T VTIG 3 x dei mal uma e P;„—„Raält ünta Liccs 1 d ua lcribit 1 à negotiih ☛ν ντ mi philoi zure Populi, ni&e rurior, ine: autem hon lead] ad Remp 43 magnaung lis forfitat= edend

umüm d cc*& er— 46 1 ler aui autnün mpediti, à1— dl.recellenna

aque conc 7 canca. Uidesaum Llerique adi: auur imperaka n ritio damt iputo. l dü en ſatem expa— e, id eoden und acceſſfuros&☚ 3 8 n 10s— non putar uüic Nam hoc 1³☛☚ iu inſtuntiag Liceroni lirico liceg eu ——..——

4 7

liorem alté tam vitx pantmin 150 , Lrn

tem quaàm 1 Ophisenca Doniam!— daronſumpäm litas eſt:in q— ailloſoytatkun cundis& tra lis, catatems ſſet verſari.— e Socnsulbe fenire voluh Hapiemaatadt e xtate prim vidérunuim rütmisaliui-

aut concilit ulgata, vel ſi ⁵& fer iidemmi Aratus creãd k. cctant, k conß nt quidem. Ia 1 denenn mier (ue nota à mi t dus ſuisſest dici ſolet, à Ma Atquctute „ulgaris glo=2 ntia abittt abitat atque 1-3 trmemun volat, vt ait H s, Kawrd

indens, omn i rrtſcratau un

or

ent iis auten nrhehn d id ais d Soc 23§0(,CA dn foueam auit ¹ ah

. laceinczi

3f. 7

tentus ſyderi mium carpfit: aa& ante ped 8 wnt, von cratus, philoſo litam Tarent rum ſbi lolt artem parente

a dKenfü nt Illud quaß 47 eſſe: ft tem ani

DOCTRINAM PLAT. 14

Multa inſuper protemporum diuerſtate nobis accidere, quibus noſtra vita oc- cupata eſt. Vocante igitur te patria ipſa ad Remp. gubernandam, abſurdum for- ſan eſſet non parere: præſertim cum ſimul accidart vt aditus prauis hominibus relinquatur, qui nulla eius quod optimum eſt ratione, proficiſcuntur ad publica. Scitum eſt quod de hac céparatione ſcribit Lheophraſtus uemadmodum ſer- ui fideles omni ſudio rem domeſticam curant, vt heri dent operam liberioribus miniRkeriis: ſic prudentiæ quæ in agendo conſiſtit, curæ eſſe debere vt ſapientia

a quæ talitate Peripatetici hærere vi Min illo quaſi i ada(ſic cenim Ariſtntele 1 4lib. 22 de animo

primam notionum efformationem ſpectes, quid eſt quod nõ videatur cum cor- pore eſſe coniunctum, atque eiuſmodi vt ab eo ſeparari non Poſſit? At qula ho

8

principio, quod à corpore profectum eſt, animus excitatus, mentis lumine, maio ra concupiſcit,& indefeſſo ſtudio contemplãs, ad ea nititur quorum nullas ima gines ſenſu percipere vnquam potuit:hoc non incertam ſpem affert immortali- tatis. Præfertim cum eiufmodi ſtudium in natura prouida vanum eſſe nom poſ- ſit(niſi fateri volumus hominem perpetuo iſto conatu eodémque vano, omniũ animalium eſſe miſerrimum:) neqne vero in vita hac expleri. Quare reliquum eſt vt eius quaſi rudimẽto nunc fruamur: quod eo erit perfectius quo animũ me- lius afficiet, id eſt quo magis hunc à corpore continget auocari,& ad proprium obiectum, primum ſcilicet intelligibile, reuocari. De quo quid Ariſtoteles ſen- tiat poſtea exactius inquiretur, cum horum ſententiæ in quæſtione de animi im- mortalitate inter ſe conferentur. 4 Locus hic deprauatus eſſe videtur in contextu græco: ſed quantum cõiectu- ra poſſumus aſſequi, eorum quæ pertinẽt ad reipub. adminiſtrationem duas par- tes facit, vnam potiorem in legibus ferendis,& conſtituendo ciuitatis ſtatu: alte- ram adiunctam vel auxiliariam, in iis tenendis quæ legibus præſcripta ſunt:& in aliis ad eorum obſeruationem domi militiæque periudiciorum ſeueritatem cogendis. In priore potiſſimum vult excellere philoſophos ad Rempub. accedé- tes: vt ſcilicet ad illos pertineat cura eorum quos Cicero lib.z. de Leg. ſcribit à græcis Nomophy lacas appellari, vel quos ex ſequentibus Nomothetas poſſu- mus dicere. Nonnunquam tamen eoſdem, cum neceſſitas poſtulat, etiam ad illa adiuncta vel auxiliaria ſe demittere. Sic enim ipſeplato in philoſophico otio ci- nitatis ſtatum conſtituebat, quando libris de Repub. iuſti ideam pro regula om- nibus proponebat: aut cum libris de legibus ad humana ſe demittens, ex variaru formarum comparatione, deligebat, quod hi ſequi deberent qui perfectiſſimam

illam ſpeciem non poſſent aſſequi. Idem dici poteſt de ſcopo Ariſtotelis in Po-

liticis. P ui

5 0 g 2*

3