560 DE DEO ET VNIVERSO
tiæ& ambitionis ſuſpicionem Reges, ut tranſitus in Græciam, Perſarũ, à & cædes legatorum Perſarum, quę à Macedonibus perpetrata eſt. Oc- caſio, Philippi mors relinquentis exercitus bellicoſos, exhauſtamq́; cla
dibus Græciam. Vt omnes eius populi aut gratia aut metu cum Alexã Deus quid. dro ſentirent. Sed non ſic Deus, imò omnium horum quæ in uniuerſo ſunt, cauſa,& origo, fons,& principiũ eſt. Eſt autem totum immenſum ſummacq́; perfectio, nec aliud quàm ſeipſum contemplatur. Tanta luce, ut ſolus capere poſsit eam, ac claritate mundum& huũͦc& illum,& quic- quid eſt in orbiũ extremo illuminat, immobilis, abſq́; uarietate, cuius mortalium nemo uel momento ſplendorẽ ſuſtinere, aut fulgorem inſpi cere queat. Facilius toto anno Solem æſtiuum meridianum perferas 0- culis, quàm homo temporis exigui parte Dei lucẽ intellectu poſsis con templari. Ad quam tamen cum fertur, beatiſsimus eſt momento ſolo. Eſt enim hęc ectaſis illa, ſolis probis ſapientibusq́; cõceſſa, melior omni humana ſelicitate. Tenuiſsima ſubſtantia eſt, atq; ideo ſemper quieſcit: nã quæ ſubtiliſsima ſunt, aut ſemper mouẽtur, ut cœli: aut ſemper quie- 4 1 ſcũt, ut intellectus. Deus tamẽ non eſt intellectus, ſedaliquid intellctu longè melius, beatius, potentius, digniusq́;. Quæris quid ergo ſite ſi ſci- rem, Deus eſſem, nam Deum nemo nouit: nec quid ſit, quiſquamſcit, niſi ſolus Deus. Cũ uerdò quid ſit neſciamus, multòo minus eius propriũ Peus er intel-· nomen ſcire conceſſum eſt. At neq; intelligentiarum: neque enim Deo liin nom⸗ nomen eſt ullum, aut intelligentijs: ſed impoſitis nominibus ab imagi- natione quam de his concepimus, uel poteſtatis, uel claritatis, ac digni- tatis, utimur. Conficta ſunt etiã multa à prauis hominibus, qui de Deo etiam nugari tanqᷓ; de uno è nobis auſi ſunt. Sed nomina à rerum natu- ra, uiribusq́; ac proprietatibus ſumuntur nobis cognitis, intelligentias uerò naturamq́; earum, multò magis& Dei ſublimis incognitam intel lectui noſtro omni ex parte eſſe docuimus: igitur quònam pacto intel- ligentijs aut Deo nomen ullum erit, aut imponere licebit? b gpilogu. Haæc igit᷑ tot tantaq́ʒ de ſubtilitate dicta ſufficiãt, per genera ſpeciesq́; b tractantibus: nam ſingularia ipſa finem nullum habitura eſſent,& ta- men ſub his comprehenduntur. Quæ uero h ic exemplorum loco poſi ta ſunt, alia ob experientiæ facilitatem, alia quo niam à ueritate magis a- liena eſſe uiderẽtur, quædam ob raritatẽ, quędam ob difficultatem adie cimus:ex his enim ad alia in eodem genere tranſire licet,& à ſimilitudi- 1 2a 1 ne,& à contrario,& à conſequentibus,& ab his quibus conſtat demon ſtratio. Quæ autem à compoſitione maiora ſunt atque præſtantiora, ea uerò ex ſingularibus habentur, ſed maiore negocio. Quamobrem his ſ nem imponamus. b Tu igitur altiſsime Deus, à quo omnia bona profluunt, cuius nutu cuncta mouentur, cuius imperium nullis finitur limitibus, claritasi nfi⸗ nita, qui ſolus lumen uerum præbes, ſolus uerè æternus, totusin teips. b. tibi
ͤͤ Gratiarum a- ctio.