

I. Petri 3. Geneſ.·.

Sap 14.