21 en eaſ⸗ 1it= nmicen. kel dan daſchua lic nites cann to=n hea. 4 ular, d 27ſ& uun za ſan aaaleta cot—: ferdceau one im fuk Cs d lailwwit dilſ r Scſchian & mausſi u 3, uakengai not a dlanden

via juris in Comitiise Altſtetenſibus; poſtea armis tractata feli- citer; armis namque aliquoties domitus, anno videlicet Chri- ſti 974, iterumqque biennio poͤſt, cùm Ducatum Bavariæ erep- tum Othoni, Duci ſveviæ, Ludolpho Fratris Filiodediſlet: & mox ſequentibus duobus annis, quibus Henricus Dux Carinthiæ& Abrahamus, Epiſcopus Friſingenſis, fruſtra re- ſtituere Henricum Bavarum fuerant conati. Comitiis Proce- rum habitis miſſi primùm fuerant Legati Poppo Epiſcopus&e Gebhardus Comes, qui Bavarum revocarent à conſiliis turbi-

dis, hortarenrurque, ſui potiu⸗ quam Parentis ſimilis eſſet, ca- Brunpne. 4 5 4„ 1

veretqᷓ, pulcherrimum nomen, quo Pius vulgò dicerstur, temerè„,. j.

arrepto ferro concidere; fata ipſi Parentis timenda eſſe, ſi facta 326.

æmulari iuſtituat; nibil infelicius ærumnoſiusq;, co fuiſſe, quam- diu ſimili ſive errore ſive furore abreptus, improborum hominum, & ad ſceleratos eonatus magnum Ducem quærentium fallaciis cor- rumpendum ſe permiſerin neg, miſeriarum illii finem antè, quàm contumacia contigiſſe; id exemplum eꝭ prepius ad ipſum pertine- re, qudò liquidius couſtet, cauſam Filii qudàm Parentis eſſe deteri- drem. Legati cum dignitate ſuam perlonam ſuſtinebant, im- petrantque, ut curſum ſiſteret quidem rebellis Henricus, aui. mum veròè non mutaret illis bonà fide adpatruelem perferen- tibus mandata; hòc verò Punicâ fide reſpondente; nam eum non tam Ltgatoram oratio, quàm imparatæ domi res ad modeſta reſpanſa eompulè re, ſed abhorrebat à ditiis animus,& facata pro- miſſa tacitè refutabat. Animum à fictis obſequiis diſſidere mox conſtabat, cùm n. non deſiſteret imperio inhiare, exciditPrin- cipatu quem Sveviæ Dux Otho, Ludolphi Frattis Filius acci- pit; quumque Henricum banno imperiali implicitum recipe- ret Boleslaus II, Bohemiæ Dux, anno 978, ac hoſpitium perduellipræberer, inde motus Otho copias in Bohemiam ſu- bitò immiſit, cùm dedere Bavarum recuſaret. Bell⸗ quandoq; ex receptu hoſtium aut facinoroſorum devenire ſolent, cujus generis cxempla ex veteri hiſtorii Grotius 2 de ſure P. G& B. 21. n. 4. 5. p. 368, G& in Notis p. z80 recenſet, cujus hic habemus exemplum nobile in Henrico poſt exautorationem in fidem Bohemorum Ducis ſe recipiente, ſed nec hoc modo ſibi con- E ſulente