714 De Papiſio tortuptionem. ltaque uſurpatuff contra eos, qui imaginem Deiinke- mine nudum ornamentum nominarunt.

6 7. Deniq, pugnat Flacius authoritate B. Lutheri, quialiquotieii maginem Deinominaverit cennaturalem, imd exprsßè ſcripſerit, fuiſſeeamde eſſentia hominis.

68. Keſp. I. Uſus eſt iſtis vocabulis, ut doceret, imaginem Dei non fuiſſe ſupernaturale ornamentum; Sed connaturalem condiiio- nem, 1. Eſſentiã igitur conſideravit, non in prædicamento lubſtantia; Sed in Prædicamento Qualitatis, denotavitq́; ed conditionem ſub- ſtantiæ. Inde ſcribir in cap. 3. Gen. Sicut natura,& eſſentia oculi eſt vilen, ita natura rationis,& voluntatis in Adamo fuit, noſſe Deumm, confidere Deu,i. mere Deum.

69. Quæſtio quarta: Num juſtitia originalis reule nominetur-

tia primi hominis?

70. Reſp. In tomo ſuo quarto Bellarminus inſignem agt

gratiæ præconem, ſed doloss,& fraudulenter. Nam vires liberi arbi- trii contra gratiam propugnat: Merira humana contta iidem defen- dere annititur: Et quod de gratia prædicare cæperat, meritis humanis finit. Primam controverſiam inſcribit de gratia generi humano in yrim Parente collata, vel, de gratia primi hominis.

71. Titulus iſte ſIpecioſus ſubſequentium conttovetſaum ſemina ecculta ſpargit. Breviter ad eum reſpondemus. 1. Cum ècr· ptara eſt loquendum. At hæc de originali juſtitia in Gen. agens di- cithominem ad imaginem,& ſimilitudinem Dei eſſe creatum. Inde igitur denominari debebat. 2. Scriptura gratiam hominis neſcit Et tantùm gratiam Dei,& Chriſti prædicat, Eph. 2v. 8.2. Cor. 12.v. h.1. Cor.

15.p. 10.. 5.. I. 3. Cauſa cum effecto non eſt confundenda, nec juſtitia inhærens ſtabilienda, neque merita hu- mana prædicanda. Quãâde re . alibi plura.

Finis Diſputationis XL.

3

8

=

ͤ 2