13.guid Lütarum 1 iacmwilo nan ermanin

dationizzun . Tiemunſi, 3umaxim, Ag * WAncliegin 1 au aupuſtn ¹ vauiaus Na 3un, cin iln uat ynbli 4ltne, palumen cüm ejistten Dtes laas, qut à um flaspen zpattesilluhi

2 Dietmaruln

eu Waiiihe * diſſeremtlih Rabat, adſainnd fiaus omumna mi ſionem unn à zit Fud, g Ahhonem ux- autur. Dauunm am retenlt ectum faitäns dus, wm 0 ll. wiligjor jarisaniigui as biſcevetdi, ino ad Otunnj eo. ſinm H tino eanſteun narjdt Otde

14

io

Orho III„

per Moguntinum factà Aquisgrani conſecratione, quem toti

negotio præfuiſſe cumulatius explicatum alibizlicet minori am- O, p. 1. p. bitu verborum ſoleat ſeribere, indeque obſcurius: Halebertur, 19.20.

Mogunitinæ cura Cothedaæ, cum licentiã& igfridi, ſanctæ ſedis Co- lonienſis Archipræſulis, in gujus diceceſi hoc fuit,& auxilio Trevi- renſis beuedixit. Honotem hæc indicant Hilleberti, Mogunti- næ ſedis tunc dignitarem, ſingularemque curam cathedræ. Pri- mas deinde partes obtinuit Moguntinus Antiſtes in actu Coro- nationis Othonis II. Brunone tunc Colonienſi Archiepiſcope FTuxεενν In Othonis hujus III confecratione nullas egit partes Colonienſis Watinus, teſte Dietmaro, ſcriptore νκ αν rei

geſtæ,& qui nil potuit ignorare. Ita tres Othones Aquisgranl fuère uncti& oonſecrati à Moguntinis Præſuiibus, idq; præſen-

tibus infalatis Colonienſibus, placuitque præ aliis locis Aquis-

granum, quia locum amaverat olim& ornaverat Carolus Ma-

nus. Idmunus Archiepiſcopi Moguntiaci nuper diverſis ſeri- Pris deductũ fuit, quæ omnino lectu digna ſunt, operæq́; pretiũ majus contigiſſet, ſi ultimum ſcriptum ad S. Cæſ. Maj. directum manuque ſcriptum nobis nuper Moguntiæ gratioſo vultu mon- ſtravit llloſtris Baro à Boineburg, prodiiſſer. Sed quid neceſſe eſt mitti in præteritum diligentiam curioſam, cùm res jam feli-

citer tranſacta ſit,& omnis ſcrupus ſublatus. Non itaque in-

tentionem noſtram morentur, quare tunc Colonienſis abfuerit. Satias fuerit proferre contentionem tam deploratam, quæ de ſueceſſione in Imperio plurium, præcipuè trium, fuit, in Ita- lià nimirum Creſeeutis ſive Creſcenti; in Gallià Lothatii Regis; in Germania Henrici Bavari, qui ſub prætextu tutelæ le inſinu- abat. Verùm fruſtra laborantibus competitoribus Otho Au- aſtus appellatur,& Aquisgrant à Moguntino coronatur decen- nis, unde& Otho puer, Oth das Kind, cognominatus fuit. Iluvenis decem annorum accipit imperium, Adriano ſimilis, qui decem annorum puer erat, cùm Trajanum Tutorem habuit,& à quo pro filio habitus& adoptatus in regni gloriam fuerat. Fimilis Goraiano, juveni læto& amabili, qui natus annos XllI. ad impe- rium venir. Similis Gratiano, juveni pio atque manſvero, qui

haud dum novennis à Patre Valentiniano lmp. Auguſtu, appelo

G 2 latus

I. 2. init.

p. 1.

Fpart.

Aar. c. I. pag. 28⁸