Druckschrift 
Imperatorum germanicorum familiae saxonicae historia Augustaea Henrici I. Aucupis, Othonis I. Magni, Othonis II., Othonis III. Henrici II Sancti / cum indice rerum et materiarum neccessario edente Johanne Cunrado Dieterichio
Seite
36
Einzelbild herunterladen

p. 10.

Chron.

36. Henricus

fuerat vix locus in Germaniâ immunis ab injurlis& ſævitil Hungarorum,& ut ſedarentur illæ vexationes, prius paci- ſcebatur inducias novennales cùm Hungaris Henricus, im- parem ſe ſentiens ad primum bellicoſiſſimæ gentis impetum de quo w irekindus primo Annalium: cum civilia bella ceſ- ſarent, iterum Ungari totam Saxoniam percurrentes urbes& oppida incendio tradiderunt,&tantam cædem ubig, egére, ut ul-

rimam depopulationem comminarentur. Rex autem erat in

præaſidio urbis, qu dicitur W eilaon: nam rudi aduuc militi, ey bello publico inſueto, contra tam ſævam gentem non credebat. Owzantam autem ſtragem fecerint illis diebus, aut quanta mo- naſteria ſuccenderint, melius judicamur filerequam calamitates noſtras verbis quoq, iterare. Contigit quendam ex Principi- bus Ungarorum capi, vinctumq;, ad Regem duci. Ungari verò ipſum in tantum dilexẽre, ut pro redemtione illius innumera auri& argenti pondera offerent. Rex autem ſpernens aurum

expoſtulat pacem, tandemq́; obtinuit, ut reddito captivo cum

aliis muneribus adnovem annos Pax confermaretur. Induciis

his optimè uſum Regem poſtea docet, dum militiam ordi-

naret, oppida& propugnacula augeret, juvenes ad bellum exerceret, in pace continuò de bello cogitans, quodpruden-

tiſſimifuit Regis, quæ verba mox num. IX. recenſebuntur. Vt

de bello Ungarico omnia bene diſponerentur, Comitia agit Hervordiæ A. C. 932, conſulrans quid cum Hungaris, poſt- quam induciarum novennalium tempus exierit, agendum fit. Decernitur bellum,& parantur omnia belloneceſſaria. Eegatis paulò poͤſt Ungarorum advenientibus non ſolum negabat tributum, quod more conſueto poſce bant, verum etiam ludibrio habentur, oblato cane villatieo ſcabioſo& tonſo, auribus& caudà truncaro: der Kaͤyſer ließ ein groſſen al⸗ zen ſchaͤbichten Schafruͤddẽ/(lieeat recẽſereverbis Spangẽbergii)

die Ohren und den Zagel abſchneiden/ und die Haar abſcheren/ denſal⸗

Saxon, c. ben nacketen Hund ſtellet Er den Vngeriſchen Legaten zu/ und ließ

124 p. 267.

Ihn ſagen/ Sie ſolten denſelbigen ihrem Koͤnig von ſeinetwegen zum Finſe bꝛingen/ und darueben anzeigen/ wolts Er eigen Ceuth hehahdi⸗

ditesge leſaas nddeſſent hwertge logoChre

wodo con

rolttptoc zuil ſupen

4. cint ſanct

inimicis

fem, ut⸗ jaritae in altum, lumeler tatut Dop riiune Hart henn Hennrcus

aitſahe

pnitunce

nir; dau

DPpracerih

ſ aftutn natiom b ntosv n. C nowine kevatite ſuan ei Allem

us lid Vilutg lont,ir mo&