B. Hierom.

Tom. 1.

Tom. 9.

Bed. Tom 5.

4.

Tertulliani

ver ha NHenoch.

libro

7965(0O MMENTARIORVM

verbi gratia, de iis quæ filiis ac nepotibus Patriarcharum euentura A

erant de mundi Saluatore ab Hebræis occidendo, de futura Hebræo- rum captiuitate perpetua,& per omnes gentes diſperſione.

S. Hieronymus in libro de Ecclefiaſticis ſeriptoribus, vbi ſcribit de Iuda, natrat epiſtolam Iudæ propterea non fuiſſe à multis olim receptam, quod in ea citaretur teſtimonium Henoch ex libris apo- cryphis depromptum. Idem ſuper 1. ca. Epiſtolæ ad Titum dicit, Iu- dam citando teſtimonium Henoch ex libro apocrypho, non totum librum illum probaſſe, ſed illud duntaxat teſtimonium quod verum eſſe compertum ipſi erat. Non igitur, quia liber ille apocryphus erat, omnia, quæ in ipſo erãt, cenſenda erant apocrypha: nec quia teſtimo- nium citatum à luda verum erat, cõſequens fuit totum illum librum fuiſſe verum. Non enim liber aliquis dicitur apocryphus, quod om- nia in eo ſint apocrypha, ſed quia multa ſint eiuſmodi. Similia Hie- ronymo ſuper illo ludæ loco ſcribit Beda. Dionyſius Carthuſianus ſuper illo ipſo loco ait Iudam non citaſſe librum Henoch, ſed pro- phetiam Henoch, quæ licet in eo libro continererur, eam tamen ipſe Deo fibi reuelante, ſciebat prophetico ſpiritu ab Henoch fuiſſe edi- tam: ſicut Moſem narrare multa Adami, Cain, Lamech,& aliorum dicta, quæ ab illis eſſe prolata, diuinitus ei fuerat patefactum. TERTVILILIANVS in libro de Habitu mulierum, occurrens iis qui negabant librum illum Henoch, ſi fuiſſet ante diluuium ſcriptus ab Henoch, poſt diluuium ad poſteros ſaluum peruenire potuiſſe oſtendit non eſſe id incredibile. Nam vel Noë in arca ipſum conſer- uauit, vel diluuio abolitum, deinde Spiritu ſancto illuſtratus redin- tegrauit: quemadmodum Sacra volumina, quæ Chaldaico leruſalem excidio& incendio perierant, poſtea per Eſdram inſtaurata ſunt. Cenſet autem Tertullianus non eſſe abiiciendam illius libri Henoch auctoritatem. Apponam hic verba Tertulliani, quæ ſic habent. Scio Scripturam Henochquæ hunc ordinem Angelis deditnon recipi à quibuſdam quia nec in armarium Iudaicum admittitur. Opinor, non putauerunt illam ante caraclyſimum editam poſt eum caſum orbis omnium rerum abolitorem ſaluam eſſe potuiſſe. Si iſtz ratio eſt, recordentur pronepotem ipſius Henoch fuiſſe ſuperstitem cataolyſini Voé, vtique domestico nomine,& hereditaria traditione audierat,& meminerat de proaui ſui apud Deum graiia,& de omnibus pradicatis eius: cum Henoch filio ſuo Mathuſalæ nihil alind manda- uerit: quàm vt notitiam eorum posteris ſuis traderet. I Litur ſine dubio potuit Noè in præadicationis delegatione ſucceſſiſſe, vel quia& alias non tacꝰ iſet, tam de Dei conſeruatoris ſui diſpoſitione qudm de ipſd domus ſuæ gloria. Hoc

ſi non tam eupedite haberet, illud quoque aſſertionem Scripturæ illius tuere-

ur: proinde potuit abolefattam eam violenria cataclyſini, in ſpiritu rurſus te- formare: quemadmodum& Hieroſolymis Babylonica expugnatione delotis om- ne inſtrumentum Iudaicæ litteraturæ per Eſdram conſtat reſtauratum. Sed cum Henoch eadem Scriptura etiam de Domino pradicarit, à nobis quidem nihil omnino reijciendum eſt, quoq pertinet ad nos, Et legimus omnem Scri- pturam

4

— ⏑B—ʒ—