Teil eines Werkes 
Tomus Quartus (1600) A capite vigesimo quinto, vsque ad quinquage-||simum; finem Libri.|| Hic porrò quartus Tomus, præter copiosam verborum, & sententiarum|| Moysis expositionem, continet centum & vndecim|| principales Disputationes
Entstehung
Seite
40
Einzelbild herunterladen

4⁰ CoM Mn r AN 1O R N M ve ſle. luis kcul

ſignificet propriè, aut tortuoſum eſſe, aut à tergo inſecu 3 dnr 1 8 uog ie 3 quatur, ſiue vt ſeducat, ſiue vt retineat aut retardet. Sic ille. 4 6 un paulò ſuperius dictum eſt, verius dictu eſt. Pſau egtediélis er 5 clnfßn Quid ilare Sed quid obſecro portendebat illa retentio plantæ au egt 3 2 b luc at emii plante vterornimirum ſignificabat colliſionem infantium in vtero, fac 1 1 b ccihi Eſau Iigniß- op principatum natiuitatis occupandum, illis quidem ignoranti d3 5 lusuim as ita volente& agente Deo. Iacob igitur tenebat plantam Eſau, quaſi duh lm, pare volens egreſſum ex vtero,& ius primogenituræ: tanquam au li et lebu illud Dei oraculum matri ſuæ redditum: Maior ſeruiet minori:& ſciret irb Dei decreto& voluntate deberi ſibi ius primogenituræ. rncdl G R Sequitur illud:Sexagenarius erat! ſaac cum nati Hunt ei paruuli. qa ohſche Caietanus. verba exponens Caietanus, hunc in modum ſcribit: Hinc planè Sarer. pe Abraham tunc vixiſſe, vtpote centum ſexaginta tantùm annorum:& po tungug natiuitatem lacob& Eſau, annis vixiſſe quindecim. Ex quo manifeſtum rm fit, argumenta ex ordine narrandi ducta ad brobandum ordinem rerum Kh geſtarum, carere ſolido fundamento. Nam priùs narrata eſt mors Abra- n hæ,& benedictio diuina ſuper lſaac poſt mortem patris ſui Abrahæ& bken poſterius narrata eſt natiuitas Eſau.& Iacob, quæ tamen quindecim an- anm nis mortem Abrahxæ anteceſſit. Et hane regulam habero prudens Le- a 1— ckor ſemper ante oculos, ne ſuper infirmo fkundamento ædifices. Hæc nd 6 Caietanus. Sedenim regula,& documentum Caietani, eget ea modera- uli tione, quam ſupra nos tradidimus numero primo, cum hac ipſa de re diſ- 2 fereremus. 6 fert VENS. 27. Quibus adultis factus eſt Eſau vir gnarus venandi, 2

3 L homo agricola. 61 W un —. Quidem non memini me legere in ſacris litteris, quemquam 19 kc 1 cc ſanctis& in ſcriptura laudatis viris fuiſſe venatorem; F.* N onnullos fuiſſe agricolas, multoſque paſtoralem vitam egiſ- 1 — e, pluri fariam in ſacris hiſtoriis proditum eſt. Quinetiam vo- ö cabulum venatoris& venandi ferè malam in partem in ſcripturis vſur- 3 Venator,& e pari ſolet. Nam Geneſ. 10. Nemrod, homo ſuperbus, crudelis, atque im- N Dareepene z, pius dicitur fuiſſe robuſtus venator:& ſcriptum eſt in Pſalmo 90. Ipſe li. t

arpat Seri- Perauitme de laqueo venantium. Et Pſalm. 1 2 3. Anima nostra ſicut paſſer en

ptura. erepta eſt de laqueo venantium: Laqueus contritus eſt,& nos liberati ſumus ci

Et apud Micheam cap. 7. Oꝛnes in Janguine inſidiantur: vir fratrem ſuum 43

Micheæ 7. ad mortem venatur. B. item Gregorius, Eſau, qui venationi& agriculturæ d

5. Greger. deditus fuit, præfiguraſſe ait viram hominum improborum,& amatorum nn

huius mundi. Sic enim ſcribit in libro. Moralium: Scriptura ait, factum 8

eſſe Eſau virum gnarum venandi,& agricolam: Quid autem per vena- 1 tionẽ Eſau, niſi eorum vita figuratur, qui in exterioribus voluptatibus fu 4

ſi, carnem ſequuntur? Qui etiam agricola eſſe ſcribitur, quia amatores huius