298 I A C. CARPENTARII

vtinã ſuperiore vitæ meæ parte ſemper ſeruare potuiſſeonec vnqua in eos incidiſſem qu: deP eripatetica doctrina vete re huius Academiæ diſciplina, cui me ab ineunte atais adai-

xeraà, ſcpius in certamẽ vocati, rem omnẽ primi ad coᷣuicia,

deinde ad fortunarii& nominis oppugnationem traduxe-

runt. In qua ſuſtinenda difcile fait animis nubil omnino incaleſcere, aut eam moderations perpetuam retinere quam

ofſicij,& publicæ profeſzionis ratio ab vnoquoque noſtrum no iure exigebat. Nõ quod in hoo me vllo modo poſßiit aut debeat prioris inſtituti mei pænitere. Ad quod eo ipſo tem- pore quo omnia variis diſficultatibus inuoluta nobis ie- ferebantur, erät tamen in mecliis Huclibus ſola Hhe, que ani- mum ſem ber alebat, iuci diſßima: nunc Vero in portuin quo optata requie fruimur, ipſa præteritori laborum ſccurare- cordatione longe ſunt ſuauiora. Sed quoniam nõnunquam antea ſum veritus ne hominibus exteris, aut poſteris, ſedats trãuillozue animo quaſi ex alta terra, in ſcriptis noſtris ſu- Periores illas Theſſalicas cotentiones ſeltantibus, in eis in- uenili ardori plus ſatis videretur eſſe indulti. Atqui hocté pore multo magis metuendi eſt nein I heſſali miniſtro præ- ter redintegratu prælium, profe ſionis noſtræ omnino imme

mores, non ſatis prudenter facere videamur, qui in eo ſtudio

conſeneſcamus in Luo neſcio quorii hominum errore no ſa:

tis di Lnitatis eſſe puta tur, quia nõ ſat quæſtus ineſt aut ia-

tationir in populo. Quare vt Reſcius in ſeneltute numeios

in cantu dicitur mutauiſſe, tardio réſ; feciſſe tibias: ſir aqui eft ut ab illa iuuenili contentione pauld fortaſſe qudm de

cuit acriore, qua antea vſt ſumus, nunc nonnihil relaxemus

A.. 4. & Phil ſophica lenitatem adinleamus. Non quod, ſi pat

zurit zut in nobil patin In No¹ G0,9 relon plas 4 big a tetic

nesqu aliis que Cat lli dis in Vt in yreuil teaa 4 tia ni ad P' axam tioné; nobis, huius in ha

lat In