nps ha
IA C. CARPENTARII Platonem maximum videri velit, artium logicarũ appellatione rhe- toricam.&dialecticam, vt opinor, com plectitur: Quod hæc parrim rationis fint, parrim orationis, etſinon eodem modo. In. quo quid inter cas interſit, oſtea explicabirur. Dialecticæ modo diſſerendi ar- rificium tantum ſubiicit: modo ex Platonis conſuetudine, rerum om- nium cognitionem. Atque ipſum diſſerendi artificium ita diſtribuit vt in eo Ariſtotelem potius quam Platonem ſecutus videatur. Eorum tamen quæ ad vnius artis formam ab Ariſtotele reuocata ſunt, 8 in præceptis poſita, vſum in Platone doceat& variis huius exemplis il- luſtret. Credo quòd animaduerteret nihil amplius hac in parie illi poſle attribui. In ſecunda autem quæ ad veritatis contemplationem pertinet, complectitur artes Mathematicas, Phyſiologiam& diuinam ſapientiam. In quibus cum varia ordinis ratio teneri potuerit, hic pti⸗ mum de artium Mathematicarũ vtilitate diſſerit, ex libris de Repub. & Epinomide. Secundo loco de diuina ſapientia, in qua ex diuerſis e- iuſdem dialogis, ſed maximè ex Timæo& Parmenide, abundè expli- cat tria rerum omnium principia, materiam, Ideam& opificẽ Deum. Tertia de naturalibus. In quibus eandem diſtributionem ſeruans qui Plato in Timæo, agit de mundi idea, de huius in ſenſum cadentis ma- gno corpore& animo: poſtremo de homine vt minore quodam mũ- do. Atque de mathematicis quidem primo loco, ſiue quia in illis bre- uior eſſe volebat, ſiue vt Platonicorum opinionem ſequeretur: qui arbitrati ſunt in formis mathematicis abſtrahendis, futuri philoſophi animum primum eſſe exercendum eaque exercitatione ad omnem veritatis contemplationem erigendum. Quæ ratio ordinis pluribus à nobis eſt expoſita cõtra Theſſalũ, noſtris prælectionibus in Sphe- ram. De diuinis autem prius agit Alcinous quàm de naturalibus(ſi- cut poteſt intelligi ex fine cap. 11.) vt ex illistanquam ex primis fon- tibus, naturalia repeteret. Quãquam alij noſtre imbecillitatis rationẽ habentes, hæc ad illa tanquam ad finem referunt. Quoniam, vt etiam docet apud Platonem Socrates in Phedone, ea ſola naturæ contem- platio laudabilis eſt, in qua omnia ad deum referuntur: vt ex variis
rebus effectis tanquam ex vmbris, huius vera cognitio quæratur.
MHac enim ratione Ariſtoreles ea in quibus iſta diuina conatur expli-
care, Metaphy ſica videtur appellaſſe. Tandem verò noſter Alcinous deſinit in eam partem quæ de vita eſt& moribus: non apto quidem ordine ſi id ſpectes quòd Platonici dicere ſolent animum prius quam in contemplationẽ erigatur, repurgandum eſſe& à corpore, id eſt ab lis perturbationib us quas affert corporis contagio, ſecernendumrat- que ita in eius mortis, de qua in Phedone idẽ Socrates loquitur, me- Aditatione exercendum. Sed hac ratione non ineptè, quod cum& in contem
eheli
net: qeme mainn ux ad moles M molorum viam(c aliaadtillem per E reruiuam pole 1 ackgegue ie 1 lonaeas qua def S diackccegit jn rt. Aüncqpadl„ uahelbto 38 0 durnal,aghal 2 4 eandew
3
Hodhro unt diceſ
dausligulaco f Mauni dogmata 2. zoigpiſima ctdc
itaidetraonca
Kemünäem dporuondö oe rarionis pelp n aüm hreulis ahe icetor. Hanc an deſGuxillevides i geez, ſcin om ac
*
Nhaim ſolum e ane
iſadLogicem, 190 mllatrian K e elehus, Clit D
Euslaenipsdil 2. linc g.ld. 3. ſwoinlinno K 2 ii ognan P. dhazidzgit Klpoll a Pniten d 1nllam Cr. 5
1 —1
lnue