1 4 audi niin 1. urmazn 13 kcany n Kla

us ntdeni —, ar den 4 Vbius,

die Auuhen

perator tege diictinoſaue wnarionis dm kirgen, ³ iatunc und =uuserlaln d in lelune NlVet, nauſhi

1 3 rini dh uan din Kegen ih

tut triſinan a rum enuuin wime incahmn

rpellat nun

aw, queſühe ropernaalle wio, alt gieud à'commodoyp ànem ilimn mnio ltalteblt itent, lebelts Homnſdue aueiwerit qantlm m. ecretions fube anem fllj cceptas kern nin fanae n

promotum fult.

Otho III. quodin Græcià rarum, egregiæ converſationis fuit, regnumq, Filii cjus cuſtodià ſervabat virili, demulcens in omnibu pios, terren: as ſvperans erectos. Teſtimonium hoc eſt animi erga Filium ob- ſervantiſſimi, ut neſciamus, an eondolendum ſit ob amiſſum Ma- ritum, an gratulandum ob amorem in Filium ſinceriſſimum, ac candidiſſimum, cuj negarequicquam putabat piaculum, cui ſua amnia perpetuò nuncupabar. Derennis ea erit laus illuſtriſſi- mæ atronæ Græcæ, quæ mità ſermonis gratià lepidis que mo- ribus omnes populates ſuperavit, atque eujusſermoni permixta inerat quædam vis virilis judicii. Ita bonum publicum, quam- vis id rarò accidere ſoleat, fæminea prudentia gratiãque maternà, Virtus Othoniana meruit imperium,& vir- tuti addidit ſuffragium frequens Procerum acclamatio. IIla præſtitit, ut ſmperatorem Othonem fieri deceret, hæc, ut firmior eſſet; cumque nihiltam ſit firmum, quin vel immutari queat; nil tam virtuoſum, quin impeti queat& exerceri, ita ſtatim eve- nit, qvum in carceribus ſtadii imperarorii ineiperet ad metam proſpicere nimirum uſui venit, quod ſolet fier in regnis, quod- que acciderar Majoribus, qui procellas etiam ſuas paſſi fuerant, ſed ſine jactura, nam Othone læmortuo, ut fit, quando Reſpub- lica Principe quaſi nauta navis, orta tempeſtate orbatur, undiq ar- morum procelle ingruebant, dicente Aventino. Non ceſſabant

eriam procellæ, ubi mors jmperatoris Othonis II. divulgata fu- P4. 395.

iſſer, ſed quã etat animi magnitudine& conſtantià Otho lli, non ſinebat ſe ed parte vinci, quã vinci turpiſſimum eſt. Regnum diſceſſerat in factiones magnas ſub Henrico I. ſub Othone l, ſub OchonelI, ita nune lub Othone III, ſperegni obtinendi malè a- gentibus Bavaris, factionibus dudum aſſvetis, avidis imperii; ſi- cuti imperii atque divitiarum causà bella arque certamina om-

nia inter mortales contingere notavit Saluſtius, hincque tres Cat.s. 37.

Henrici tribus Othonibus hæreditario quaf furore litem de im- perio moverunt, evenitque Othonibus, provectis benevolen-

tiâ Principum fuarumque virtutum miniſterio ad imperium,

quod ait Arrius Antoninus Nervæ, Senatui quidem ac populo provinciisq́:, ipſia. nequaquam poſle ſegratulari de imperio, eò quod ſub tanti oneris vi non moleſtiis modo& periculis ſubji- eiatur, ſed famæ etiam inimicorum pariter& amicorum, qui cuùm ſe (z mereri

5. Annal.