aknaild

i d reni liond ancanit i ftitärteat nnieat e dutid lta

rll b ütengüogut hrih un d legnn ch aruis a pitultencon ubet Watl Käorb K at. 2 szubeſrgd 1e en haharihaften * maszaäteligiobet, * deodam(Mo menn Puunudh nne e analgiodischn. tane Nuzuiu ui — antes nuli ohe ees gcrütcfum quagrſni — elomaz tipi

— *

. D. Petri Syringii. ſune in T 5 lile adtehgionss libertatem anhelandi ſpes in Magiſtratu ſuo pro- fu zmerité inh oc relevati fuerunt, ut quem ſemel adepti fueruntreligio- nis cultam nin a pelterum quoque illibatum conſervarent: præterca ob hanc Toaue cau 2 in ſecularibus diverſum obtinere puto, quod illi plenitudinem

efanee orelteis contra pacem religionis non admiſcrint, quemadmodum Ee- clefiaſticos feeiſfe decreti verba demonſtrant; ſine qua contracta fiducia Ferdi-

1293

nandum tale decrerum ferre non potuiſſe certo certius eſt. MNihil jam dicam de

nimia pußnandi atdore„quo iſthoc hominum genus ultra modum flagrat,& pro clavibus Petri cum Julio II. Pauli gladium arripit: Non mirum igitur, quod duriori nodo durior quoque cuneus ab oprimo Rege adpoſitus,& ubi majus erat

periculum, pleniori caurione obviam itum fuerit. II X. Qui contraria allegat,

non eſt audiendus. In decreto D. Ferdinan di allegantur contraria: in§dargegen fit mentio Catholicorum in genere: Narratio veròô, ut& concluſio de ſolis Ec- cleſiaſticis concepta eſt. Reſpondeo, qui id, quod uno in loco gencraliter diſpo- ſitum eſt, in alià ejuſdem diſpoſitionis parte ad propoſitam ſpeciem reſtringit, is non contraria ponit,(niſi dicas genus& ſpeciem eſſe invicem contraria) ſed obſcurum per dilucidius declarat. Jjam verõ Rex Ferdinandus id, quod ins dar⸗ gegen die Staͤnde/ ꝛc. geveratim propobßrum fuit, tam in exordio, quãm in ipſa dererminatione ad Eccleſiaſticos, der Geiſtlichen eigene Ritterſchafft/ ſpeea- rim reſtringir Ex quo adparer, illam diſpoſitionem non pro contrarietate, ſed Prolegitimà interpretatione habendam eſſe. Et quis adeò peregrinus eſt in noſtrã nomotheſià, urignorct, quoties una parricula legis eſt obſcura, altera verò per- ſpicua, quod tunc locus obſcurus capiat declarationem ex loco magis perſpicuo, ejusvé potiſſimum habeatur ratio, quod ad ſpeciem directum eſt? Niſi itaque Burghardus noftercavillandi anſam quæſſ viſſet, haud difficulter in procœmio& in- §thun auch ſolches/ ꝛc. prædict Silluftrandi facem invenire potuiſſer. Sedita ho- minis ingenium, ur inomnibus ſui ſimilis eſſe yelir. IN. Sententia judicis de-

beteſſe conformis libello, ne amplius impertiatur, quàm ab Actore petitum fuit.

Atqui decretum R. Ferdinandi plus largitur, quam a Proreſtantibus petitum fuir. Rogärunt Proteſtantes, inquit noſter, ut quidam Eceleſiaſtici exercitium religio- nis ſubditis ſuis indulgerent; quod decrerum omnibus ſubdiris indiſtincté per- mitrit. R. Minor eſt falifüma: diferté enim ait 8§. Thun auch ſolches/ ꝛc daß der Geyſtlichen eigne Riterſchafft/ Staͤdt vnd Communen/ welche lange Zeit vnd Jahr der Augſpurgiſchen Confeſſions Religion/ ꝛc offentlich gehalten vnnd ge⸗ brauchet/ von demſelben jhrem Glauben/ ꝛc nicht gedrungen werden ſollen. Con- veniunt igitur& petitio& determinatio in Eccleßaſticorum ſubditis, qui diu ante pacificationem Auguſtan. religionis exercitio publicitis ufi fuère; quos illa par-

ticula Etliche/ non obſcuré innuit. X. Ubi nulla eſt poteſtatis plenitudo; ibinui-

lus quoque ejus effectus. As plenitudo poteſtatis in negocio rehgionis diſerté eſt exeluſa& exſulare juſſa: vid. ſupr. concluſ.17. H. Reſpon. Majorem eatents vo- ram eſſe quaten is illa plenitudo vel plané eſt exſlincta, velita ſequeſtrata, ut omoi- nòô exerceri nequear; ur aliter ſe res habeat, ſiilli, in quorum gratiam illa poteſta- tis abdicatio facta, juri in favorem ſuum introducto renunciantes ſpontè illius ex- ercitium in ſe permirtant. At Eccleſiaſtiei in gratiam publicæ tranquillitatis ſponté permiſctunt, ut D. Berdinandus plenitudine Cæſar. Maj. non obſtante ab- Aaaa aaaa 3 dica.

—