868 COMMENT. IN Defuncto, inquiunt, aliquo domeſtico& neceſſario, præſertim alicuius momenti, omnis muliebris ſexus familia caput ſibi& vultus oblinunt luto. Deinde relicto domi cadauere, ipſæ per vrbem vagantes ſe plan- gunt, ſuccinctæ, nudatiſque mammillis: altera ex parte viri& ipſi expe- orati ſe verberant, lugentéſque, ciuitatem quoad mortuus ſepeliatur, circumeunt, interim neque lauantur, neq; vinum aut cibum, niſi vilem ſumunt, neque veſtibus vtuntur ſplendidis. b b

Edee Luctus porrò& planctus qui ſuper mortuos fit, nil extra rationem h tathem modumq; procedat, inculpatus eſt: namque eum humanus& naturali rtuopam affectus exprimit homini. Solonis, vnius de ſeptẽ Græciæ ſapientihbuz ſi·modicus ſit. elogium elt, vt apud Ciceronẽ, inquit Cato, quo ſe negat velle mortem Cic. ub. de ſe ſuam dolore amicorum& lamentis vacare. Ad hoc probãdum ſatisar-. aei pte. gumenti eſſe debet conſenſus,&, quaſi magiſtra, ducéq; natura cõſue- tudo omnium gentiũ, præter neſcio quas natalẽ hominis diem ſacy- mis excipientes;ſupremum autẽ, gaudio& lætitia proſequentes fano maximè firmat conſuetudinẽ diuinæ Scripturæ auctoritas, qualhgeri mortuos non tantùm non vetat, ſed iubet etiam: Supen montuum inqut plorazdefecit enim lux eius:& rurſus: Fili, in mortui produc lacrymas,& quuſ dira paſſus incipe plorare,& ſecunaum iudicinm contege corpus illius,& nn deſpicias ſepulturam illius,& fac luctum ſecudum meritum eius. Certè Hie- remias quibuſdã improbis hominibus, pro magno malo, probro, ac de- dęcore, minatus eſt fore, vt mors eorũ àa nemine eſſet lugenda: Morun tur, inquit, grandes& parui in terra iſta:non ſepelientur neque plangeniur,& non ſe incident, neque caluitium fiet pro eis,& non frangent inter eos lugenni panem ad conſolandum ſuper mortuo:& non dabunt eis potum calicisad cun- folandum ſuper patre ſuo& matre.. gimulatus G Atq; is quidẽ mos lugendi mortuos, adeo viſus eſt Antiquis neceſſa- conductus ſu rius,vt etiam alienos& hiſtriones quoſdam conducerent, qui ſimulatis Herneres lacrymis mortuos deplorarẽt. Mulierũ hoc potiſſimè munus erat, quas M Tal Plaro. Romani Præficas, eiulantes,& leſſum habentes appelladant, qparũ Ci- cero lib. 2. de legib. mentionẽ facir: faciũt quoq; ſcriptores ſacri. Lun- démq; morem fuiſſe apud Græcos, Plato indicat in Minoe illis Yerdis: Antequam funus efferebatur, hoſtias mactabant,& Præficas accerſe- bant. Vnde verò ea hominibus acciderit opinio, vt morruos etiã ſictis & conductis lacrymis deplorãdos eſſe putarent, mihi quidẽ non liquet: niſi fortè eò ſpectauerint, vt ſicut exordiũ humanę vitæ à fletu dueitit ſic eius finem& interitum exiſti marint lacrymis cõſummari opottelt

4 yll

Quanto auté tempore lugendi fint mortui, diuerſa fuère non tanti

Locus Ec. 22. G 38.

Guandiu lu-— a n apud diuerſas gétes, ſed apud eaſdẽ quoque diuerſis téporibus unkaa mor tusn. ta& conſuetudines, Numa Põpilius luctum qui ſuper mortuosk Plutare. in tis ætatibus& téẽporibus definiuit, vt puerũ trimulo minorẽ nequbi Numa. geret, maiorẽé ne plures menſes quàm ille annos vixerat neminẽ tamel

vltra decẽ menſesʒ quo ſpatio tẽporis voluit poſt mortẽ viri abſlinete viduas à ſecundis nuptiis. Nonnullos tamen eximios,& de Republica optimè meritos viros annuo luctu ornatos legimus, vt Iuniũ Brutum

X va